Karmashataka 10.18

10.18

མཁས་པ་དག་ཀྱང་ཡོད་བྲམ་ཟེ་མཁས་པ་དང་ཁྱིམ་བདག་མཁས་པ་དང་དགེ་སློང་མཁས་པ་དག་ཀྱང་ཡོད་དེ། དེ་དག་ལས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་རབ་ཏུ་བྱུང་བ་དེའི་རྗེས་སུ་རབ་ཏུ་བྱུང་བ་དེ་དག་ནི་དྲང་སྲོང་དགེ་འདུན་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་པ་དགེ་སློང་གི་དགེ་འདུན་དེ་དག་བདག་གིས་སང་བཤོས་ལ་སྤྱན་འདྲེན་ནོ། །དེ་ནས་དྲང་སྲོང་རི་བོས་དྲང་སྲོང་ཀཻ་ནེ་ཡ་ལ་སྨྲས་པ། དྲང་སྲོང་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་ད་ལྟར་གང་ན་བཞུགས། དྲང་སྲོང་ཀ་ནེ་ཡས་སྨྲས་པ། དྲང་སྲོང་ཡུལ་ཨ་དུ་མ་འདི་ཉིད་ན་ནགས་ཁྲོད་འདི་ཁོ་ན་ན་བཞུགས་ཀྱིས། གལ་ཏེ་བལྟ་བར་འདོད་པ་ལྟ་ན། བྲམ་ཟེ་ནགས་ཁྲོད་ཉམས་དགའ་བ། །ག་ལ་འདུག་པ་དེར་སོང་དང་། །དྲི་ཟའི་རྒྱལ་པོ་འདྲ་བ་ཡི། །འདྲེན་པ་སངས་རྒྱས་མཐོང་བར་འགྱུར། །དེ་ནས་དྲང་སྲོང་རི་བོས་དྲང་སྲོང་ཀཻ་ནེ་ཡའི་ཚིག་མཉན་ཏེ་ནགས་ཁྲོད་དེ་ག་ལ་འདུག་པ་དེར་སོང་ནས། དྲང་སྲོང་རི་བོས་ཐག་རིང་པོ་ཞིག་ནས། སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་སྐུ་སྐྱེས་བུ་ཆེན་པོའི་མཚན་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་ཀྱིས་བརྒྱན་ཅིང་སྦ་བར་བྱས་པ་མེ་ལུས་ཀྱི་དབྱིབས་སུ་འདུག་པ་ལྟ་བུ་མེ་ལྕེ་མར་གྱིས་བཏབ་པ་ལྟ་བུ་མར་མེ་གསེར་གྱི་སྣོད་དུ་བཞག་པ་ལྟ་བུ། མཆོད་སྡོང་རིན་པོ་ཆེ་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་སྤྲས་པ་ལྟ་བུ་བློ་གསལ་ཞིང་དྲི་མ་མེད་ལ་རྣམ་པར་དག་པ་དང་ལྡན་པའི་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་མཐོང་ངོ་། །མཐོང་ནས་ཀྱང་མཆོག་ཏུ་དགའ་བ་སྐྱེས་ཏེ་དགེ་བའི་རྩ་བ་བསགས་པའི་རྒྱུ་ལས་བྱུང་བའི་སེམས་ཅན་གྱིས་དང་པོ་སངས་རྒྱས་མཐོང་བའི་ཉམས་བདེ་བ་ཅི་འདྲ་བ་དེ་ལྟ་བུ་ནི་ལོ་བཅུ་གཉིས་ཀྱི་བར་དུ་ཞི་གནས་ཀྱི་སེམས་ལ་གོམས་པར་བྱས་པ་ལ་ཡང་ཉམས་བདེ་བ་དེ་ལྟ་བུ་སྐྱེ་བར་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་མཐོང་ནས་ཀྱང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ག་ལ་བ་དེར་སོང་སྟེ་ཕྱིན་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཞབས་ལ་མགོ་བོས་ཕྱག་འཚལ་ཏེ་ཆོས་མཉན་པའི་ཕྱིར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་སྤྱན་སྔར་འདུག་གོ། །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དེའི་བསམ་པ་དང་བག་ལ་ཉལ་དང་

among them are wise warriors, wise brahmins, wise householders, and wise mendicants as well. They are all those who have gone forth to follow the Tathāgata, the Arhat, the totally and completely awakened Buddha. These, sage, are the ones I call the saṅgha. Today I have invited the Buddha and the rest of the saṅgha of monks for a meal.”

Śaila asked Kaineya, “Where is the Blessed One now, sage?”

“In the forests of the Adumā region, sage,” replied Kaineya. “If you wish to see him,

“Brahmin, head to the beautiful forest,
For that is where he is.
There you shall see the Buddha, our guide,
Holding court like a gandharva king.”

Śaila heeded Kaineya’s advice and went to the forest to see the Blessed One. There he saw the Blessed One from a distance. His body, graced and resplendent with the thirty-two signs of a great person, looked like it was on fire, like tongues of fire stoked with ghee, like a lamp set in a golden vessel, and like a pillar adorned with all manner of jewels. He was immaculate, clear-minded, and pure of heart.

He saw the Blessed Buddha, and the sight of him filled him with supreme joy, for beings who have gathered the roots of virtue to see a buddha for the first time experience such rapture as is not to be had even by those who practice calm abiding meditation for twelve years.

After he saw the Blessed Buddha in this way, he approached him, touched his head to his feet, and sat before him to listen to the Dharma. The Blessed One directly apprehended his thoughts, habitual tendencies, temperament, capacity, and