Karmashataka 10.20

10.20

ན། བཙུན་པ་བདག་ལེགས་པར་གསུངས་པའི་ཆོས་འདུལ་བ་ལ་རབ་ཏུ་འབྱུང་བ་དང་བསྙེན་པར་རྫོགས་ཤིང་དགེ་སློང་གི་དངོས་པོ་འཐོབ་ཏུ་རུང་ན། བདག་ཀྱང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཐད་དུ་ཚངས་པར་སྤྱོད་པ་སྤྱད་པར་འཚལ་ལོ། །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དེ་དག་ལ་དགེ་སློང་ཚུར་ཤོག་ཅེས་བྱ་བ་བཀའ་སྩལ་ཏེ་དགེ་སློང་དག་ཚུར་ཤོག་ཚངས་པར་སྤྱོད་ཅིག་ཅེས་བཀའ་སྩལ་ནས། ཚིག་དེ་སྐད་ཅེས་བཀའ་སྩལ་པའི་མོད་ལ་སྐྲ་དང་ཁ་སྤུ་བྲེགས་ནས་ཞག་བདུན་ལོན་པ་ཙམ་དུ་གྱུར། སྤྱོད་ལམ་ནི་བསྙེན་པར་རྫོགས་ནས་ལོ་བརྒྱ་ལོན་པ་ལྟ་བུར་གྱུར། ལག་ན་ནི་ལྷུང་བཟེད་དང་ཆུ་སྣོད་ཐོགས་པར་གྱུར་ཏོ། །འདིར་སྨྲས་པ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་ཚུར་ཞེས་བཀའ་སྩལ་པས། །དེ་དག་མགོ་བྲེགས་ལུས་ལ་སྣམ་སྦྱར་གྱོན། །སངས་རྒྱས་ཀྱི་ནི་དགོངས་པས་གོས་བགོས་ནས། མོད་ལ་དབང་པོ་རབ་ཏུ་ཞི་བར་གནས། །དེ་ནས་དྲང་སྲོང་ཀཻ་ནེ་ཡས་དེའི་ནུབ་མོ་ཉིད་དུ་བཟའ་བ་དང་བཅའ་བ་གཙང་མ་བཟང་པོ་མང་པོ་སྟ་གོན་བྱས་ནས། ནང་པར་སྔར་ལངས་ནས་གདན་བཤམས་ནས་ཕྱག་ཆབ་ཀྱི་ཆུ་ར་བཀང་སྟེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་ཕྲིན་གྱིས་གདུགས་ཚོད་བསྐུལ་བ། བཙུན་པ་གདུགས་ཚོད་ལ་བབ་སྟེ། བཤོས་གསོལ་ལགས་ན། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ད་དེའི་དུས་ལ་བབ་པར་དགོངས་ཏེ་གཤེགས་སུ་གསོལ་ཞེས་བསྐུལ་ཏོ། །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་སྔ་དྲོ་ཤམ་ཐབས་དང་ཆོས་གོས་གསོལ་ཏེ་ལྷུང་བཟེད་བསྣམས་ནས་དགེ་སློང་གི་ཚོགས་ཀྱིས་ཞབས་འབྲིང་བྱས་ཏེ་དགེ་སློང་གི་དགེ་འདུན་གྱིས་མདུན་དུ་བདར་ནས། དྲང་སྲོང་ཀཻ་ནེ་ཡའི་བཀད་ས་ག་ལ་བ་དེར་གཤེགས་ཏེ་བྱོན་ནས་གདན་བཤམས་པ་ལ་བཞུགས་སོ། །དེ་ནས་དྲང་སྲོང་ཀཻ་ནེ་ཡས་སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་པ་དགེ་སློང་གི་དགེ་འདུན་རྣམས་རང་གི་ལག་ནས་བཟའ་བ་དང་བཅའ་བ་གཙང་མ་བཟང་པོ་མང་པོས་ཚིམ་པར་བྱས་ཏེ་ཅི་བཞེད་པ་བསྟབས་སོ། །དེ་ནས་དྲང་སྲོང་ཀཻ་ནེ་ཡས་དྲང་སྲོང་རི་བོ་གཡོག་འཁོར་ལྔ་བརྒྱ་དང་རབ་ཏུ་བྱུང་སྟེ་གྲལ་དེ་ཉིད་ན་འཁོད་པ་མཐོང་ངོ་། །མཐོང་ནས་ཀྱང་དྲང་སྲོང་རི་བོ་ལ་སྨྲས་པ། དྲང་སྲོང་ཁྱོད་རབ་ཏུ་བྱུང་ངམ།

and if permitted, Lord, we wish to go forth in the Dharma and Vinaya so well spoken, complete our novitiates, and achieve full ordination. In the presence of the Blessed One, we too wish to practice the holy life.”

“Come, join me, monks!” the Blessed One replied. “Practice the holy life.”

As soon as the Blessed One had finished speaking there they stood, alms bowl and water pitcher in hand, with but a week’s worth of hair and beard, and with the deportment of a monk who had been ordained for one hundred years. As it is stated,

Garbed in robes, with shaven heads,
And senses stilled by Buddha’s will—
From the very moment the One Thus Gone
Spoke to them, saying, “Come, join me.”

After preparing many good, wholesome foods that night, Kaineya rose in the morning, prepared seats, filled the water pots, and set them out. Then he sent a message to the Blessed One reminding him it was time for the midday meal: “Lord, the midday meal is upon us. Know that the time has come, Blessed One, and your presence is requested.”

That morning the Blessed One donned his lower garment and Dharma robes, and, carrying his alms bowl, set out surrounded and escorted by an assembly of monks, until they arrived at Kaineya’s reception room. There, the Blessed One took his place on the seat prepared for him and Kaineya by his own hand contented the Buddha and the rest of the saṅgha of monks with many good, wholesome foods, proffering all that they wished.

Kaineya saw that Śaila and his five hundred devotees had gone forth, and thus were also seated there. Recognizing this, he asked Śaila, “Sage, have you gone forth?”