Karmashataka 10.8

10.8

སྨིན་ཟིན་པ་ལས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མཚོན་གྱིས་བརྟོལ་བར་བྱ། སུ་ནི་སངས་རྒྱས་བྱུང་བས་བརྒྱན་པའི་འཇིག་རྟེན་འབྲས་བུ་དང་བཅས་པར་བྱ་སྙམ་དུ་ཡེ་ཤེས་གཟིགས་པ་འཇུག་གོ། །རྒྱ་མཚོ་ཆུ་སྲིན་རྣམས་ཀྱི་གནས། །དུས་རླབས་ཡོལ་བར་འགྱུར་ཡང་སྲིད། །གདུལ་བར་བྱ་བའི་སྲས་རྣམས་ལ། །སངས་རྒྱས་དུས་ལས་ཡོལ་བ་མེད། །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དགོངས་པ་ངས་རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་བཞི་ལ་གང་དུ་ཆོས་བཤད་ན། དེར་དྲང་སྲོང་ཀ་ནེ་ཡ་དང་རི་བོ་ཡང་ཞར་ལ་བདག་གིས་ཐུལ་བར་འགྱུར་ཞིག་གུ། མ་ལ་བདག་གིས་མཚོ་དལ་གྱིས་འབབ་ཀྱི་འགྲམ་དུ་རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་བཞི་ལ་ཆོས་བཤད་དང་། དེར་དྲང་སྲོང་ཀ་ནེ་ཡ་དང་། རི་བོ་ཡང་ཚེགས་ཆུང་ངུས་ཞར་ལ་བདག་གིས་ཐུལ་བར་འགྱུར་རོ་སྙམ་དུ་དགོངས་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་འཇིག་རྟེན་པའི་ཐུགས་བསྐྱེད་དེ། ཀྱེ་མ་རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་བཞིས་བདག་གི་སེམས་ཤེས་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ནི་བདག་ཅག་ལ་མཚོ་དལ་གྱིས་འབབ་ཀྱི་འགྲམ་དུ་ཆོས་བཤད་པར་བཞེད་དོ་སྙམ་དུ་རྟོགས་ན་ལེགས་སོ་སྙམ་དུ་དགོངས་སོ། །དེ་ནས་རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་བཞིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་དགོངས་པ་ཁོང་དུ་ཆུད་ནས་གཡོག་རྣམས་བཏང་སྟེ། ཁྱེད་དེང་ལ་མཚོ་དལ་གྱིས་འབབ་ཀྱི་འགྲམ་དུ་སོང་སྟེ་གདན་དག་ཤོམས་ཤིག །ས་གཞི་ཡང་མེ་ཏོག་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་གཏོར་ཅིག །སྤོས་ཆུའི་ཆག་ཆག་ཀྱང་ཐོབ་ཅིག །དྲང་སྲོང་ཀཻ་ནེ་ཡ་དང་རི་བོ་ལ་ཡང་མིའམ་མི་མ་ཡིན་པའམ་སྲིན་པོ་ལ་ལ་དག་གནོད་པ་བྱེད་ན་མི་རུང་གིས་བསྲུང་བར་གྱིས་ཤིག་ཅེས་བསྒོའོ། །དེ་ནས་རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་བཞིའི་གཡོག་རྣམས་ཀྱིས་བཀའ་བཞིན་འཚལ་ཞེས་བྱས་ཏེ། མཚོ་དལ་གྱིས་འབབ་ཀྱི་འགྲམ་དུ་སོང་ནས་གདན་ཡང་བཤམས། ས་གཞི་ཡང་མེ་ཏོག་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་གཏོར་ཏེ་སྤོས་ཆུའི་ཆག་ཆག་བཏབ་བོ། །དེ་ནས་དྲང་སྲོང་ཀ་ནེ་ཡས་རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་བཞིའི་གཡོག་རྣམས་ཀྱིས་མཚོ་དལ་གྱིས་འབབ་ཀྱི་འགྲམ་དུ་གདན་བཤམས་ནས། ས་གཞི་ཡང་མེ་ཏོག་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་གཏོར་ཏེ་སྤོས་ཆུའི་ཆག་ཆག་བཏབ་པ་མཐོང་ངོ་། །མཐོང་ནས་ཀྱང་དྲང་སྲོང་ཀཻ་ནེ་ཡས་ཁྱེད་ཅི་ཤོམ་ཞིང་འདུག་ཅེས་དྲིས་

shall I slice open with the blade of wisdom? For whom shall I cause this world, adorned with a buddha’s presence, to be fruitful?”

The ocean, home of creatures fierce,
Could fail to send its tides on time.
But when the time has come to tame
Their offspring, buddhas never fail.

The Blessed One thought, “If I give a Dharma teaching to the four great kings there, I will tame the sages Kaineya and Śaila, so I will give a Dharma teaching to the four great kings there on the banks of Lake Mandākinī and tame the sages Kaineya and Śaila with little difficulty.” The Blessed One then had a thought about the world:⁹² “The four great kings can understand my intention, and when they understand it and think, ‘The Blessed One intends to give a Dharma teaching to us on the banks of Lake Mandākinī,’ they will agree to attend.”

And indeed, the four great kings directly apprehended the Blessed One’s intention and dispatched their servants, instructing them, “Go now and prepare a seat on the banks of Lake Mandākinī. Scatter different kinds of flowers on the ground, and sprinkle it with fragrant water. Look after the sages Kaineya and Śaila, for it would not be right if harm came to them at the hands of humans, nonhuman spirits, or rākṣasas.”

“As you wish,” the servants of the four great kings replied, and they traveled to Lake Mandākinī, where they prepared a seat, scattered different kinds of flowers on the ground, and sprinkled it with fragrant water.

Kaineya, seeing that the servants of the four great kings had prepared a seat on the banks of Lake Mandākinī, scattered different kinds of flowers on the ground, and sprinkled it with fragrant water, asked them, “Why are you here making all these preparations?”