Karmashataka 11.3

11.3

བདག་ཅག་གིས་གྱོས་སྒྱུག་ལ་སྦྲན་ཏོ་སྙམ་ནས། དེ་གཉིས་ཀྱིས་དེའི་ཕ་མ་གཉིས་ལ་སྨྲས་པ། བུ་མོ་འདི་ནི་རབ་ཏུ་འབྱུང་བར་འདོད་དེ་བདག་ཅག་གཉིས་ཀྱིས་མ་མཐོང་བར་རབ་ཏུ་འབྱུང་སྲིད་ཀྱི། མ་ཐོགས་པ་ཁོ་ནར་བག་མ་ལོང་ལ་ཁྱེད་ཅག་གི་ཁྱིམ་དུ་ཁྲིད་ཅིག་ཅེས་བྱས་སོ། །དེ་ནས་དེ་ཐོས་མ་ཐག་ཏུ་ཁྱིམ་བདག་དེས་བུ་ཆས་སུ་བཅུག་སྟེ། ཁྱེའུ་དེ་རྒྱན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བརྒྱན་ནས་འབྱོར་པ་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་པས་གྱོས་པོའི་ཁྱིམ་དུ་བཏང་ངོ་། །དེ་ནས་ཁྱིམ་བདག་དེས་ཀྱང་ཁྱིམ་ན་གནས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཁྱིམ་པའི་ཆོས་བཞིན་དུ་བྱས་ནས་བུ་མོ་ཁྱིམ་ཐབ་ལ་བཏང་ངོ་། །དེ་ནས་བག་མ་བླངས་ཟིན་པའི་འོག་ཏུ་བུ་མོ་དེ་བྲོས་ཏེ། དགེ་སློང་མའི་གཙུག་ལག་ཁང་དུ་སོང་ནས་རབ་ཏུ་བྱུང་སྟེ་བསྙེན་པར་རྫོགས་སོ། །མཁན་མོས་ཀྱང་དེ་ལ་ལུང་ཕོག་ནས་དེས་བརྩོན་པ་དང་བསྒྲུབ་པ་དང་འབད་པས་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་སྤངས་ཏེ། དགྲ་བཅོམ་པ་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་བྱས་ནས་རྫུ་འཕྲུལ་ཡང་བསྒྲུབས་ཏེ། དབང་པོ་དང་ཉེ་དབང་དང་བཅས་པའི་འཇིག་རྟེན་གྱིས་མཆོད་ཅིང་རྗེད་པ་དང་གུས་པར་སྨྲ་བའི་གནས་སུ་གྱུར་ཏོ། །ཁྱེའུ་དེས་ཀྱང་ཆུང་མ་བྲོས་པ་ཐོས་ནས་ཐོས་མ་ཐག་ཏུ་གཡོག་འཁོར་མང་པོ་དག་དང་ཆས་ཏེ། ཚོལ་ཞིང་དགེ་སློང་མའི་གཙུག་ལག་ཁང་དུ་སོང་བ་ལས་ཁྱེའུ་དེས་བདག་གི་ཆུང་མ་སྐྲ་བྲེགས་ཏེ་ཆོས་གོས་ཚོན་ཅན་བགོས་ཏེ། སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་བཅས་ནས་བསམ་གཏན་བྱེད་པ་མཐོང་སྟེ། མཐོང་མ་ཐག་ཏུ་དེའི་ཐད་དུ་སོང་ནས་དེས་ལག་པ་ནས་བཟུང་བར་བྱས་པ་དང་དེ་སྟེང་གི་ནམ་མཁའ་ལ་འཕགས་ནས་འབར་བ་དང་ལམ་མེར་འདུག་པ་དང་ཆར་འབབ་པ་དང་གློག་འགྱུ་བའི་ཆོ་འཕྲུལ་རྣམས་བསྟན་ནས། དེ་མཐོང་མ་ཐག་ཏུ་ཁྱེའུ་དེ་དང་སྐྱེ་བོ་མང་པོ་དེ་དག་ཤས་ཆེར་དགའ་བར་གྱུར་ཏོ། །དགའ་བར་གྱུར་ནས་རྐང་པ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ཏེ་སྨྲས་པ། སྐལ་བ་ཆེན་མོ་མར་སྤྱོན་མར་སྤྱོན། བདག་ཅག་ཉེས་པར་སྤྱད་པའི་འདམ་དུ་བྱིང་བ་ལས་ལག་ནས་དྲང་དུ་གསོལ་ཞེས་བྱས་སོ། །དེ་ནས་དེ་ས་ལ་བབས་ནས་ཁྱེའུ་དེས་རྐང་པ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ཏེ་བཟོད་པ་གསོལ་ནས་ཡོ་བྱད་ཐམས་ཅད་ཀྱང་བསྟབས་ཏེ་ཆོས་མཉན་པའི་ཕྱིར་དེའི་མདུན་དུ་འདུག་གོ། །དེས་ཀྱང་དེ་རྣམས་ཀྱི་བསམ་པ་དང་

We must warn our prospective in-laws.” So they said to the boy’s parents, “Our daughter wants to go forth, and it is possible she will do so in secret. Do not delay in making her a bride and bringing her into your home.”

Now no sooner had they heard this than the householders dressed up their son and sent the young man—adorned with every type of adornment, laden with riches—to the home of his in-laws, and the householders handed their daughter to him to be married, as is the custom among householders.

After he had accepted her as his bride, the young woman fled. She went to the nunnery, where her preceptor led her to go forth as a novice and then conferred on her full ordination and instructed her. Casting away all afflictive emotions through diligence, practice, and effort, she manifested arhatship, and even began to perform miracles. She became an object of offering, veneration, and respectful address by Indra, Upendra, and the other gods.

When the young man heard that his wife had run away, he immediately set out to look for her, accompanied by many servants. Arriving at the nunnery, the young man found his wife, head shaved, garbed in the colorful religious robes, sitting cross-legged in meditation. As soon as he saw her he went to her and took her by the hand. Just then she rose up into the sky, making a miraculous display of fire and light, rain and lightning. At the sight of this the young man and the others gathered there experienced a surge of joy, and in their joy they bowed down at her feet, and said, “O great fortunate one, please, please come down! We’re mired in misdeeds! Please reach down and lift us up!”

When she descended, the young man touched his head to her feet, asked for her forgiveness, provided for all her needs, and sat before her to listen to the Dharma. She realized the thoughts,