Karmashataka 12.2

12.2

ནས་སེམས་ཅན་དམྱལ་བ་རྣམས་ཀྱི་གཅད་པ་དང་། གཏུབ་པ་དང་བརྡེག་པ་དང་བཙོ་བ་ལ་སོགས་པའི་སྡུག་བསྔལ་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་མི་རྣམས་ལ་རྗོད་པར་བྱེད་དོ། །ཕྱིར་འོངས་ནས་ཡི་དགས་རྣམས་ཀྱི་བཀྲེས་པ་དང་། སྐོམ་པ་དང་འབར་བ་དང་བསྲེག་པ་དང་བཙོ་བ་ལ་སོགས་པའི་སྡུག་བསྔལ་རྣམས་དང་། དུད་འགྲོ་རྣམས་ཀྱི་གཅིག་ལ་གཅིག་ཟ་བ་ལས་གྱུར་པའི་སྡུག་བསྔལ་རྣམས་དང་། མི་རྣམས་ཀྱི་ཚོལ་ཁྲོས་ཤ་ཐང་བའི་སྡུག་བསྔལ་རྣམས་དང་། ལྷ་རྣམས་ཀྱི་འཆི་འཕོ་དང་ལྟུང་བ་དང་རྣམ་པར་འཐོར་བ་དང་རྣམ་པར་འཇིག་པའི་སྡུག་བསྔལ་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་མི་རྣམས་ལ་རྗོད་པར་བྱེད་དེ། དེ་དག་གིས་དེ་ཐོས་ནས་སྐྱོ་བར་འགྱུར་ལ། སྐྱོ་བར་གྱུར་ནས་ཀྱང་གོང་དུ་ཁྱད་པར་འཐོབ་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ནས་ཕྱི་ཞིག་ན་ཚེ་དང་ལྡན་པ་མཽད་གལ་གྱི་བུ་ཆེན་པོ་དུད་འགྲོའི་ནང་དུ་རྒྱུ་བར་ཆས་ནས་མཉན་དུ་ཡོད་པ་ནས་མི་སྣང་བར་གྱུར་ཏེ། དེ་རྒྱ་མཚོའི་འགྲམ་དུ་འགྲེང་བ་དང་། དེ་ན་རྒྱ་མཚོ་ཆེན་པོ་ལ་བྱིངས་རིམ་པ་གསུམ་ཡོད་དེ། ཆུའི་བྱིངས་དང་པོ་ལ་ནི་དཔག་ཚད་ཉི་ཁྲི་བརྒྱད་སྟོང་ཡོད་དེ། དེའི་ནང་ན་ནི་ཆུ་སྲིན་ཉ་ཞེས་བྱ་བ་རྣམས་གནས་ཏེ། དེ་དག་གི་ལུས་ལ་ནི་དཔག་ཚད་བདུན་བརྒྱ་ཡོད་དེ། གང་གི་ཚེ་དེ་དག་བཀྲེས་པ་ན་དེ་དག་ཆུའི་བྱིངས་དང་པོ་ནས་གྱེན་དུ་འཐོན་ཅིང་ཁ་གདངས་ཏེ་འཁོད་ནས། དེའི་ནང་ན་དེ་དག་པས་ཆེས་ཆུང་བའི་སྲོག་ཆགས་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་ཆུ་དང་བཅས་པར་དེ་རྣམས་ཀྱི་ཁའི་ནང་དུ་འབབ་བོ། །དེ་ནས་གང་གི་ཚེ་དེ་རྣམས་ཀྱི་ལྟོ་གང་བར་གྱུར་པ་དེའི་ཚེ་ཆུ་དེ་དག་སོས་བཙགས་ནས་ཕྱིར་ཕོའོ། །ལྟོ་ན་སྲོག་ཆགས་འཁོད་པ་དེ་དག་གིས་ནི་ཟས་ཀྱི་བྱ་བ་བྱེད་དོ། །ཆུའི་བྱིངས་གཉིས་པ་ལ་ནི་དཔག་ཚད་ཉི་ཁྲི་ལྔ་སྟོང་ཡོད་དེ། དེའི་ནང་ན་ནི་ཆུ་སྲིན་ཉ་མིད་ཅེས་བྱ་བ་རྣམས་གནས་ཏེ། དེ་དག་གི་ལུས་ལ་ནི་དཔག་ཚད་སྟོང་བཞི་བརྒྱ་ཡོད་དེ། དེ་རྣམས་གང་གི་ཚེ་བཀྲེས་པ་ན་དེ་དག་ཆུའི་བྱིངས་དང་པོ་དང་གཉིས་པའི་ནང་ནས་གྱེན་དུ་འཐོན་ཏེ་ཟས་ཀྱི་བྱ་བ་བྱེད་དོ། །ཆུའི་བྱིངས་གསུམ་པ་ལ་ནི་དཔག་ཚད་ཉི་ཁྲི་ལྔ་སྟོང་ཡོད་དོ། །དེའི་ནང་ན་ནི་ཆུ་སྲིན་ཉ་མིད་མིད་ཅེས་བྱ་བ་རྣམས་གནས་ཏེ། དེ་དག་གི་ལུས་

he would relate to people how the hell beings suffer through being cut up, hacked apart, beaten, roasted, and so on. When he returned, he would also relate to people how the anguished spirits suffer through hunger, thirst, being burned, being incinerated, being cooked, and so on; how animals suffer as they eat one another; how human beings suffer through striving, anger, and exhaustion; and how the gods suffer through dying, falling, disintegrating, and decaying. Those who heard him were filled with sorrow, and from this sorrow they went on to achieve great things.

One day Venerable Maudgalyāyana prepared himself to wander among the animals, disappeared from Śrāvastī, and stood on the seashore.

Now the great ocean has three strata. The first stratum of water is 28,000 yojanas deep, and in that stratum dwell the sea creatures known as timi, whose bodies are 700 yojanas in length. Whenever they get hungry they rise from this first stratum of water, surfacing with mouths agape. Any smaller living beings present there spill with the water into their mouths. When they have filled their stomachs, they filter the water back out through their teeth and then eat the living beings that remain in their stomachs. The second stratum of water is 25,000 yojanas deep, and in that stratum dwell the sea creatures known as timiṅgila, whose bodies are 1,400 yojanas in length. Whenever they get hungry they rise up through the first and second strata of water to feed. The third stratum of water is 25,000 yojanas deep, and in that stratum dwell the sea creatures known as timiṅgilagila. Their bodies