Karmashataka 12.3

12.3

ལ་ནི་དཔག་ཚད་ཉིས་སྟོང་ཆིག་བརྒྱ་ཡོད་དེ། གང་གི་ཚེ་དེ་རྣམས་བཀྲེས་པ་ན་ཆུའི་བྱིངས་དང་པོ་དང་གཉིས་པ་དང་གསུམ་པའི་བར་ནས་འཐོན་ཏེ་ཁ་ཟས་ཀྱི་བྱ་བ་བྱེད་དོ། །དེའི་ཚེ་རྒྱ་མཚོ་ཆེན་པོར་ཆུ་སྲིན་ཉ་མིད་ཅེས་བྱ་བ་ཞིག་སྐྱེས་ནས། དེ་བས་ཆེས་ཆུང་བའི་ཆུ་སྲིན་གཞན་རྣམས་དེའི་དྲུང་དུ་ལྷགས་ཏེ། དེའི་ལུས་ལས་དུམ་བུ་དུམ་བུ་རྒྱང་གྲགས་གཅིག་ཙམ་དང་། རྒྱང་གྲགས་གཉིས་ཙམ་དང་། རྒྱང་གྲགས་གསུམ་ཙམ་དང་། དཔག་ཚད་བརྒྱ་ཙམ་གྱི་བར་དུ་བཅད་ཅིང་བཅད་ཅིང་ཟ་བར་བྱེད་དོ། །རྒྱུ་དེས་ན་དེས་སྡུག་བསྔལ་དྲག་པ་དང་མི་བཟད་པ་དང་ཚ་བ་དང་ཡིད་དུ་མི་འོང་བའི་ཚོར་བ་མྱོང་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་སྡུག་བསྔལ་གྱིས་ཉམ་ཐག་ནས་སྐྱབས་འདོད་པའི་ཕྱིར་ཐང་ལ་བྱུང་སྟེ། དེ་ཐང་ལ་བྱུང་བ་དང་དེའི་ལས་ལས་སྐྱེས་པའི་གནོད་སྦྱིན་ལྔ་བརྒྱ་བྱུང་ནས། དེ་དག་གིས་ཞག་ལྔ་བརྒྱའི་བར་དུ་སྟ་རེ་ལྔ་བརྒྱས་རྩིབ་མ་ཞེ་གཅིག་གཅོད་པར་བྱེད་དོ། །དེ་ནས་གང་གི་ཚེ་དེ་དག་གིས་ཐབས་དེ་ལྟ་བུས་དེའི་རྩིབ་མ་ཐམས་ཅད་བཅད་པ་དང་། དེ་ན་ཚ་མི་བཟོད་པས་སྐད་པོ་ཆེ་ཕྱུང་སྟེ། ཕྱིར་ཡང་རྒྱ་མཚོ་ཆེན་པོའི་ནང་དུ་འགྲེས་ནས། འགྲེས་པའི་ཁྲག་གིས་རྒྱ་མཚོ་ཆེན་པོ་འཁྲུགས་ཤིང་འདྲེས་ལ་ཁྲག་གི་མཚོ་བཞིན་དུ་སྣང་ངོ་། །དེ་དེའི་ནང་དུ་སོང་ནས་ཡང་སྲོག་ཆགས་དེ་དག་གིས་བཟའ་བར་བྱེད་དེ། དེ་ཐང་ལ་བྱུང་ཡང་རུང་ཆུའི་ནང་ན་འདུག་ཀྱང་རུང་སྟེ། སྡུག་བསྔལ་ཆེན་པོ་ཉམས་སུ་མྱོང་ངོ་། །དེ་ནས་ཚེ་དང་ལྡན་པ་མཽད་གལ་གྱི་བུ་ཆེན་པོས་སེམས་ཅན་འདི་ལས་ཅི་ཞིག་བྱས་ན། ལས་དེའི་རྣམ་པར་སྨིན་པས་སྡུག་བསྔལ་འདི་ལྟ་བུ་ཉམས་སུ་མྱོང་ཞིག་གུ་སྙམ་སྟེ། སེམས་པ་ལ་ཞུགས་ནས་དེ་རབ་ཀྱི་མཐའ་ལས་བྱུང་བའི་བསམ་གཏན་གྱི་བར་དུ་སྙོམས་པར་ཞུགས་ཀྱང་དེའི་ཚེ་རབས་ཀྱི་མཐའ་མ་རྟོགས་ཏེ། དུད་འགྲོའི་ནང་ནས་ཤི་འཕོས་ནས། དུད་འགྲོ་འབའ་ཞིག་ཏུ་སྐྱེས་ཤིང་དེ་ལྟ་བུའི་སྡུག་བསྔལ་རྣམས་རྙེད་པ་ཙམ་ཞིག་ཤེས་པར་ཟད་ནས། དེས་བསམས་པ་བཅོམ་ལྡན་འདས་མ་གཏོགས་པར་འདིའི་ལས་བདག་ལ་ལུང་སྟོན་པར་ནུས་པ་གཞན་སུ་ཞིག་ཡོད་དེ། དེ་ནི་

are enormous, measuring 2,100 yojanas. Whenever they get hungry they rise up through the first, second, and third strata of water to feed.

Now at that time in the great ocean a sea creature of the kind called timiṅgila was born, and the other sea creatures, great and small, gathered around him. Again and again they cut his body into pieces—some one league long, some two leagues, some three leagues, and some up to one hundred yojanas in length—and fed on him, causing him dreadful suffering and extreme, excruciating, unbearable agony.

All this suffering exhausted him, so he emerged onto dry land hoping for some respite. But when he emerged onto dry land, due to his past actions, five hundred yakṣas appeared, and for five hundred days with five hundred axes they hacked off his ribs one by one. Once all his ribs had been cut away in this manner, unable to bear the pain, he let loose a great cry and rolled back into the great ocean. All of this bleeding and rolling about agitated the great ocean, roiling it up until it looked like an ocean of blood. And now that he had fallen back into it, the other creatures fed on him again. No matter whether he emerged onto dry land or stayed in the water, he suffered dreadfully.

Venerable Mahā­maudgalyāyana thought, “What action did this being take that ripened into such suffering?” Though he went deep into equipoise and reached the far limits of concentration, he could not see an end to the lives in which this being had died from one animal rebirth and transmigrated, only to take birth as an animal again and meet with the very same suffering. He thought, “Who apart from the Blessed One could explain his deeds to me? For his