Karmashataka 12.5

12.5

ཆེས་ཆུང་བའི་ཆུ་སྲིན་གཞན་རྣམས་དེའི་དྲུང་དུ་ལྷགས་ནས། དེའི་ལུས་དུམ་བུ་རྒྱང་གྲགས་གཅིག་ཙམ་དང་རྒྱང་གྲགས་གཉིས་ཙམ་དང་རྒྱང་གྲགས་གསུམ་ཙམ་དང་དཔག་ཚད་བརྒྱ་ཙམ་གྱི་བར་དུ་བཅད་ཅིང་བཅད་ཅིང་ཟ་བར་བགྱིད་དེ། རྒྱུ་དེས་ན་དེས་སྡུག་བསྔལ་དྲག་པ་དང་མི་བཟད་པ་དང་ཚ་བ་དང་ཡིད་དུ་མི་འོང་བའི་ཚོར་བ་མྱོང་བར་འགྱུར་ལགས་སོ། །དེ་ན་ཚས་ཉམ་ཐག་ནས་སྐྱབས་འཚལ་བའི་སླད་དུ་ཐང་ལ་བྱུང་སྟེ། དེ་ཐང་ལ་བྱུང་བ་དང་དེའི་ལས་ལས་སྐྱེས་པའི་གནོད་སྦྱིན་ལྔ་བརྒྱ་བྱུང་ནས། དེ་དག་གིས་ཞག་ལྔ་བརྒྱའི་བར་དུ་སྟ་རེ་ལྔ་བརྒྱས་རྩིབ་མ་ཞེ་གཅིག་གཅོད་པར་བགྱིད་དོ། །དེ་ནས་གང་གི་ཚེ་དེ་དག་གིས་ཐབས་དེ་ལྟ་བུས་དེའི་རྩིབ་མ་ཐམས་ཅད་བཅད་པ་དང་དེ་ན་ཚ་མི་བཟོད་པས་སྐད་པོ་ཆེ་ཕྱུང་སྟེ་ཕྱིར་ཡང་རྒྱ་མཚོ་ཆེན་པོའི་ནང་དུ་འགྲེས་ནས། དེ་འགྲེས་པའི་ཁྲག་གིས་རྒྱ་མཚོ་ཆེན་པོ་འཁྲུགས་ཤིང་འདྲེས་ལ་ཁྲག་གི་མཚོ་བཞིན་དུ་གདའོ། །དེ་དེའི་ནང་དུ་མཆིས་ནས་ཡང་སྲོག་ཆགས་དེ་དག་གིས་ཟ་བར་བགྱིད་དེ། དེ་སྐམ་ལ་མཆིས་ཀྱང་རུང་ཆབ་ཀྱི་ནང་ན་མཆིས་ཀྱང་རུང་སྟེ། སྡུག་བསྔལ་ཆེན་པོ་ཉམས་སུ་མྱོང་ལགས་ན་བཙུན་པ་སེམས་ཅན་དེས་ལས་ཅི་ཞིག་བགྱིས་ན། ལས་དེའི་རྣམ་པར་སྨིན་པས་དུད་འགྲོའི་ནང་དུ་སྐྱེས་ལ། དེ་ལྟ་བུའི་སྡུག་བསྔལ་རྙེད་པར་གྱུར་ལགས། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཚེ་དང་ལྡན་པ་མཽད་གལ་གྱི་བུ་ལ་བཀའ་སྩལ་པ། མཽད་གལ་གྱི་བུ་སེམས་ཅན་དེ་ནི་སྡིག་པའི་ལས་བྱེད་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། དེས་སྡིག་པའི་ལས་མང་དུ་བྱས་སོ། །མཽད་གལ་གྱི་བུ་སྔོན་བྱུང་བ་འདས་པའི་དུས་ན། ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་ལས་འདས་པ། ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་རི་བོ་ཞེས་བྱ་བ་འཇིག་རྟེན་དུ་བྱུང་སྟེ། དེའི་ཚེ་ཁྱིམ་བདག་ཅིག་གིས་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་རི་བོའི་བསྟན་པ་ལ་དད་པ་རྙེད་ནས། དེས་དེ་ཉིད་ལས་ཆོས་ཐོས་ཏེ་ཕྱིར་མི་འོང་བའི་འབྲས་བུ་མངོན་སུམ་དུ་བྱས་སོ། །དེའི་ཆུང་མ་ནི་གཟུགས་བཟང་ཞིང་བལྟ་ན་སྡུག་ལ་མཛེས་པ་ཞིག་སྟེ། ཁྱིམ་ཐབ་ཀྱིས་དེ་ལ་སྨྲས་པ། བཟང་མོ་བདག་གིས་ནི་

the other sea creatures, great and small, gathered around him. Again and again they cut his body into pieces—some one league long, some two leagues, some three leagues, and some up to one hundred yojanas in length—and fed on him. This caused him dreadful suffering and extreme, excruciating, unbearable agony.

“All this suffering exhausted him, and he emerged onto dry land hoping for some respite. But when he emerged onto dry land, due to his past actions five hundred yakṣas appeared, and for five hundred days with five hundred axes they hacked off his ribs one by one. Once all his ribs had been cut away in this manner, unable to bear the pain he let loose a great cry and rolled back into the great ocean. All of this bleeding and rolling about agitated the great ocean, roiling it up until it looked like an ocean of blood. And now that he had fallen back into it, the creatures fed on him again. No matter whether he emerged onto dry land or stayed in the water, he suffered dreadfully.

“Lord, what action did this being take that ripened into his taking birth among the animals and meeting with such suffering?”

“Maudgalyāyana,” the Blessed One explained, “that being committed nonvirtuous actions over and over again. He committed many nonvirtuous actions.

“Maudgalyāyana, in times past, when the totally and completely awakened Buddha Parvata, who far surpassed the listeners and the solitary buddhas, was in the world, there was a householder who found faith in the doctrine of the totally and completely awakened Buddha Parvata, heard the Dharma from him, and manifested the resultant state of non-return.

“His wife was very well proportioned, pleasing to the eye, and beautiful. Her husband told her, ‘Sweet one, I