Karmashataka 12.4

12.4

ཡེ་ཤེས་གཟིགས་པ་ཐོགས་པ་མེད་པ་དང་ཡེ་ཤེས་གཟིགས་པ་མཐའ་ཡས་པ་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ནོ་སྙམ་ནས། རྒྱ་མཚོའི་འགྲམ་ནས་མི་སྣང་བར་གྱུར་ཏེ་མཉན་དུ་ཡོད་པར་སོང་བ་དང་། དེའི་ཚེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་འཁོར་བརྒྱ་ཕྲག་དུ་མའི་གུང་ལ་བཞུགས་ཏེ་ཆོས་སྟོན་ཏོ། །དེ་ནས་ཚེ་དང་ལྡན་པ་མཽད་གལ་གྱི་བུས་བསམས་པ། འདི་ནི་བདག་གིས་སྐྱེ་བོ་མང་པོ་སྐྱོ་བ་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་ཞུ་བའི་དུས་ཡིན་ནོ་སྙམ་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ག་ལ་བ་དེར་སོང་སྟེ་ཕྱིན་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཞབས་ལ་མགོ་བོས་ཕྱག་འཚལ་ཏེ་ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་འདུག་གོ །ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་འདུག་ནས་ཚེ་དང་ལྡན་པ་མཽད་གལ་གྱི་བུ་ཆེན་པོས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་གསོལ་ཏོ། །བཙུན་པ་འདི་ན་བདག་གི་ལུགས་ཀྱིས་དུས་དུས་སུ་སེམས་ཅན་དམྱལ་བར་རྒྱུ་བར་བགྱིད། ཡི་དགས་ཀྱི་ནང་དུ་རྒྱུ་བར་བགྱིད། དུད་འགྲོའི་ནང་དུ་རྒྱུ་བར་བགྱིད། མིའི་ནང་དུ་རྒྱུ་བར་བགྱིད། ལྷའི་ནང་དུ་རྒྱུ་བར་བགྱིད་དེ། སླར་མཆིས་ནས་སེམས་ཅན་དམྱལ་བ་རྣམས་ཀྱི་གཅད་པ་དང་གཏུབ་པ་དང་བརྡེག་པ་དང་བཙོ་བ་ལ་སོགས་པའི་སྡུག་བསྔལ་གང་ལགས་པ་དེ་དག་མི་རྣམས་ལ་རྗོད་པར་བགྱིད་ལགས་སོ། །སླར་མཆིས་ནས་ཡི་དགས་རྣམས་ཀྱི་བཀྲེས་པ་དང་སྐོམ་པ་དང་འབར་བ་དང་བསྲེག་པ་དང་བཙོ་བ་ལ་སོགས་པའི་སྡུག་བསྔལ་རྣམས་དང་། དུད་འགྲོ་རྣམས་གཅིག་ལ་གཅིག་ཟ་བ་ལས་གྱུར་པའི་སྡུག་བསྔལ་རྣམས་དང་། མི་རྣམས་ཀྱི་ཚོལ་ཁྲོས་ཤ་ཐང་བའི་སྡུག་བསྔལ་རྣམས་དང་། ལྷ་རྣམས་ཀྱི་འཆི་འཕོ་དང་ལྟུང་བ་དང་རྣམ་པར་འཐོར་བ་དང་རྣམ་པར་འཇིག་པའི་སྡུག་བསྔལ་གང་ལགས་པ་དེ་དག་མི་རྣམས་ལ་རྗོད་པར་བགྱིད་དེ། རྒྱུ་དེས་ན་དེ་དག་སྐྱོ་བར་འགྱུར་ལ་དེ་ལྟར་སྐྱོ་བར་གྱུར་ནས་ཀྱང་གོང་དུ་ཁྱད་པར་འཐོབ་པར་འགྱུར་ལགས་སོ། །བཙུན་པ་བདག་དུད་འགྲོའི་ནང་དུ་རྒྱུ་བར་ཆས་ནས་མཉན་དུ་ཡོད་པ་ནས་མི་སྣང་བར་གྱུར་ཏེ། རྒྱ་མཚོའི་འགྲམ་དུ་མཆིས་པ་ལས། བཙུན་པ་བདག་དེ་ན་མཆིས་པ་ན་སེམས་ཅན་ལུས་དཔག་ཚད་ཉིས་སྟོང་ཆིག་བརྒྱ་མཆིས་པ་དེ་ལྟ་བུ་ཞིག་མཐོང་སྟེ། དེ་བས་

wisdom and vision are unimpeded, and his wisdom and vision are infinite.”

He disappeared from the shore of the great ocean and traveled to Śrāvastī, where the Blessed One sat teaching the Dharma amid a company of hundreds. Then Venerable Maudgalyāyana thought, “It is time to put my question to the Blessed One, so that many might become disillusioned with saṃsāra.” He approached the Blessed One, touched his head to the Blessed One’s feet, and took a seat at one side.

Once he had taken a seat at one side, Venerable Mahā­maudgalyāyana inquired of the Blessed One, “Lord, it is my custom to wander from time to time among the hell beings, to wander among the anguished spirits, to wander among the animals, to wander among the humans, and to wander among the gods.

“When I return I relate to people how the hell beings suffer through being cut up, hacked apart, beaten, roasted, and so on. When I return I also relate to people how the anguished spirits suffer through hunger, thirst, being burned, being incinerated, being cooked, and so on; how animals suffer as they eat one another; how human beings suffer through striving, anger, and exhaustion; and how the gods suffer through dying, falling, disintegrating, and decaying. Because of this, the people who hear me are filled with sorrow, and from this sorrow they go on to achieve great things.

“Lord, after preparing to wander among the animals, I disappeared from Śrāvastī and stood on the shore of the sea. Lord, while I was there, I saw a being whose body was 2,100 yojanas in length. What is more,