Karmashataka 14.22

14.22

འདས་ཀྱིས་ཚེ་དང་ལྡན་པ་མཽད་གལ་གྱི་བུ་ལ་བཀའ་སྩལ་པ། མཽད་གལ་གྱི་བུ་སེམས་ཅན་དེ་ནི་སྡིག་པའི་ལས་བྱེད་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། མཽད་གལ་གྱི་བུ་སྔོན་བྱུང་བ་འདས་པའི་དུས་ན། ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ས་ལས་འདས་པ། ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་རིག་པ་དང་ཞབས་སུ་ལྡན་པ། བདེ་བར་གཤེགས་པ། འཇིག་རྟེན་མཁྱེན་པ། སྐྱེས་བུ་གདུལ་བྱའི་ཁ་ལོ་སྒྱུར་བ། བླ་ན་མེད་པ། ལྷ་དང་མི་རྣམས་ཀྱི་སྟོན་པ་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་བགྲོད་པ་མ་ཉམས་པ་ཞེས་བྱ་བ་འཇིག་རྟེན་དུ་བྱུང་སྟེ། དེའི་ཚེ་དགེ་སློང་སྡེ་སྣོད་གསུམ་པ་རིག་པ་དང་གྲོལ་བའི་སྤོབས་པ་དང་ལྡན་པ། ཆོས་སྨྲ་བ་འཁོར་དང་ལྡན་པ་ཞིག་རྒྱལ་པོའི་ཕོ་བྲང་ཞིག་ན་རྟེན་ཅིང་གནས་ཏེ། དེ་དེ་ན་བཀུར་སྟི་བྱ་བ་དང་བླ་མར་བྱ་བ་དང་རི་མོར་བྱ་བ་དང་མཆོད་པར་བྱ་བའི་གནས་སུ་གྱུར་ཏེ། གོས་དང་ཟས་དང་མལ་ཆ་དང་སྟན་དང་ནད་གསོས་དང་སྨན་ཟོང་རྣམས་རྙེད་པར་གྱུར་ཏོ། །དེའི་ཚེ་དགེ་སློང་དགྲ་བཅོམ་པ་སྡེ་སྣོད་གསུམ་པ་རིག་པ་དང་གྲོལ་བའི་སྤོབས་པ་དང་ལྡན་པ་ཆོས་སྨྲ་བ་ཞིག་ཀྱང་ཡོད་དེ། དེ་ཡང་གཡོག་འཁོར་ལྔ་བརྒྱ་དང་ལྗོངས་རྒྱུ་ཞིང་སོང་སྟེ། རྒྱལ་པོའི་ཕོ་བྲང་དེ་ཉིད་དུ་ཕྱིན་ནས། སྐྱེ་བོ་མང་པོས་དེ་ལུས་མཛེས་པ་དང་སེམས་མཛེས་པ་དང་གཡོག་འཁོར་མཛེས་པར་མཐོང་སྟེ། མཐོང་མ་ཐག་ཏུ་དེ་ལ་དགའ་བར་གྱུར་ནས་དེ་ཡང་དེར་གོས་དང་ཟས་དང་མལ་ཆ་དང་སྟན་དང་ནད་གསོས་དང་སྨན་ཟོང་རྣམས་རྙེད་པར་གྱུར་ཏེ། སྐྱེ་བོ་མང་པོ་དེ་དག་དེ་འབའ་ཞིག་ལ་བཀུར་སྟི་བྱ་བར་སེམས་ཀྱིས། སྔ་ནས་འདུག་པའི་སྡེ་སྣོད་གསུམ་པ་དེ་ལ་ནི་བཀུར་སྟི་མི་བྱེད་དོ། །དེ་ནས་དེའི་བློ་སྐྱེས་པ་གང་གི་ཚེ་དགེ་སློང་འདི་གྲོང་འདབ་འདིར་མ་འོངས་པ་དེའི་ཚེ་ན་བདག་རྙེད་པའི་མཆོག་དང་གྲགས་པའི་མཆོག་དང་ལྡན་པར་གྱུར་ལ་འདི་འོངས་ནས་བདག་གི་རྙེད་པ་དང་བཀུར་སྟི་ཆད་པར་གྱུར་ཏེ། འདི་མེད་ན་ནི་བདག་གི་རྙེད་པ་དང་བཀུར་སྟི་ཕྱིར་ཡང་སྔ་མཁོ་བཞིན་དུ་འོང་བར་འགྱུར་གྱིས། བདག་གིས་ཅི་ནས་ཀྱང་འདི་གཡོག་འཁོར་དང་བཅས་པ་གྲོང་འདབ་འདིར་མི་འདུག་པར་བྱའོ་སྙམ་ནས། སྡེ་སྣོད་གསུམ་པ་དེས་གྲོང་ཁྱེར་དེ་ཐོག་ཐག་ཏུ་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱར་ཀ་བཏང་སྟེ།

“that being committed nonvirtuous actions over and over again.

“Maudgalyāyana, in times past, when the one who transcended the levels of the listeners and solitary buddhas, the totally and completely awakened buddha possessed of insight and perfect conduct, the sugata, the knower of the world, the tamer of persons, the charioteer, the unsurpassed one, the teacher of humans and gods, the blessed buddha known as Unwavering Gait¹⁰⁶ was in the world, there was certain monk—a Tripiṭaka master and proponent of the Dharma with all the eloquence of wisdom and freedom—who was living on the patronage of a certain royal palace. There he was held in high esteem, revered, honored, and venerated. He had acquired provisions of clothing, food, bedding, a seat, and medicines for the sick.

“At that time there was also a certain arhat monk who was a Tripiṭaka master and proponent of the Dharma with all the eloquence of wisdom and freedom. He was making his way through the township with a retinue of five hundred when they came to the royal palace. There many people saw the elegance of his body, the elegance of his mind, and the elegance of those who attended him. As soon as they saw him, they were filled with the greatest admiration, and he acquired provisions of clothing, food, bedding, a seat, and medicines for the sick. Those many people wished to serve and respect only him, so they no longer offered their service and respect to the former Tripiṭaka master.

“The first monk thought, ‘Before that monk’s arrival, my profit was unrivaled and my acclaim without compare. But since his arrival, all that profit and acclaim has been cut off. When he’s gone, all my profit and acclaim will be restored. I will make sure that, come what may, he and his disciples will not be able to remain in this village.’

“So the first Tripiṭaka master spread malicious rumors all over the city, saying,