Karmashataka 14.23

14.23

དགེ་སློང་འདི་དག་ནི་ཚུལ་ཁྲིམས་འཆལ་པ་སྡིག་པའི་ཆོས་དང་ལྡན་པ་ཡིན་གྱིས། འདི་ལ་ཁྱེད་བཀུར་སྟི་བྱེད་པར་མ་སེམས་ཤིག །བདག་ཉིད་ཚུལ་ཁྲིམས་འཆལ་པ་དང་གཡོག་འཁོར་ཚུལ་ཁྲིམས་འཆལ་པ་འདི་ན་འདུག་པ་ཅི་དགོས་ཞེས་བྱས་སོ། །དེ་ནས་དེ་ཐོས་མ་ཐག་ཏུ་སྐྱེ་བོ་མང་པོ་དེ་དག་དགྲ་བཅོམ་པ་དེ་ལ་མི་ལྟ་བར་གྱུར་ཏེ། ཕྱིན་ཅད་སྦྱིན་པར་བྱ་བ་དང་བཀུར་སྟི་བྱ་བར་མི་སེམས་སོ། །དེ་ནས་དགྲ་བཅོམ་པ་དེས་བསམས་པ། སྐྱེ་བོ་མང་པོ་འདི་དག་ཅིའི་ཕྱིར་བདག་ལ་མི་ལྟ་བར་གྱུར་སྙམ་ནས་དེས་བལྟས་ན། སྡེ་སྣོད་གསུམ་པས་ཐོག་ཐག་ཏུ་ཕྱར་ཀ་བཏང་བར་གྱུར་ནས། དེས་བསམས་པ་སྐྱེ་བོ་མང་པོ་འདི་དག་དང་སྡེ་སྣོད་གསུམ་པའི་འདི་ཤས་ཆེར་བསོད་ནམས་མ་ཡིན་པ་འཕེལ་བར་གྱུར་ན་མི་རུང་ངོ་སྙམ་ནས་གཡོག་འཁོར་དང་བཅས་ཏེ་གྲོང་འདབ་དེ་ནས་སོང་ངོ་། །དེ་སོང་ནས་སྡེ་སྣོད་གསུམ་པ་དེ་དགའ་བར་གྱུར་ཏེ། ད་ནི་བདག་གི་རྙེད་པ་དང་བཀུར་སྟི་སྔ་མཁོ་བཞིན་དུ་འོང་བར་འགྱུར་རོ་སྙམ་མོ། །དེ་ནས་ཕྱི་ཞིག་ན་དེ་ནད་ཀྱིས་ཐེབས་ནས་དེ་རྩ་བ་དང་སྡོང་བུ་དང་ལོ་མ་དང་མེ་ཏོག་དང་འབྲས་བུའི་སྨན་དག་གིས་རིམ་གྲོ་བྱས་ཀྱང་སོས་པར་བྱེད་མ་ནུས་ནས་ཤིའོ། །དེ་ཤི་འཕོས་ཏེ་དུས་ལས་འདས་ནས་སེམས་ཅན་དམྱལ་བ་ཆེན་པོ་མནར་མེད་པར་སྐྱེས་ཏེ། དེར་དེའི་ལྕེ་ལ་རྨོན་པ་དོར་སྟོང་བྱུང་བར་གྱུར་ཏོ། །དགེ་སློང་དག་ཇི་སྙམ་དུ་སེམས། དེའི་ཚེ་སྡེ་སྣོད་གསུམ་པར་གྱུར་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་སེམས་ཅན་འདི་ཉིད་ཡིན་ཏེ། དེས་དེར་རྙེད་པ་དང་བཀུར་སྟིའི་དབང་དུ་གྱུར་ཅིང་ཤས་ཆེར་མངོན་པར་ཞེན་ནས་དགྲ་བཅོམ་པ་དེ་ལ་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པའི་སྐུར་པ་བཏབ་པའི་ལས་དེའི་རྣམ་པར་སྨིན་པས། སེམས་ཅན་དམྱལ་བ་ཆེན་པོ་མནར་མེད་པར་སྐྱེས་ནས། དེའི་ལྕེ་ལ་རྨོན་པ་དོར་སྟོང་བྱུང་སྟེ། དགེ་སློང་དག་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་བགྲོད་པ་མི་ཉམས་པའི་རིང་ནས་ད་ལྟར་ངའི་རིང་གི་བར་དུ་སེམས་ཅན་དེ་སེམས་ཅན་དམྱལ་བ་རྣམས་ནས་ཤི་འཕོས་ཤིང་སེམས་ཅན་དམྱལ་བ་རྣམས་འབའ་ཞིག་ཏུ་སྐྱེས་ཏེ། སྡུག་བསྔལ་འདི་ལྟ་བུ་ཤ་སྟག་རྙེད་པར་གྱུར་ཏོ། །གསོལ་པ། བཙུན་པ་སེམས་ཅན་དེ་སྡུག་བསྔལ་དེ་ལས་ནམ་ཐར་བར་འགྱུར་ལགས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་

‘These monks are immoral! They are sinful! You should not think to pay them homage. Why should he and his immoral retinue remain here?’

“As soon as they heard this, the people no longer went to see the arhat, and after that they did not think to make him offerings nor to pay him respect. The arhat began to wonder, ‘Why is it that all those people no longer come to see me?’ Then he looked and saw that the other Tripiṭaka master was spreading malicious rumors all about, and he thought, ‘It’s not right for all those people and the Tripiṭaka master to increase their demerit like this.’ So he and his retinue left the village.

“The first Tripiṭaka master was delighted and thought, ‘Now all my profit and acclaim will be restored.’ Then one day he fell ill, and though he was treated with medicinal roots, stems, leaves, flowers, and fruits, he could not be cured, and died. After his death, he transmigrated and took rebirth in the Hell of Ceaseless Agony, where a thousand yokes of oxen appeared on his tongue.

“O monks, what do you think? The one who was that Tripiṭaka master then is none other than this being. At that time he fell under the sway of profit and acclaim, and due to his strong attachment, he cast aspersions on the arhat. Those actions ripened into his birth in the Hell of Ceaseless Agony, where a thousand yokes of oxen appeared on his tongue. Monks, from the time of the totally and completely awakened Buddha Unwavering Gait until my own, that being has died as a hell being, transmigrated, and taken rebirth as nothing but a hell being, incurring nothing but suffering such as this.”

“Lord, when will this being be liberated from his suffering?” they inquired.