Karmashataka 14.24

14.24

བཀའ་སྩལ་པ། དགེ་སློང་དག་མ་འོངས་པའི་དུས་ན་ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ས་ལས་འདས་པ། ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་བླ་མ་ཞེས་བྱ་བ་འཇིག་རྟེན་དུ་འབྱུང་སྟེ། དེའི་གསུང་རབ་ལ་སེམས་ཅན་འདི་སེམས་ཅན་དམྱལ་བ་ནས་ཤི་འཕོས་ཏེ། མིའི་ལུས་ཐོབ་ནས་དེའི་བསྟན་པ་ལ་རབ་ཏུ་བྱུང་སྟེ། ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་སྤངས་ནས་དགྲ་བཅོམ་པ་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་བྱེད་པར་འགྱུར་རོ། །སྐུར་པ་མང་བར་ཡང་འགྱུར་ཏེ། དེ་གང་དང་གང་དུ་འགྲོ་བ་དེ་དང་དེར་སྐུར་པ་དང་ཕྲད་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་དེ་ཁོ་ནས་སྐྱོ་བར་གྱུར་ནས་ཕུང་པོ་ལྷག་མ་མེད་པའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་དབྱིངས་སུ་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདའ་བར་འགྱུར་ཏེ། དེར་དེའི་སྡུག་བསྔལ་མཐར་ཐུག་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ནས་དེ་ཐོས་མ་ཐག་ཏུ་སྐྱེ་བོ་ཕལ་པོ་ཆེ་དེ་དག་སྐྱོ་བ་ཆེན་པོ་སྐྱེས་སོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཀྱང་དེ་དག་གི་ཡིད་སྐྱོ་བར་གྱུར་པར་ཐུགས་སུ་ཆུད་ནས་དེ་དང་འཐུན་པའི་ཆོས་བསྟན་ཏེ། དེས་ན་འཁོར་དེ་དག་གི་ནང་ནས་ཁ་ཅིག་གིས་ནི་དྲོ་བར་གྱུར་པ་བསྐྱེད་དོ། །ཁ་ཅིག་གིས་ནི་རྩེ་མོ་དང་བདེན་པ་དང་འཐུན་པའི་བཟོད་པ་དང་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཆོས་ཀྱི་མཆོག་དང་མཐོང་བའི་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་བསྐྱེད་དོ། །ཁ་ཅིག་གིས་ནི་རྒྱུན་དུ་ཞུགས་པའི་འབྲས་བུ་མངོན་སུམ་དུ་བྱས་སོ། །ཁ་ཅིག་གིས་ནི་ལན་ཅིག་ཕྱིར་འོང་བའི་འབྲས་བུ་མངོན་སུམ་དུ་བྱས་སོ། །ཁ་ཅིག་གིས་ནི་ཕྱིར་མི་འོང་བའི་འབྲས་བུ་མངོན་སུམ་དུ་བྱས་སོ། །ཁ་ཅིག་གིས་ནི་རབ་ཏུ་བྱུང་ནས་དགྲ་བཅོམ་པ་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་བྱས་སོ། །ཁ་ཅིག་གིས་ནི་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བའི་རྒྱལ་པོར་འགྱུར་བའི་ས་བོན་བསྐྱེད་དོ། །ཁ་ཅིག་གིས་ནི་སྟོབས་ཀྱི་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བར་འགྱུར་བ་དང་། །ཁ་ཅིག་གིས་ནི་བརྒྱ་བྱིན་དུ་འགྱུར་བ་དང་། ཁ་ཅིག་གིས་ནི་ཚངས་པར་འགྱུར་བ་དང་། ཁ་ཅིག་གིས་ནི་ཉན་ཐོས་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་དང་། ཁ་ཅིག་གིས་ནི་རང་སངས་རྒྱས་

“Monks,” the Blessed One explained, “in the future a totally and completely awakened buddha named Guru, who will far surpass the listeners and the solitary buddhas, will emerge in the world. While his teachings are still flourishing, this being will die and pass on from being a hell being, obtain a human birth, go forth in his doctrine, cast away the afflictions, and manifest arhatship. He will also be greatly criticized, and wherever he goes he will meet with much blame. After this alone fills him with deep sadness about saṃsāra, he will pass beyond all sorrow into the realm of nirvāṇa without any remainder of the aggregates. Then his suffering will come to an end.”

As soon as they heard this, the people gathered there welled up with grief. The Blessed One directly apprehended their grief, taught them the Dharma accordingly, and among the assembled some generated heat right where they sat. Some generated the peak, or generated the patience in accord with the truths, or generated the highest worldly dharma, or generated the attainment of seeing. Some manifested the resultant state of stream entry. Some manifested the resultant state of once-return. Some manifested the resultant state of non-return. Some went forth and manifested arhatship. Some sowed the seeds to become universal monarchs, some to become great universal monarchs, some to become Indra, some to become Brahmā, some for the enlightenment of the listeners, some for the enlightenment of the solitary buddhas, and some for unexcelled, total, and complete enlightenment. Among the assembled, most found themselves drawn to the Buddha, intent on the Dharma, and favoring the Saṅgha.