Karmashataka 14.4

14.4

རྣམས་གཏད་དེ་ལྗོངས་རྒྱུ་ཞིང་སོང་ངོ་། །དེ་སོང་ནས་ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཤཱ་རིའི་བུ་དང་མཽད་གལ་གྱི་བུ་གཉིས་ཀྱིས་བསམས་པ། དགེ་སློང་འདི་དག་ལ་ངེས་པར་འབྱེད་པའི་ཆ་བཞིའི་དགེ་བ་ཅུང་ཟད་ཡོད་དམ་མེད་ཅིག་གུ་སྙམ་སྟེ། དེ་གཉིས་ཀྱིས་བལྟས་ནས་ཡོད་པར་གྱུར་ཏེ། བདག་ཅག་གཉིས་ཁོ་ན་ལ་རག་ལས་པར་མཐོང་ནས། དགེ་སློང་དེ་དག་ལ་ཚེ་དང་ལྡན་པ་མཽད་གལ་གྱི་བུས་ནི་རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་ཆོ་འཕྲུལ་གྱིས་བསྐུལ། ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཤཱ་རིའི་བུས་ནི་རྗེས་སུ་བསྟན་པའི་ཆོ་འཕྲུལ་གྱིས་བསྐུལ་ནས། དེ་དག་གིས་བརྩོན་པ་དང་བསྒྲུབ་པ་དང་འབད་པས་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་སྤངས་ཏེ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་བྱས་སོ། །དེ་དག་གིས་དགྲ་བཅོམ་པ་ཉིད་ཐོབ་ནས་ཁྱིམ་བདག་གི་བུ་དེས་ཀྱང་ཕ་མ་ལ་གསོལ་ཏེ། གཙུག་ལག་ཁང་དུ་སོང་ནས་དེ་དགེ་སློང་དེ་དག་གི་ཐད་དུ་སོང་སྟེ་སྨྲས་པ། བཙུན་པ་ཀོ་ཀ་ལི་ཀ་གར་མཆིས། དེ་དག་གིས་སྨྲས་པ། དེ་ཅི་ལ་དགོས། ཁྱེའུས་སྨྲས་པ། བདག་དེ་ལས་རབ་ཏུ་འབྱུང་བར་འཚལ་ལོ། །དགེ་སློང་དེ་དག་གིས་དེ་ལ་སྨྲས་པ། ཁྱོད་ལ་ཀོ་ཀ་ལི་ཀ་ཅི་དགོས། ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཤཱ་རིའི་བུ་དང་མཽད་གལ་གྱི་བུ་འདི་གཉིས་ནི་མཆོག་གི་ཟུང་། ཟུང་བཟང་པོ་ཡིན་གྱིས་དེ་གཉིས་ལས་རབ་ཏུ་འབྱུང་བར་གྱིས་ཤིག་ཅེས་བྱས་སོ། །དེ་ནས་དེ་ཐོས་མ་ཐག་ཏུ་ཁྱེའུ་དེ་དགའ་ཆེས་ནས། ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཤཱ་རིའི་བུ་དང་མཽད་གལ་གྱི་བུ་གཉིས་ག་ལ་བ་དེར་སོང་སྟེ་ཕྱིན་ནས། དེ་གཉིས་ཀྱི་རྐང་པ་ལ་མགོ་བོས་ཕྱག་འཚལ་ཏེ། ཆོས་མཉན་པའི་ཕྱིར་ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཤཱ་རིའི་བུའི་མདུན་དུ་འདུག་གོ། །ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཤཱ་རིའི་བུས་ཀྱང་དེའི་བསམ་པ་དང་བག་ལ་ཉལ་དང་ཁམས་དང་ཤེས་པ་དང་རང་བཞིན་རྟོགས་ནས་དེ་དང་འཐུན་པའི་ཆོས་བསྟན་ཏེ། དེས་ན་ཁྱེའུ་དེ་སྟན་དེ་ཉིད་ལ་འདུག་བཞིན་དུ་འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བའི་རིའི་རྩེ་མོ་མཐོན་པོ་ཉི་ཤུ་ཡེ་ཤེས་རྡོ་རྗེས་བཅོམ་ནས་རྒྱུན་དུ་ཞུགས་པའི་འབྲས་བུ་མངོན་སུམ་དུ་བྱས་ཏེ། དེས་བདེན་པ་མཐོང་ནས་སྟན་ལས་ལངས་ཏེ། བླ་གོས་ཕྲག་པ་གཅིག་ཏུ་གཟར་ནས་ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཤཱ་རིའི་བུ་ག་ལ་བ་དེ་ལོགས་སུ་ཐལ་མོ་སྦྱར་བ་བཏུད་དེ། ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཤཱ་རིའི་བུ་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་སྨྲས་སོ། །བཙུན་

he began to travel through the townships.

When he had gone, Venerable Śāriputra and Maudgalyāyana wondered, “Do these monks have some small measure of the virtues that are conducive to the four stages of penetrative insight?” They looked out and saw that they did, but that it depended solely on the two of them. So Venerable Maudgalyāyana inspired the monks with a miracle of magical abilities and Venerable Śāriputra inspired them with a miracle of admonition. Casting away all afflictive emotions through diligence, practice, and effort, they manifested arhatship.

After they achieved arhatship, the householder’s son again asked for his parents’ permission, returned to the monastery, approached the monks, and asked them, “Where is Lord Kokālika?”

“What do you need him for?” they asked.

“I would like him to lead me to go forth,” said the young man.

“Why do you need Kokālika?” the monks asked him. “Venerable Śāriputra and Maudgalyāyana are a supreme and excellent pair. You should go forth with them.”

The young man was thrilled to hear this. He went to see Venerable Śāriputra and Maudgalyāyana, and upon his arrival he touched his head to their feet and sat before Venerable Śāriputra to listen to the Dharma. Venerable Śāriputra directly apprehended his thoughts, habitual tendencies, temperament, capacity, and nature, and taught him the Dharma accordingly. When he heard it, the young man destroyed with the thunderbolt of wisdom the twenty high peaks of the mountain of views concerning the transitory collection, and manifested the resultant state of stream entry right where he sat.

Having seen the truths, he rose from his seat, drew down the right shoulder of his upper garment, bowed toward Venerable Śāriputra with palms pressed together, and implored Venerable Śāriputra, “Lord,