Karmashataka 14.5

14.5

པ་ཤཱ་རིའི་བུ་བདག་ལེགས་པར་གསུངས་པའི་ཆོས་འདུལ་བ་ལ་རབ་ཏུ་འབྱུང་བ་དང་བསྙེན་པར་རྫོགས་ཤིང་དགེ་སློང་གི་དངོས་པོ་འཐོབ་ཏུ་རུང་ན། བདག་ཀྱང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཐད་དུ་ཚངས་པར་སྤྱོད་པ་སྤྱད་པར་འཚལ་ལོ་ཞེས་བྱས་ནས། བཙུན་པ་ཤཱ་རིའི་བུས་སྨྲས་པ། བུ་ཁྱོད་ལ་ཕ་མ་གཉིས་ཀྱིས་གནང་ངམ། དེས་སྨྲས་པ། བཙུན་པ་ཤཱ་རིའི་བུ་བདག་ནི་གནང་ལགས་སོ། །དེ་ནས་ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཤཱ་རིའི་བུས་ཁྱེའུ་དེ་རབ་ཏུ་ཕྱུང་སྟེ་བསྙེན་པར་རྫོགས་པར་བྱས་ནས་དེ་ལ་ལུང་ཡང་ཕོག་གོ། །དེས་ཀྱང་བརྩོན་པ་དང་བསྒྲུབ་པ་དང་འབད་པས་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་སྤངས་ནས་དགྲ་བཅོམ་པ་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་བྱས་ཏེ། དེས་དགྲ་བཅོམ་པ་ཉིད་ཐོབ་ནས་ཕ་མ་གཉིས་བདེན་པ་རྣམས་ལ་བཀོད་དོ། །སྦྱིན་པ་དང་སྦྱིན་པའི་བགོ་བཤའ་ལ་ཡང་བཙུད་དོ། །དེ་ནས་ཕྱི་ཞིག་ན་ལྷ་རྣམས་ཀྱིས་སབ་ཀང་རི་ལ་སྒྲ་བསྒྲགས་ཏེ། ཀྱེ་ཁྱེད་ཀྱི་གྲོང་འདབ་ན་དགེ་སློང་ཤཱ་རིའི་བུ་དང་མཽད་གལ་གྱི་བུ་གཉིས་འཁོད་བཞིན་དུ་ཁྱོད་བསྙེན་བཀུར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དེ་གཉིས་ཀྱི་ཐད་དུ་མ་དོང་ན། ཁྱེད་ཀྱིས་ཅི་རྙེད་ཅི་ཞིག་ནི་ལེགས་པར་རྙེད་ཅེས་བྱས་སོ། །དེ་ནས་སབ་ཀང་རི་ལ་གནས་པའི་སྐྱེ་བོ་མང་པོ་རྣམས་ཀྱི་སྒྲ་ཐོས་ནས་སྡེ་ཚན་ནས་སྡེ་ཚན་དང་། ཕ་ཚན་ནས་ཕ་ཚན་དང་། དགའ་སྡེ་ནས་དགའ་སྡེར་འདུས་ཤིང་ཚོགས་ཏེ་སབ་ཀང་རི་ལས་བྱུང་ནས་ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཤཱ་རིའི་བུ་དང་མཽད་གལ་གྱི་བུ་གཉིས་ག་ལ་བ་དེར་སོང་སྟེ་ལྷགས་ནས་རྐང་པ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ཏེ་བཀུར་སྟི་བྱེད་པ་ལ་ཞུགས་སོ། །དེ་ནས་ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཤཱ་རིའི་བུ་དང་མཽད་གལ་གྱི་བུ་གཉིས་ཀྱིས་བསམས་པ། བདག་ཅག་གཉིས་ཀྱི་རྙེད་པ་དང་བཀུར་སྟི་བྱུང་གིས་གཅད་དགོས་སོ། །བདག་ཅག་གཉིས་ཀྱིས་ཀྱང་ཀོ་ཀ་ལི་ཀ་ལ་དམ་བཅས་ཏེ། གལ་ཏེ་ཁྱོད་ཀྱིས་བདག་ཅག་གཉིས་དགོན་པ་འདི་ན་གནས་སོ་ཞེས་སུ་ལ་ཡང་མ་བསྙད་ན་ནི་བདག་ཅག་གཉིས་དགོན་པའི་གནས་འདིར་གནས་པར་བྱའོ། །དེ་སྟེ་བདག་ཅག་གཉིས་ཀྱི་རྙེད་པ་དང་བཀུར་སྟི་ཞིག་བྱུང་བར་གྱུར་ན་ནི། བདག་ཅག་གཉིས་ཀྱིས་ཁྱོད་ལ་ཡང་མ་སྦྲན་པར་དགོན་པའི་གནས་འདི་ནས་འགྲོའོ་ཞེས་བྱས་ཟིན་ནོ་སྙམ་ནས་དགོན་པའི་གནས་དེ་ནས་དོང་ངོ་། །ཀོ་ཀ་ལི་ཀའི་སློབ་མ་དང་། ཉེ་གནས་དེ་དག་

if permitted I wish to go forth in the Dharma and Vinaya so well spoken, complete my novitiate, and achieve full ordination. In the presence of the Blessed One, I too wish to practice the holy life.”

“Young man, have your parents consented?” Śāriputra asked.

The young man replied, “Yes, Lord Śāriputra, they have.”

Thereupon Venerable Śāriputra led him to go forth as a novice and conferred on him full ordination and instructed him. Casting away all afflictive emotions through diligence, practice, and effort, he manifested arhatship. Having achieved arhatship, he established his parents in the truths, and he inspired them to give gifts and to share what they had.

Then one day on Mount Sabkang the gods announced, “Pay heed! The monks Śāriputra and Maudgalyāyana are living near your village. If you do not go see them to offer your respectful service, what can you hope for? What good will come of you?” Hearing this, many of the people living on Mount Sabkang gathered—group after group, elder after elder, one joyful group after another—and convened upon Mount Sabkang to see Venerable Śāriputra and Maudgalyāyana. As they arrived they began touching their heads to their feet and offering their respect.

Venerable Śāriputra and Maudgalyāyana thought, “We have to put a stop to all this worldly profit and acclaim. We already made an agreement with Kokālika, saying, ‘If you don’t tell anyone that Śāriputra and Maudgalyāyana are both staying in the hermitage at such-and-such a place, we will stay here in the hermitage. But if people come trying to help and offering their respect, we’ll both leave this place without a word to you.’ ” And so they departed.

Kokālika’s students and disciples