Karmashataka 18.19

18.19

པར་བཏིང་ནས། སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་བཅས་ཏེ་བཞུགས་ནས། ནམ་བླ་ན་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་མ་ཐོབ་ཀྱི་བར་དུ་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་མི་བཤིག་གོ་ཞེས་ཐུགས་དམ་བརྟན་པོར་བསམས་སོ། །དེས་དེར་བདུད་ཀྱི་འཁོར་འབྱུང་པོ་བྱེ་བ་ཕྲག་སུམ་ཅུ་རྩ་དྲུག་བཅོམ་ནས། བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་བརྙེས་སོ། །དེ་ནས་ཚངས་པས་བསྐུལ་ནས་བཱ་རཱ་ཎ་སཱིར་ལན་གསུམ་དུ་བཟླས་ཏེ། རྣམ་པ་བཅུ་གཉིས་སུ་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ཚུལ་བཞིན་བསྐོར་ཏེ་ལྔ་སྡེ་རྣམས་རབ་ཏུ་ཕྱུང་ངོ་། །དེ་ནས་ཉེ་བའི་ལྔ་སྡེ་རྣམས་དང་བཟང་སྡེའི་ཕ་ཚན་པ་དྲུག་ཅུ་དང་གྲོང་གི་བྱིས་པ་གཙོ་བོའི་མཆོག་ལྔ་བཅུ་དང་དགའ་མོ་དང་དགའ་སྟོབས་སྤུན་གཉིས་བདེན་པ་ལ་བཀོད་ནས། ལྟེང་རྒྱས་འོད་སྲུང་དང་ཆུ་ཀླུང་འོད་སྲུང་སྤུན་གཉིས་རབ་ཏུ་ཕྱུང་སྟེ་ག་ཡཱར་གཤེགས་ནས། ཆོ་འཕྲུལ་རྣམ་པ་གསུམ་གྱིས་བཏུལ་ཏེ་སྨྱིག་མའི་ནགས་ཁྲོད་དུ་གཤེགས་ནས་རྒྱལ་པོ་གཟུགས་ཅན་སྙིང་པོ་ལྷ་བརྒྱད་ཁྲི་དང་ཡུལ་མ་ག་དྷཱའི་བྲམ་ཟེ་དང་། ཁྱིམ་བདག་སྟོང་ཕྲག་དུ་མ་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་བདེན་པ་ལ་བཀོད་དོ། །དེ་ནས་རྒྱལ་པོའི་ཁབ་ཏུ་གཤེགས་ཏེ། འོད་མའི་ཚལ་བཞེས་ནས་དགེ་སློང་ཤཱ་རིའི་བུ་དང་མཽད་གལ་གྱི་བུ་གཉིས་རབ་ཏུ་ཕྱུང་སྟེ་མཉན་དུ་ཡོད་པར་གཤེགས་ནས། རྒྱལ་པོ་གསལ་རྒྱལ་གཞོན་ནུ་ལྟ་བུའི་མདོ་སྡེས་བཏུལ་ཏེ། རྒྱལ་བུ་རྒྱལ་བྱེད་ཀྱི་ཚལ་བཞེས་ནས་སེར་སྐྱའི་གནས་སུ་གཤེགས་ཏེ། ཡབ་སྲས་མཇལ་ནས་སེར་སྐྱའི་གནས་སུ་རྟེན་བཅས་ཏེ། གདུལ་བར་བྱ་བ་རྣམས་ཀྱི་དོན་མཛད་ཅིང་བཞུགས་སོ། །དེ་ནས་ཁ་ལོ་པ་རབ་བཟང་གི་སེམས་སྐྱེས་པ། བདག་ནི་ད་ལྟར་བུ་མེད་དེ་བདག་ཤི་སྟེ་དུས་ལས་འདས་ན་ནི། ཅི་བདོག་པ་ཐམས་ཅད་རྒྱལ་པོ་དབང་བྱེད་པར་འགྱུར་གྱིས། མ་ལ་བདག་གིས་འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་ཏུ་བསྐྱ་བར་བྱའོ་སྙམ་ནས། དེས་ཕྱི་དེ་ཉིན་སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་པ་དགེ་སློང་གི་དགེ་འདུན་བཤོས་ལ་སྤྱན་དྲངས་ཏེ། རང་གི་ལག་ནས་བཟའ་བ་དང་བཅའ་བ་གཙང་མ་བཟང་པོ་མང་པོས་ཚིམ་པར་བྱས་ཏེ་ཅི་བཞེད་པ་བསྟབས་ནས། བསྩང་སྡེར་ནི་གྱུ་ཕྱག་ནི་བཅབས་པར་རིག་ནས། སྟན་ཆེས་

sat down cross-legged, and made a firm commitment to himself: “Until such time as I attain the highest wisdom,” he thought, “I shall not give up this cross-legged posture.” On that spot, he conquered the thirty-six million beings of Māra’s retinue and achieved unexcelled, total, and complete wisdom.

Then, beseeched by Brahmā three times, he enumerated the four truths of the noble ones three times in Vārāṇasī, properly setting in motion the wheel of the Dharma in its twelve aspects, and led the group of five to go forth. After he had established another five in the truths, as well as a party of sixty fathers, the sons of fifty village chieftains, and the two siblings Nandā and Nandabalā, he led the brothers Uruvilvā Kāśyapa and Nadī Kāśyapa to go forth and traveled on to Gayā.

He tamed others with three types of miraculous displays, traveling to the Forest of Reeds, where he established in the truths King Bimbisāra, eight thousand gods, and the hundreds and hundreds of brahmins and householders of Magadha. Then he went to Rājagṛha, where he accepted the gift of Bamboo Grove, and led Śāriputra and Maudgalyāyana to go forth.

He proceeded to Śrāvastī, subjugated King Prasenajit through the discourse on “the similes of the young ones,”¹³⁵ accepted the gift of the garden of Prince Jeta, and went to stay in Kapilavastu, where he was reunited with his father and son. With support from Kapilavastu he lived on to act for the benefit of those to be tamed.

Thereupon the thought occurred to Subhadra, “Seeing as I have no heir, after I die all I have will become the king’s property. I will bring it to bear on my next life.”¹³⁶ So the next day he invited the Buddha and the rest of the saṅgha of monks for a meal and with his own hands contented them with many good, wholesome foods, proffering all that they wished. Once he knew that their bowls had been taken away and their hands washed, he brought in a very low seat