Karmashataka 19.6

19.6

ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ག་ལ་བ་དེ་ལོགས་སུ་ཐལ་མོ་སྦྱར་བ་བཏུད་དེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་གསོལ་ཏོ། །བཙུན་པ་བདག་ཅག་ལེགས་པར་གསུངས་པའི་ཆོས་འདུལ་བ་ལ་རབ་ཏུ་འབྱུང་བ་དང་བསྙེན་པར་རྫོགས་ཤིང་དགེ་སློང་གི་དངོས་པོ་འཐོབ་ཏུ་རུང་ན། བདག་ཅག་ཀྱང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཐད་དུ་ཚངས་པར་སྤྱོད་པ་སྤྱད་པར་འཚལ་ལོ། །དེ་ནས་དེ་དག་ལ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དགེ་སློང་ཚུར་ཤོག་ཅེས་བྱ་བའི་ཚིག་གིས་རབ་ཏུ་ཕྱུང་སྟེ། བསྙེན་པར་རྫོགས་པར་མཛད་ནས་དེ་དག་ལ་ལུང་ཡང་ཕོག་གོ། །དེ་དག་གིས་ཀྱང་བརྩོན་པ་དང་བསྒྲུབ་པ་དང་འབད་པས་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་སྤངས་ནས། དགྲ་བཅོམ་པ་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་བྱས་ཏེ། དེ་དག་དགྲ་བཅོམ་པ་ཁམས་གསུམ་པའི་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བར་གྱུར་ནས། གསེར་དང་བོང་བར་མཉམ་པ། ནམ་མཁའ་དང་ལག་མཐིལ་དུ་འདྲ་བའི་སེམས་དང་ལྡན་པ། ཙན་དན་སྦངས་པ་ལྟ་བུར་བསིལ་བར་གྱུར་པ། རིག་པས་སྒོ་ངའི་སྦུབས་བཅོམ་པ་རིག་པ་དང་མངོན་པར་ཤེས་པ་དང་སོ་སོ་ཡང་དག་པར་རིག་པ་ཐོབ་པ་སྲིད་པའི་རྙེད་པ་དང་ཆགས་པ་དང་བཀུར་སྟི་ལ་མི་ལྟ་བ་དབང་པོ་དང་ཉེ་དབང་དང་བཅས་པའི་ལྷ་རྣམས་ཀྱིས་མཆོད་ཅིང་རྗེད་པ་དང་གུས་པར་སྨྲ་བའི་གནས་སུ་གྱུར་ཏོ། །དེ་ནས་དགེ་སློང་རྣམས་ཀྱིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་གསོལ་པ། བཙུན་པ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གཞོན་ནུ་ལྔ་བརྒྱ་པོ་རྣམས་ལྷར་བཅས་ལས་བརྟེན་ཏེ། ང་རྒྱལ་བཅག་ནས་གཡུང་དྲུང་གི་མཐར་ཕྱིན་པ་དང་། གྲུབ་པ་དང་བདེ་བའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ལ་གཞག་པ་གཟིགས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། ད་ལྟར་འབའ་ཞིག་མ་ཡིན་ཏེ། འདས་པའི་དུས་ན་ཡང་འདི་རྣམས་ལྷར་བཅས་ལས་བརྟེན་ཏེ། དྲེགས་པ་བཅོམ་ནས། བསམ་གཏན་བཞི་དང་མངོན་པར་ཤེས་པ་ལྔ་ལ་བཀོད་པ་དེ་ཉོན་ཅིག །དགེ་སློང་དག་སྔོན་བྱུང་བ་འདས་པའི་དུས་ན་གྲོང་ཁྱེར་ཙམ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ན། རྒྱལ་པོ་གང་ཆེན་མཚོའི་ལྷ་ཞེས་བྱ་བ་རྒྱལ་པོ་བྱེད་དེ། ཕྱི་ཞིག་ན་དེའི་བཙུན་མོ་ལ་བུ་ཆགས་ནས། དེ་ཟླ་བ་དགུའམ་ཟླ་བ་བཅུ་ལོན་

bowed toward the Blessed One with palms pressed together, and requested of the Blessed One, “Lord, if permitted we wish to go forth in the Dharma and Vinaya so well spoken, complete our novitiates, and achieve full ordination. In the presence of the Blessed One, we too wish to practice the holy life.”

With the words “Come, join me, monks!” the Blessed One led them to go forth as novices, conferred on them full ordination, and instructed them. They cast away all afflictive emotions through diligence, practice, and effort, and manifested arhatship. As arhats, free from the attachments of the three realms, their minds regarded gold no differently than filth, and the palms of their hands as like space itself. They became cool like wet sandalwood. Their insight crushed ignorance like an eggshell. They achieved the insights, superknowledges, and discriminations. They had no regard for worldly profit, passion, or acclaim. They became objects of offering, veneration, and respectful address by Indra, Upendra, and the other gods.

“Lord,” the monks inquired of the Blessed One, “tell us why, after all five hundred of these youths were put in the care of Sahadeva, the Blessed One shattered their arrogance and established them in the unsurpassed, supreme welfare of nirvāṇa.”

“Not only now,” the Blessed One explained, “but in times past as well, and in the same way, they were put in Sahadeva’s care, and I destroyed their arrogance and placed them in the four meditative states and five superknowledges. Listen well!

“Monks, in times gone by, King Glacier Lake Deity¹⁴¹ reigned in the city of Campā. One day his wife conceived, and after nine or ten months