Karmashataka 2.12

2.12

ཀྱང་མཆོངས་ཤིག་དང་དེའི་ཚེ་གོམས་པའི་ཤུགས་ཀྱིས་ལུས་ཟོན་ཡང་བར་འགྱུར་རོ། །དེའི་འོག་ཏུ་གོམས་པའི་ཤུགས་ཀྱིས་རྫུ་འཕྲུལ་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ནས་དེ་ཐོས་མ་ཐག་ཏུ་ཚོན་མོ་དགའ་མོས། ཇི་ལྟར་དེ་དག་གིས་མན་ངག་བསྟན་པ་དེ་བཞིན་དུ་བྱས་ནས་ཞག་བདུན་པའི་ཉིན་པར་དེས་ཁྲིའུ་བདུན་བརྩེགས་ལས་མཆོངས་ནས་རྐེད་པ་ཆག་གོ། །དེ་ནས་དེས་དྲུག་སྡེ་རྣམས་ལ་བསྙད་དེ། འཕགས་པ་དག་བདག་འདི་ཁོ་ན་ལྟར་གྱུར་གྱིས་མ་མཆིས་ན། ད་བདག་གིས་ཇི་ལྟར་བགྱི་ཞེས་བྱས་སོ། །དྲུག་སྡེ་རྣམས་ཀྱིས་དེ་ལ་སྨྲས་པ། བདག་ཅག་གིས་ཅི་ཤེས་པའི་མན་ངག་ནི་ཁྱོད་ལ་བསྟན་ཟིན་ཏེ། ཐབས་འདིས་ན་ཁྱོད་ཀྱི་ལུས་ཟོན་ཡང་བར་གྱུར་ལ། ཕྱིས་རྫུ་འཕྲུལ་ཡང་དཀའ་བ་མེད་དོ། །དེ་ཕན་ཅད་ཇི་ལྟར་བྱ་བ་ནི་ཁྱོད་ཉིད་ཤེས་པར་ཟད་དོ། །དེ་ནས་དེ་ཐོས་མ་ཐག་ཏུ་ཚོན་མོ་དགའ་མོ་ཁྲོ་བའི་ཀུན་ནས་དཀྲིས་པ་ཆེན་པོ་སྐྱེས་ནས། དེས་གཙུག་ལག་ཁང་དུ་འོངས་པ་དེ་དག་ཚར་བཅད་དེ་ཞེ་གཅོད་པའི་ཚིག་གིས་དམུས་ཕྱུང་ནས་གཙུག་ལག་ཁང་ནས་བསྐྲད་དོ། །སྐྱེ་བོ་ཕལ་པོ་ཆེ་ལ་ཡང་དོན་དེ་བསྙད་ནས་ཁ་བྱས་ཏེ་སྨོད་ཅིང་འཕྱས་སོ། །དེ་ནས་སྐབས་དེ་དགེ་སློང་དག་གིས་ཐོས་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་གསོལ་ཏེ་འདི་སྐད་ཅེས་སྨྲས་སོ། །བཙུན་པ་དགེ་སློང་མ་ཚོན་མོ་དགའ་མོ་རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་སླད་དུ་དམས་ཤིང་ཉམས་པར་གྱུར་ལ། དེས་དགུང་ཟླ་གསུམ་གྱི་བར་དུ་གཡར་དྲངས་པ་དང་། ལྷུང་བཟེད་དང་ཆོས་གོས་མང་པོས་ཀྱང་བགོད་ལ། དེས་རྫུ་འཕྲུལ་ཡང་མ་ཐོབ་པ་ལ་གཟིགས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། དགེ་སློང་མ་ཚོན་མོ་དགའ་མོ་ནི་དྲུག་སྡེ་རྣམས་ཀྱིས་ད་ལྟར་འབའ་ཞིག་བྲིད་པར་མ་ཟད་དེ། ཇི་ལྟར་འདས་པའི་དུས་ན་ཡང་འདི་དག་ཉིད་ཀྱིས་བྲིད་དེ། དོན་དེ་ཡང་མ་གྲུབ་པ་དེ་ཉོན་ཅིག །དགེ་སློང་དག་སྔོན་བྱུང་བ་འདས་པའི་དུས་ན། གྲོང་ཁྱེར་བཱ་རཱ་ཎ་སཱི་ན་རྒྱལ་པོ་ཚངས་པས་བྱིན་རྒྱལ་པོ་བྱེད་དེ། རྒྱལ་པོ་དེའི་ཕོ་བྲང་ན་ཁང་བཟངས་ཞིག་གསར་དུ་བྱེད་པ་དེར་ཤིང་མཁན་མང་པོ་ཞིག་ལས་བྱེད་དེ། དེ་དག་གིས་སྡོང་པོ་ཡོན་པོ་གང་

leap from the second story of a building. At that time, due to your practice, your body will have become light, and after that, due to your practice, you will accomplish miracles.”

As soon as she heard this, Sthūlanandā began to follow their instructions just as they had said. But on the seventh day, she climbed up on the stack of seven chairs, jumped down, and broke her hip.

She said to the Band of Six, “Noble ones, look what happened to me. Now what should I do?”

“We showed you what we know,” replied the Band of Six. Once this method has made your body light, one day you will perform miracles without difficulty. The rest is up to you.”

When she heard this she was consumed with fury, and she lashed out at all those who came to the nunnery. Brimming with malice, she drove them away from the nunnery with her insults.

Those to whom she told her story scolded and blamed her. The monks heard it, and they inquired of the Blessed One, “Lord, tell us why Bhikṣuṇī Sthūlanandā abased herself for the sake of miraculous powers, acting as host for the three months of winter, even portioning out much of her alms and Dharma robes, but did not attain miraculous powers.”

“Not only now,” the Blessed One explained, “but in times past as well, and in the same way, the Band of Six deceived the nun Sthūlanandā and she did not attain her goal. Listen well!

“Monks, in times gone by, during King Brahmadatta’s reign in the city of Vārāṇasī, there were certain carpenters at work building for the king a palatial home on the grounds of the royal palace. They would