Karmashataka 2.13

2.13

ཡིན་པ་དེ་དག་ཐིག་གིས་བཏབ་ནས་དྲང་པོར་སྲོང་བར་བྱེད་པ་དང་། རྒྱལ་པོ་དེའི་དཀོར་བ་བུད་མེད་སྒུར་མོ་ཞིག་འདུག་པ་དེས། ཤིང་མཁན་དེ་དག་གིས་སྡོང་པོ་ཡོན་པོ་རྣམས་ཐིག་གིས་བཏབ་ནས་དྲང་པོར་སྲོང་བར་བྱེད་པ་མཐོང་ངོ་། །མཐོང་ནས་ཀྱང་དེའི་བློ་སྐྱེས་པ་ཤིང་མཁན་འདི་དག་ནི་མཁས་ཏེ་འདི་ལྟར་སྡོང་པོ་མཁྲང་ལ་རེག་ན་རྩུབ་པ་དག་ཀྱང་དྲང་པོར་སྲོང་ནུས་ན། བདག་གི་རྒྱབ་འཇམ་ཞིང་མཉེན་པ་ལྟ་སྨོས་ཀྱང་ཅི་དགོས་ཏེ། ཇི་སྟེ་སྲོང་མི་ནུས་སྙམ་བསམས་ནས། དེ་དག་གི་ཐད་དུ་སོང་སྟེ་སྨྲས་པ། ཀྱེ་ཁྱེད་རྣམས་ཀྱིས་བདག་གི་རྒྱབ་སྒུར་བ་བསྲང་བར་ནུས་སམ། དེ་དག་གིས་སྨྲས་པ། ངེད་ཀྱིས་ནུས་ནི་ནུས་མོད་ཀྱི་འོན་ཀྱང་སྔར་ཇི་ཁོ་བོ་ཅག་ལ་རྔན་པ་བྱིན་ཏེ། ཟླ་བ་གསུམ་གྱི་བར་དུ་གཡར་དྲོངས་ལ་གོས་དང་རྒྱན་མང་པོ་དག་ཀྱང་བྱིན་ཅིག་དང་དེའི་འོག་ཏུ་ཁོ་བོ་ཅག་གིས་ཁྱོད་ཀྱི་རྒྱབ་དྲང་པོར་བསྲང་ངོ་། །དེས་སྨྲས་པ། ཁྱེད་ཇི་ལྟར་དགའ་བ་བཞིན་དུ་བྱའོ་ཞེས་བྱས་ནས་དེས་དེ་དག་ཟླ་བ་གསུམ་གྱི་བར་དུ་བཟའ་བ་དང་བཅའ་བ་གཙང་མ་བཟང་པོ་མང་པོས་བཀུར་ནས། ཐ་མའི་ཉིན་པར་གོས་དང་རྒྱན་དག་ཀྱང་བྱིན་ཏེ་སྨྲས་པ། བདག་གིས་ཁྱེད་ལ་རྔན་པ་སྩལ་ལགས་ཀྱིས། ད་ནི་ཁྱེད་ཀྱིས་བདག་གི་རྒྱབ་སྒུར་བ་དྲང་པོར་སྲོང་ཤིག །དེ་དག་གིས་སྨྲས་པ་ཆེ་ཞེ་བདག་ཅག་གིས་ནི་སྡོང་པོ་ཡོན་པོ་རྣམས་ཐིག་གིས་བཏབ་ནས་སྟ་རེས་བཞོགས་ཏེ་དྲང་པོར་སྲོང་ན། གལ་ཏེ་ཁྱོད་ཀྱིས་གནོད་པ་དེ་ལྟ་བུ་བཟོད་ནུས་ན་ནི། བདག་ཅག་གིས་ཁྱོད་ཀྱི་རྒྱབ་ཐིག་གིས་བཏབ་སྟེ་སྟ་རེས་བཞོགས་ལ་དྲང་པོར་བསྲང་ངོ་། །དེས་སྨྲས་པ། ཐབས་དེས་ནི་བདག་འཆི་བར་འགྱུར་ཏེ། བདག་འཚོ་བའི་སྐབས་ཀྱང་མེད་དོ། །ཤིང་མཁན་རྣམས་ཀྱིས་སྨྲས་པ། ཁོ་བོ་ཅག་གི་ཤེས་པ་ནི་དེ་ཁོ་ནར་ཟད་དེ། དེ་ཕན་ཅད་ཇི་ལྟར་བྱ་བ་ནི་ཁྱོད་ཉིད་ཤེས་སུ་ཟད་དོ། །དེ་ནས་དེ་སྐྱེངས་ཏེ་རེ་ཐག་ཆད་ནས། ཁ་རོག་པར་འདུག་སྟེ། སུ་ལ་ཡང་ཅུང་ཟད་ཀྱང་སྨྲ་བ་མ་ཕོད་དོ། །དགེ་སློང་དག་ཇི་སྙམ་དུ་སེམས་དེའི་ཚེ། རྒན་མོར་གྱུར་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཚོན་མོ་དགའ་མོ་འདི་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཚེ་ཤིང་

mark the crooked beams with a carpenter’s cord, then plane them down until they were straight.

“One of the king’s treasurers was a woman with a crooked spine. As she was watching the carpenters mark and straighten all the crooked beams she thought, ‘These carpenters are highly skilled. If they can straighten such rough, crooked beams, they will surely be able to straighten my smooth body as well! How could they not?’

“She went to them and asked, ‘Can you straighten my curving spine?’

“ ‘We can,’ they replied, ‘but you have to pay us in advance. Be host to us for three months. Then give us gifts of clothing and jewelry. After that we will straighten your curving spine.’

“ ‘As you wish,’ she said.

“For three months she served them good, wholesome meals. On the last day, she gave them clothing and jewelry and said, ‘There, I have given you gifts. Now you must straighten my curving spine.’

“ ‘Elder sister,’ they replied, ‘after we mark our crooked beams with a cord, we plane them down to straighten them. We can mark your back with a cord and pare it straight with an axe, if you can bear the pain.’

“ ‘That technique will kill me. I won’t survive!’ she cried.

“ ‘That’s all we know,’ the carpenters replied. ‘The rest is up to you.’ She fell silent in embarrassment and dismay. To speak to anyone was more than she could bear.

“O monks, what do you think? The one who was the old woman then is none other than Sthūlanandā. Those who