Karmashataka 2.18

2.18

སྨྲས་པ། འཕགས་པ་བདག་བྱིས་པ་རྨོངས་པ་མི་གསལ་བ་མི་མཁས་པའི་ནོངས་པ་བཟོད་པར་གསོལ། གནས་བརྟན་གྱིས་སྨྲས་པ། རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་ངས་ནི་བཟོད་མོད་ཀྱི་རང་གི་སེམས་ལ་བཟོད་པ་གསོལ་ཅིག་ཅེས་བྱས་སོ། །རྒྱལ་པོས་སྨྲས་པ། བཙུན་པ་བདག་རྒྱལ་སྲིད་ལས་ཉམས་པ་འམ་སྲོག་གི་བར་ཆད་དུ་མི་འགྱུར་ལགས་གྲང་། གནས་བརྟན་གྱིས་སྨྲས་པ། རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་མ་སྐྲག་ཤིག་མ་སྐྲག་ཤིག །ཁྱོད་རྒྱལ་སྲིད་ལས་ཀྱང་ཉམས་པར་མི་འགྱུར་ལ་སྲོག་གི་བར་ཆད་དུ་ཡང་མི་འགྱུར་རོ། །རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་དེ་ལྟ་མོད་ཀྱི་བདག་གིས་ཁྱོད་ལ་གོམ་པ་དྲུག་བསུ་བ་དེས་ན་ཁྱོད་ཟླ་བ་དྲུག་གི་བར་དུ་རྒྱལ་སྲིད་སྟོར་བར་འགྱུར་ཏེ། ཟླ་བ་དྲུག་ལོན་ནས་ཕྱིར་ཡང་རྒྱལ་སྲིད་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ། །རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་གཞན་ཡང་བདག་ལ་སེམས་དགའ་བར་གྱིས་ཤིག་དང་། སེམས་དགའ་བར་བྱས་མ་ཐག་པ་དེས་ན་ཁྱོད་སའི་འོག་ཏུ་ནུབ་པར་མི་འགྱུར་ལ། ཁྱོད་ཀྱི་འོད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཡང་སླར་འབྱུང་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་ནས་དེ་ཐོས་མ་ཐག་ཏུ་རྒྱལ་པོས་གནས་བརྟན་ལ་སེམས་དགའ་བ་བསྐྱེད་དེ། སེམས་དགའ་བ་བསྐྱེད་པའི་མོད་ལ་དེའི་འོད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཡང་སླར་བྱུང་ལ་ས་གས་པ་ཡང་སླར་འབྱོར་བར་གྱུར་ཏོ། །དེ་ནས་རྒྱལ་པོ་དེ་གནས་བརྟན་ལ་ལྷག་པར་ཡང་དགའ་བར་གྱུར་ཏོ། །དགའ་བར་གྱུར་ནས་གནས་བརྟན་གྱི་རྐང་པ་ལ་མགོ་བོས་ཕྱག་འཚལ་ཏེ་གནས་བརྟན་གྱི་ཐད་ནས་སོང་ངོ་། །དེ་ནས་ཕྱི་ཞིག་ན་བད་སའི་རྒྱལ་པོ་འཆར་ཀས་ཡང་དཔུང་གི་ཚོགས་ཡན་ལག་བཞི་པ་གོ་བསྐོན་ཏེ་རི་དགས་ཤོར་དུ་སོང་བ་དང་། དེ་རི་དགས་ཀྱིས་མིག་བླངས་ཏེ་སོང་ནས་དཔུང་གི་ཚོགས་ཀྱང་ལོགས་ཤིག་ཏུ་སོང་རྒྱལ་པོ་ཡང་ལོགས་ཤིག་ཏུ་སོང་སྟེ། དེ་དཔུང་གི་ཚོགས་དང་བྲལ་ནས་འབྲོག་འཆོལ་ཏེ། བ་ལང་གི་ལྷས་ཞིག་ཏུ་སོང་ནས་དེ་དེར་སུས་ཀྱང་ངོ་མ་ཤེས་ལ་དེས་ཀྱང་སུ་ཡང་ངོ་མི་ཤེས་ཏེ། དེ་མྱོས་ནས་དེ་ཟླ་བ་དྲུག་གི་བར་དུ་བ་ལང་གི་ལྷས་དེ་ཉིད་ན་འདུག་གོ། །དེ་ནས་དེ་བུ་དང་བློན་པོ་དང་ཞམ་རིང་འཁོར་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་བཙལ་བ་ལས་མ་རྙེད་ནས་སླར་རྒྱལ་པོའི་ཕོ་བྲང་དུ་འོང་སྟེ། བདག་ཅག་གིས་མ་རྙེད་ན་ཇི་ལྟར་བྱ། གར་སོང་ཞིག་གུ་སྙམ་ནས་

and said, “Noble one, please forgive my childish, deluded, uncouth blunder.”

“Great King, I forgive you, but you must ask forgiveness of your own mind,” the elder monk replied.

“Lord, won’t my kingdom fall now? Won’t I lose my life?” asked the king.

“Never fear, Great King, never fear!” replied the elder monk. “Your kingdom will not fall, nor will you lose your life. However, Great King, my taking six steps to receive you will cause you to lose your kingdom for six months. Then, after six months have passed, you will regain your kingdom. Furthermore, Great King, you must feel joy toward me. For as soon as you feel joy toward me, you will prevent your fall into the earth, and your air of splendor will return.”

As soon as he heard this, the king felt joy toward the elder monk, and as soon as he felt this joy, his air of splendor returned and the fissure in the earth closed up. At that moment the king again felt a surge of joy toward the elder monk. Filled with such joy, he touched his head to the elder monk’s feet and departed.

One day King Udayin of Vatsa again arrayed the four divisions of his army and set out to hunt deer. They saw a deer and approached it, with the army on one side and the king on the other. But on his way through the wilderness the king was separated from his army and became disoriented.

He wandered into a cattle pen and, not recognizing anyone or being recognized by anyone, he went mad, and remained there in the cattle pen for six months. His children, ministers, and attendants all went looking for him, but were unable to find him. They returned to the royal palace wondering, “What shall we do now if we don’t find him? Where will we go?”