Karmashataka 2.19

2.19

ཁ་རོག་སྟེ་འཁོད་དོ། །དེ་ནས་ཟླ་བ་དྲུག་ལོན་པ་དང་རྒྱལ་པོ་དེ་གཞན་གྱིས་མཐོང་ནས་ངོ་ཤེས་ཏེ་ལྷ་ཁྱོད་ག་ལས་གཤེགས་ཏེ་འདིར་བྱོན་ཅེས་དྲིས་སོ། །རྒྱལ་པོ་དེ་ཡང་སེམས་རྟས་ནས་དེས་བ་ལང་རྫི་དེ་ལ་ཇི་ལྟར་གྱུར་པ་ཐམས་ཅད་བསྙད་དོ། །བ་ལང་རྫིས་སྨྲས་པ། ལྷ་ཐུགས་རྟོན་ལ་སྤྲོ་བ་ཆེན་པོ་བསྐྱེད་དུ་གསོལ་དང་། བདག་གིས་ཁྱོད་ཉིད་ཀྱི་ཕོ་བྲང་དུ་བསྐྱལ་ལོ་ཞེས་སྨྲས་ནས། བ་ལང་རྫི་དེས་རྒྱལ་པོ་དེ་ཁྲིད་དེ། ཀཽ་ཤཱཾ་བཱི་ལོགས་སུ་ཆས་སོ། །བློན་པོ་རིགས་པའི་མུན་འཛིན་གྱི་བུ་ཞེས་བྱ་བས་ཀྱང་ཟླ་བ་དྲུག་ལོན་པ་དང་ཡིད་ལ་དྲན་ཏེ་རྒྱལ་པོ་དེ་གར་གཤེགས་ཞིག་གུ་བདག་ཅག་གིས་བཙལ་དགོས་སོ། །གལ་ཏེ་བདག་ཅག་གིས་གསོན་པོར་རྙེད་ན་ནི་དེ་ཉིད་རྒྱལ་པོ་མཛད་པར་ཟད་དོ། །དེ་མ་ཡིན་ཏེ་ནོངས་པར་གྱུར་ན་ནི་སྲས་རྒྱལ་སྲིད་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་ལ་དབང་བྱེད་དུ་གཞུག་གོ་སྙམ་དུ་བསམས་ནས། དཔུང་གི་ཚོགས་ཡན་ལག་བཞི་གོ་བསྐོན་ཏེ། གྲོང་དང་། གྲོང་རྡལ་དང་། གྲོང་ཁྱེར་དང་། ཡུལ་འཁོར་དང་། རྒྱལ་པོའི་ཕོ་བྲང་དག་ཏུ་ཚོལ་དུ་དོང་བ་ལས། བློན་པོ་རིགས་པའི་མུན་འཛིན་གྱི་བུས་བད་སའི་རྒྱལ་པོ་འཆར་ཀ་ཐག་རིང་པོ་ནས་འོང་བ་མཐོང་ངོ་། །མཐོང་ནས་ཀྱང་དགའ་ཆེས་ཏེ། བད་སའི་རྒྱལ་པོ་འཆར་ཀ་ག་ལ་བ་དེར་སོང་ནས་སྙུན་གསོལ་ཏེ། ལྷ་གང་དུ་གཤེགས་ཞེས་དྲིས་སོ། །དེ་ནས་བད་སའི་རྒྱལ་པོ་འཆར་ཀས་ཇི་ལྟར་གྱུར་པ་རྒྱས་པར་བསྙད་དོ། །བློན་པོ་རིགས་པའི་མུན་འཛིན་གྱི་བུས་སྨྲས་པ། ལྷ་འདི་ནི་འཕགས་པ་པིཎྜོ་ལ་བ་ར་དྷྭ་ཛས་ཇི་སྐད་དུ་ལུང་བསྟན་པ་ཐམས་ཅད་དེ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་གྱུར་པ་ལགས་སོ། །དེ་ནས་དེ་ཐོས་མ་ཐག་ཏུ་རྒྱལ་པོ་དེ་གནས་བརྟན་ལ་ཤིན་ཏུ་དགའ་བར་གྱུར་ནས། དེས་བསམས་པ། རེ་ཞིག་བདག་གྲོང་ཁྱེར་དུ་འགྲོ་བ་བཏང་ལ་འཕགས་པ་པིཎྜོ་ལ་བ་ར་དྷྭ་ཛ་དེ་ཉིད་ལ་བསྙེན་བཀུར་བྱའོ་སྙམ་དུ་བསམས་ནས། ཀཽ་ཤཱཾ་བཱིར་མ་སོང་བར་ཁྱིམ་བདག་གདངས་ལས་རིག་གི་ཀུན་དགའ་ར་བ་ག་ལ་བ་དེར་སོང་སྟེ། དེ་ཇི་སྲིད་དུ། བཞོན་པས་འགྲོ་བར་བྱ་བའི་ས་དེ་སྲིད་དུ་བཞོན་པས་སོང་ནས། བཞོན་པ་ལས་བབས་ཏེ་རྐང་པས་ཀུན་དགའ་ར་བར་སོང་ནས། ཚེ་དང་ལྡན་པ་པིཎྜོ་ལ་བ་ར་དྷྭ་ཛ་ག་

And they sat in silence.⁴⁰

Six months later someone recognized the king and asked, “Deva, what are you doing here?”

Coming to his senses, the king related to the cowherds all that had taken place. “Take heart, Deva,” the cowherds told him. “We shall bring you to the royal palace.” The cowherds set out for Kauśāmbī with the king traveling separately behind them.

After six months had passed, a minister named The Son of Enveloped in the Darkness of Logic remembered which direction the king had gone, and thought, “We must search for him. If we find him alive, he will carry on his reign. If not—if something went wrong—then we shall put his child on the throne.”

With this in mind, they organized the four divisions of the army. As they searched the villages, towns, cities, kingdom, and royal palaces, The Son of Enveloped in the Darkness of Logic saw King Udayin of Vatsa from a distance. Delighted to see him, he approached the king, inquired after his health, and asked him, “Deva, where did you go?” whereupon King Udayin of Vatsa related the story in detail.

“Deva,” said The Son of Enveloped in the Darkness of Logic, “it is all just as Noble Piṇḍola­bhāradvāja prophesied.”

Hearing this, the king felt a surge of joy toward the elder monk and thought, “For now let me put off returning to the city. I will go and pay respect to Noble Piṇḍola­bhāradvāja.”

With this in mind he bypassed Kauśāmbī and went to the householder Ghoṣila’s garden. He traveled as far as he could by vehicle, then descended from his vehicle and continued to the garden on foot. There he approached Venerable Piṇḍola­bhāradvāja,