Karmashataka 20.3

20.3

སོ་སྙམ་དུ་བསམས་ནས། དེས་བྲམ་ཟེ་དེ་དག་དགག་པར་བརྩམ་པ་ལས་ཐབ་མོ་ཞི་བར་བྱེད་མ་ནུས་ནས། དེ་གཞི་དེ་ལས་ཤས་ཆེར་སྐྱོ་བ་སྐྱེས་ཏེ། བདག་གིས་འཁོར་རྣམས་གཏང་ལ་གཅིག་པུ་ནགས་ཁྲོད་དུ་གནས་བཅས་ཏེ་འདུག་པར་བྱའོ་སྙམ་ནས་དེས་འཁོར་དེ་རྣམས་བོར་ཏེ་ནགས་ཁྲོད་ཅིག་ཏུ་སོང་ངོ་། །ནགས་ཁྲོད་དེ་ན་གནོད་སྦྱིན་ནག་པོ་ཞེས་བྱ་བ་དྲག་ཅིང་འཇིགས་ལ་མདངས་འཕྲོག་པ་ཞིག་ཀྱང་གནས་ཏེ། དེས་སེམས་ཅན་སྟོང་ཕྲག་དུ་མ་གྱིན་ད་ལ་སྡུག་བསྔལ་སྐྱེད་པར་བྱེད་དོ། །ནགས་ཁྲོད་དེ་ན་དྲང་སྲོང་ཞིག་ཀྱང་གནས་ཏེ་དྲང་སྲོང་དེ་ལ་གནོད་སྦྱིན་དེ་ཤིན་ཏུ་དགའོ། །དེ་ནས་བྲམ་ཟེ་ནག་པོས་དྲང་སྲོང་དེ་ཐག་རིང་པོ་ཞིག་ནས་མཐོང་ངོ་། །མཐོང་ནས་ཀྱང་དེ་ལ་དགའ་བར་གྱུར་ཏོ། །དགའ་བར་གྱུར་ནས་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཐད་དུ་རབ་ཏུ་ཕྱུང་སྟེ། དེས་དེ་ལ་ཡིད་ལ་བྱ་བའི་ལུང་ཕོག་ནས། དེས་དེར་བསམས་གཏན་བཞི་དང་མངོན་པར་ཤེས་པ་ལྔ་བསྐྱེད་དོ། །དེ་ནས་ཕྱི་ཞིག་ན་དྲང་སྲོང་རྒན་པོ་དེ་ཤིའོ། །དེ་ཤི་ནས་དྲང་སྲོང་ནག་པོ་གནས་དེ་ཉིད་དུ་འདུག་གོ། །དེ་ནས་ཕྱི་ཞིག་ན་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་རྒྱལ་པོའི་ཁབ་ཀྱི་མི་རྣམས་ཀྱིས་གསོལ་བ་བཏབ་སྟེ། བཙུན་པ་གནོད་སྦྱིན་ནག་པོ་འདི་ནི། བདག་ཅག་ལ་འཁོན་མ་མཆིས་པར་འཁོན་དུ་འཛིན་པ་ལགས། དགྲ་ཟླ་མ་ལགས་པར་དགྲ་ཟླ་བགྱིད་པ་ལགས་ཏེ། སེམས་ཅན་སྟོང་ཕྲག་དུ་མ་ལ་གནོད་པ་བགྱིད་པ་ལགས་སོ། །བཙུན་པ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ནི་ཀླུ་མ་རུངས་པ་དགའ་བོ་དང་ཉེ་དགའ་བོ་ལ་སོགས་པ་གཞན་དག་ཀྱང་བཏུལ། གནོད་སྦྱིན་མ་རུངས་པ་འབྲོག་གནས་ལ་སོགས་པ་གཞན་དག་ཀྱང་བཏུལ་ལགས་ན། གནོད་སྦྱིན་ནག་པོ་ཡང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཐུགས་བརྩེ་བའི་སླད་དུ་བཏུལ་ན་ལེགས་ལགས་སོ་ཞེས་གསོལ་ཏོ། །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་རྒྱལ་པོའི་ཁབ་ཀྱི་མི་རྣམས་ལ་ཅང་མི་གསུང་བས་གནང་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གནོད་སྦྱིན་དེ་རྫུ་འཕྲུལ་གྱིས་བཀུག་ནས་བཀའ་སྩལ་པ། ཀྱེ་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་གནོད་པ་མ་བྱེད་ཅིག །སྡིག་པའི་ལས་འདི་ཐོང་ཤིག་ཅེས་བཀའ་སྩལ་ཏོ། །དེས་གསོལ་པ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བདག་ལ་ཇི་ལྟར་བཀའ་སྩལ་པ་དེ་བཞིན་དུ་

He tried to get between them, but he could not keep the brahmins from quarreling. This made him very sad. “I shall give up my retinue and go to live in the forest alone,” he thought, and he left behind his disciples and went into the forest.

In that forest there lived a certain yakṣa, also named Black, who was fearsome and terrible. He drained the life out of others and caused suffering among thousands of beings. There lived a sage in that forest as well, and when the yakṣa saw him he felt a surge of joy.

The brahmin Black saw the sage from a distance, and when he saw him, he too was filled with joy. In his joy he went forth in his presence, received instructions to ponder, and generated the four meditative states and the five superknowledges.

Sometime later the elder sage died, and after his death, Sage Black went on living there. One day the people of Rājagṛha beseeched the Blessed One, “Lord, we feel no resentment toward Black the yakṣa, but he resents us so. We do not intend him harm, but he intends us harm, and he is harming thousands of beings. Lord, the Blessed One has tamed wicked nāgas like Nanda, Upananda, and others besides. You have tamed even the wicked yakṣa lord Aṭavika, and others besides. How wonderful it would be if, out of compassion, the Blessed One could tame Black the yakṣa as well.” The Blessed One assented to the people of Rājagṛha by his silence.

The Blessed One used his miraculous powers to summon the yakṣa before him and said, “You must no longer harm beings. Give up these evil acts.”

“I shall do as the Blessed One says,”