Karmashataka 20.4

20.4

འཚལ་ལོ་ཞེས་གསོལ་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ལས་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བ་དང་བསླབ་པའི་གཞི་བླངས་ནས་འདི་སྐད་ཅེས་གསོལ་ཏོ། །བཙུན་པ་དེང་སླན་ཆད་བདག་གིས་རྒྱལ་པོའི་ཁབ་ཀྱི་མི་རྣམས་ལ་བསྲུང་བ་དང་བསྐྱབ་པར་འཚལ་ལོ་ཞེས་གསོལ་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཞབས་ལ་མགོ་བོས་ཕྱག་འཚལ་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཐད་དུ་སོང་ནས་དེ་རང་གི་གནས་སུ་སོང་སྟེ་འདུག་གོ། །དེ་དེ་ན་འདུག་ནས་བསམས་པ། དྲང་སྲོང་ནག་པོ་དེ་དཀའ་ཐུབ་དོན་མེད་པ། འདིས་ཉོན་མོངས་པའི་སྟེང་དུ་ཞག་བདུན་ན་འཆི་བར་མཐོང་ནས། དེ་དེ་ལ་སྙིང་བརྩེ་བའི་ཕྱིར་དེའི་ཐད་དུ་སོང་སྟེ་སྨྲས་པ། དྲང་སྲོང་ཁྱོད་ཀྱི་དཀའ་ཐུབ་དྲག་པོ་འདི་ཅི་དགོས། དེའི་སྟེང་དུ་ཁྱོད་ད་སྟེ་ཞག་བདུན་ན་འཆི་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱས་སོ། །དེ་ནས་དེ་ཐོས་མ་ཐག་ཏུ་དྲང་སྲོང་དེ་སྡུག་བསྔལ་ཆེན་པོ་སྐྱེས་ནས། དེ་མྱ་ངན་གྱི་དབང་གིས་རྫུ་འཕྲུལ་དེ་ལས་ཉམས་ཏེ། དེ་གཞི་དེ་ལས་ལྷག་པར་ཡང་མྱ་ངན་སྐྱེས་ནས་ཤིན་ཏུ་སྨྲེ་སྔགས་འདོན་ཅིང་འདུག་གོ། །དེ་ནས་གནོད་སྦྱིན་དེས་སྨྲས་པ། དྲང་སྲོང་ཧ་ཅང་མྱ་ངན་མ་བྱེད། ཧ་ཅང་མྱ་ངན་མ་བྱེད། ཉོན་མོངས་པར་མ་བྱེད། སྨྲེ་སྔགས་འདོན་པར་མ་བྱེད། བཅོམ་ལྡན་འདས་རྒྱལ་པོའི་ཁབ་ན་བཞུགས་ཏེ། དེ་ནི་འཆི་བར་འགྱུར་བའི་ལམ་མཁྱེན་པ་ཡིན་གྱིས། སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་སྐྱབས་སུ་སོང་ཤིག་དང་། དེས་ན་ཁྱོད་ལ་ལེགས་པ་ཐམས་ཅད་མཛད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱས་སོ། །དེ་ནས་དེ་ཐོས་མ་ཐག་ཏུ་དྲང་སྲོང་ནག་པོས་ཐམས་ཅད་སྤངས་ཏེ་འོད་མའི་ཚལ་དུ་སོང་ངོ་། །དེའི་ཚེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་འཁོར་བརྒྱ་ཕྲག་དུ་མའི་གུང་ལ་བཞུགས་ཏེ་ཆོས་སྟོན་ཏོ། །དེ་ནས་དྲང་སྲོང་ནག་པོས་ཐག་རིང་པོ་ཞིག་ནས་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་སྐུ་སྐྱེས་བུ་ཆེན་པོའི་མཚན་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་ཀྱིས་ལེགས་པར་བརྒྱན་ཅིང་སྤ་བར་བྱས་པ། མེ་ལུས་ཀྱི་དབྱིབས་སུ་འདུག་པ་ལྟ་བུ། མེ་ལྕེ་མར་གྱིས་བཏབ་པ་ལྟ་བུ། མར་མེ་གསེར་གྱི་སྣོད་དུ་བཞག་པ་ལྟ་བུ། མཆོད་སྡོང་རིན་པོ་ཆེ་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་སྤྲས་པ་ལྟ་བུ། བློ་གསལ་ཞིང་དྲི་མ་མེད་ལ་རྣམ་པར་དག་པ་དང་ལྡན་པའི་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་མཐོང་ངོ་། །མཐོང་ནས་ཀྱང་མཆོག་ཏུ་དགའ་བ་སྐྱེས་ཏེ། དགེ་བའི་རྩ་བ་བསགས་པའི་རྒྱུ་ལས་བྱུང་བའི་

the yakṣa replied, and he went for refuge and took the fundamental precepts. Then he further promised, “Lord, from this day forth I shall guard and protect the people of Rājagṛha.” Then he touched his head to the Blessed One’s feet, took leave of the Blessed One, went back whence he came, and there he stayed.

The yakṣa then thought, “Sage Black’s austerities are futile.” For he saw that in seven days Sage Black would be dead. Out of love, he went to see him and said, “Sage, what is the use of all your severe austerities? For seven days from now you will be dead.”

The sage was devastated to hear this. Overcome by sadness, he lost his miraculous powers, and this caused him extraordinary sorrow. He sat there wailing until the yakṣa told him, “Don’t be so sad, sage. Don’t be troubled. The Blessed One is staying in Rājagṛha. He knows the course your death will take. Take refuge in the Blessed Buddha and all good things will be done for you.”

As soon as he heard this, Sage Black cast all else aside and went to Bamboo Grove, where the Blessed One sat teaching the Dharma amid a company of hundreds. Sage Black saw the Blessed Buddha in the distance. His body, graced and resplendent with the thirty-two signs of a great person, looked like it was on fire, like flames stoked with ghee, like a lamp set in a golden vessel, and like a pillar adorned with all manner of jewels. He was immaculate, clear-minded, and pure of heart. When he saw the Blessed Buddha the sight of him filled him with supreme joy, for beings who have gathered the roots of virtue