Karmashataka 21.3

21.3

ཕྱི་ས་དང་གཅིན་ཟ་ཞིང་འཐུང་བར་བྱེད་དོ། །དེ་ནས་དེ་མི་གཙང་བ་ཟ་བ་སྐྱེ་བོ་མང་པོས་མཐོང་ངོ་། །མཐོང་ནས་ཀྱང་དེ་དག་གཅིག་ལ་གཅིག་སྨྲས་པ། ཁྱེའུ་འདི་ནི་ཝ་བཞིན་དུ་ཕྱི་ས་དང་གཅིན་ཟ་ཞིང་འཐུང་ངོ་ཞེས་ཟེར་ནས། དེའི་མིང་སྔ་མ་མེད་པར་གྱུར་ཏེ། དེ་ཝ་བཞིན་དུ་ཕྱི་ས་དང་གཅིན་ཟ་ཞིང་འཐུང་བའི་ཕྱིར་མིང་ཝ་ཉིད་དུ་བཏགས་སོ། །དེ་ནས་ཕྱི་ཞིག་ན་དེ་འོད་སྲུང་རྫོགས་བྱེད་ཀྱིས་མཐོང་ནས་དེས་བསམས་པ། བདག་ཅག་ནི་བ་ལང་གི་ལྕི་བ་ཟ་བའི་ཡི་དམ་བྱེད་པར་ཟད་ན། ཁྱེའུ་འདི་ནི་བདག་ཅག་པས་ཆེས་དཀའ་བ་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། གལ་ཏེ་འདི་བདག་གི་ཐད་དུ་རབ་ཏུ་བྱུང་ན་ནི་འདིར་འདི་ལ་བསོད་ནམས་མང་པོ་འཕེལ་བར་འགྱུར་རོ་སྙམ་དུ་བསམས་ནས། ཁྱེའུ་དེ་ལ་སྨྲས་པ། ཅི་ཁྱེའུ་ཁྱོད་ཀྱིས་འདི་ཡི་དམ་དུ་བཅས་པ་ཡིན་ནམ་འོན་ཏེ་གོམས་པའི་ཚུལ་ཅན་དུ་ཟད་དམ། ཁྱེའུས་སྨྲས་པ། བདག་ནི་ཡི་དམ་དུ་བཅས་པ་ཇི་ལྟ་བུ་ཡིན་པ་ཡང་མི་ཤེས་ཏེ། བདག་ནི་ཕྱི་ས་ཟ་བ་ལ་ཤིན་ཏུ་སྲེད་ཀྱི་ཟས་སྐོམ་དག་ལ་ནི་མི་སྲེད་དོ། །འོད་སྲུང་རྫོགས་བྱེད་ཀྱིས་སྨྲས་པ། ཁྱེའུ་ངའི་ཐད་དུ་རབ་ཏུ་བྱུང་ལ་ཡི་དམ་དུ་ལོང་ཤིག་དང་གཞི་དེ་ལས་ཁྱོད་ཀྱི་བསོད་ནམས་མང་དུ་འཕེལ་བར་འགྱུར་རོ། །ཁྱེའུས་སྨྲས་པ། ཁྱོད་ཇི་ལྟར་དགྱེས་པ་བཞིན་དུ་བགྱིའོ་ཞེས་སྨྲས་ནས། ཁྱེའུ་དེ་དེའི་ཕྱི་བཞིན་དུ་འབྲངས་ཏེ་སོང་ངོ་། །དེ་ནས་དེས་གནས་ཁང་དུ་ཁྲིད་ནས་སྐྲ་བཏོགས་ཏེ། ཕོར་པ་དང་རྨ་བྱའི་མདོངས་ཀྱི་ཕྱགས་མ་བྱིན་ནས། ཕྱི་ས་ཟ་བའི་ཡི་དམ་བྱིན་ཏེ་བཏང་ངོ་། །དེ་ནས་དེ་ཕྱི་སའི་འདམ་ག་ལ་བ་དེར་སོང་སྟེ་འདུག་གོ། །དེའི་ཚེ་མཉན་དུ་ཡོད་པ་ན་ཡི་དགས་ལྔ་བརྒྱ་ཙམ་འཁོད་པ་རྣམས་མཚན་མོ་གང་གི་ཚེ། སྐྱེ་བོ་མང་པོ་ཉལ་བ་དེའི་ཚེ་ཕྱི་སའི་འདམ་གཞན་ནས་གཞན་དག་ཏུ་དོང་ནས། ཕྱི་ས་དང་གཅིན་ཟ་ཞིང་འཐུང་བར་བྱེད་དོ། །ཁྱེའུ་དེས་ཀྱང་ཡི་དགས་དེ་རྣམས་ཀྱི་སྒྲ་ནི་ཐོས་ལ་གཟུགས་མི་མཐོང་ངོ་། །དེ་ནས་ཕྱི་ཞིག་ན་འོད་སྲུང་རྫོགས་བྱེད་ཀྱིས་དེ་ལ་བརྟགས་ཏེ། བུ་ཁྱོད་ཀྱིས་བརྟུལ་ཞུགས་ཡི་དམ་དུ་བླངས་པ་འདིས་ཁྱད་པར་ཅུང་ཟད་ལྟ་ཐོབ་བམ། དེས་སྨྲས་པ། ཁྱད་པར་ཞེས་བྱ་བ་ཇི་ལྟ་བུ་ཡིན། རྫོགས་བྱེད་ཀྱིས་སྨྲས་པ། ཁྱོད་ཀྱིས་ལྷའི་གཟུགས་ལྟ་བུ་ལྟ་མཐོང་ངམ།

constantly ate excrement and drank urine. Many people saw him eating filth, and when they saw this, they remarked to one another, “This young man is like a jackal, eating excrement and drinking urine.” So instead of his old name they started calling him Jackal, since he ate excrement and drank urine like a jackal.

One day Pūraṇa Kāśyapa saw him, and thought, “We ascetics merely vow to eat only cow dung, and yet here is this child practicing even greater austerities than ours! If he went forth with us, his merit would multiply greatly.” So he asked the young man, “Child, did you take a vow to do this, or is it merely your custom to do so?”

“I don’t know that I’ve taken a vow, really,” the young man replied. “I just crave excrement. I don’t care for ordinary food and drink.”

“Child, become a renunciant like us,” urged Pūraṇa Kāśyapa. “Go forth with us and take a vow to do this. That will cause your merit to multiply greatly.”

“Sure, I’ll do whatever you like,” the young man said.

With those words the young man followed him to his dwelling place, and after they had plucked out all his hair, they gave him a cup and a broom of peacock feathers, and he made a vow to eat excrement. Then he went to where there was some excrement, and there he stayed.

Now at that time some five hundred anguished spirits had settled down in Śrāvastī. At night when all the people were sleeping, they would go from one pile of excrement to another, eating the excrement and drinking the urine. The young man could hear the sounds the anguished spirits made, but he could not see their forms.

One day Pūraṇa Kāśyapa checked up on him and asked, “Child, you took vows of yogic discipline. Have they brought you any special attainments?”

“What do you mean by ‘special’?” the young man asked in return.

Pūraṇa asked him, “Have you seen something like¹⁴⁹ a divine form, or