Karmashataka 21.4

21.4

ལྷའི་སྒྲ་སྐད་ལྟ་ཐོས་སམ། དེས་སྨྲས་པ། བདག་གིས་ལྷའི་གཟུགས་ལྟ་བུ་ནི་མ་མཐོང་གི་སྐྱེ་བོ་མང་པོའི་སྒྲ་སྐད་དག་ཐོས་ན། འོན་ཀྱང་མངོན་སུམ་དུ་དེ་མ་མཐོང་ངོ་། །རྫོགས་བྱེད་ཀྱིས་སྨྲས་པ། དེ་དག་ནི་བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་བརྟུལ་ཞུགས་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །ད་ཡང་ཡི་དམ་བཅས་པ་འདི་ཉིད་ཡི་དམ་དུ་བགྱིས་ཏེ་འདུག་ཤིག་དང་ཅི་སྟེ་ན་དེ་དག་གིས་ལུས་སྟོན་ཀྱང་སྲིད་དོ་ཞེས་བྱས་སོ། །དེ་ནས་ཕྱི་ཞིག་ན་ཡི་དགས་དེ་རྣམས་ཀྱིས་བསམས་པ། ཇི་ལྟར་བདག་ཅག་མི་དགེ་བའི་ལས་ཀྱིས་འདིར་སྐྱེས་ཏེ། སྡུག་བསྔལ་འདི་ལྟ་བུ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་དེ་བཞིན་དུ། ཁྱེའུ་འདི་ཡང་སྔོན་གྱི་མི་དགེ་བའི་ལས་ཀྱིས་སྡུག་བསྔལ་འདི་ལྟ་བུ་མྱོང་བ་ཡིན་ན། ཅིའི་ཕྱིར་བདག་ཅག་གིས་འདི་ལ་ལུས་བསྟན་པར་ཅིས་མི་བྱ་ཞེས་ཟེར་ནས། ཡི་དགས་དེ་རྣམས་ཀྱིས་ཁྱེའུ་དེ་ལ་ལུས་བསྟན་ཏེ། དེ་ཡི་དགས་དེ་རྣམས་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་འགྲོགས་སོ། །དེ་ནས་ཕྱི་ཞིག་ན་འོད་སྲུང་རྫོགས་བྱེད་ཀྱིས་ཡང་དེ་ལ་བརྟགས་ཏེ། བུ་ཁྱོད་ལ་བརྟུལ་ཞུགས་གྲུབ་པ་དེ་དག་གིས་ལུས་ཅུང་ཟད་ཙམ་བསྟན་ཏམ། དེས་སྨྲས་པ་ལུས་ནི་བསྟན་མོད་ཀྱི་མི་སྡུག་པའི་ཚུལ་དུ་བསྟན་ཏོ། །འོད་སྲུང་རྫོགས་བྱེད་ཀྱིས་སྨྲས་པ། ད་དུང་ཡི་དམ་དུ་བཅས་པ་དེ་ཉིད་ཡི་དམ་དུ་གྱིས་ཏེ་འདུག་ཤིག་དང་། རང་བཞིན་གྱིས་གཟུགས་སྟོན་པར་འགྱུར་ཡང་སྲིད་དོ། །དེ་ནས་ཕྱི་ཞིག་ན། ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཤཱ་རིའི་བུས་བསམས་པ། ཡི་དགས་འདི་རྣམས་ལས་ཟད་དེ་རིང་པོ་མི་ཐོགས་པར་འཆི་བར་འགྱུར་གྱིས། བདག་གིས་འདི་རྣམས་གདུལ་བར་བྱའོ་སྙམ་སྟེ། ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཤཱ་རིའི་བུ་ཡི་དགས་ལྔ་བརྒྱ་པོ་རྣམས་ཀྱི་ཐད་དུ་སོང་ནས་སྨྲས་པ། བཞིན་བཟངས་དག་འདི་ལྟར་འདུ་བྱེད་ཐམས་ཅད་ནི་མི་རྟག་གོ། །ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་བདག་མེད་པའོ། །མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ནི་ཞི་བའོ། །ང་ལ་སེམས་དགའ་བར་གྱིས་ཤིག་དང་། ཡི་དགས་ཀྱི་སྐྱེ་གནས་དང་བྲལ་བར་འགྱུར་ཡང་སྲིད་དོ་ཞེས་བྱས་ནས་ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཤཱ་རིའི་བུ་སོང་ངོ་། །ཡི་དགས་དེ་རྣམས་ཀྱང་ཚེ་ཟད་ནས་དེ་དག་ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཤཱ་རིའི་བུ་ལ་སེམས་དགའ་བར་གྱུར་བཞིན་དུ་ཤི་ནས་ལྷའི་ཡུལ་དུ་སྐྱེས་སོ། །ལྷའི་བུའམ་ལྷའི་བུ་མོ་སྐྱེས་མ་ཐག་པ་ནི་ཆོས་ཉིད་ཀྱིས་སེམས་རྣམ་པ་གསུམ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ཏེ།

have you heard the sounds of gods?”

“I have not seen anything like a divine form,” he said, “though I did hear the sounds of many people. But I couldn’t see them, exactly.”

“Those are the great souls whose yogic disciplines have been successful!” Pūraṇa exclaimed. “Renew your vow and stay on here. For if you do, it’s possible they will also show their bodies.”

One day the anguished spirits thought, “Just as we have committed misdeeds and taken birth here and now undergo such sufferings as these, so too this young man is undergoing these sufferings as a result of his previous misdeeds.” And then they said, “What reason do we have then for not showing our bodies to him?” So the anguished spirits showed their bodies to the young man, and he cavorted with them.

Soon after, Pūraṇa Kāśyapa checked up on him again and asked, “Child, have those whose yogic disciplines were successful shown their bodies to you at all?”

“They did show me their bodies,” he said, “but in a very ugly way.”

“Renew your vow yet again and stay on here,” Pūraṇa Kāśyapa suggested. “It’s possible they will show you their true forms.”

Around that time Venerable Śāriputra thought, “These anguished spirits have exhausted their previous deeds. They will die without delay. Thus I will tame them.”

Venerable Śāriputra went to see the five hundred anguished spirits and said, “So it is, my friends: All conditioned things are impermanent. All phenomena are selfless. Nirvāṇa is peace. Let your minds be filled with joy at the thought of me, and you may even be freed from taking birth as anguished spirits.” With that, he departed. The anguished spirits died, filled with joy at the thought of Venerable Śāriputra, and after they died, they took rebirth in the realm of the gods.

Now when young gods and goddesses are born they possess three different types of innate knowledge.