Karmashataka 21.9

21.9

འོག་ཏུ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཞིག་ལྗོངས་རྒྱུ་ཞིང་སོང་སོང་བ་ལས་གཙུག་ལག་ཁང་དེར་ཕྱིན་ཏེ། ཁྱིམ་བདག་དེས་དེ་མཛེས་ཤིང་གཡོག་འཁོར་མཛེས་པ་མཐོང་ནས། མཐོང་མ་ཐག་ཏུ་ཁྱིམ་བདག་དེ་དེ་ལ་ཤིན་ཏུ་དགའ་བར་གྱུར་ཏེ། དགའ་བར་གྱུར་ནས་དེས་བསམས་པ། གལ་ཏེ་བདག་གིས་འདི་གཅིག་པུ་སྤྱན་དྲངས་ན་ནི་གནང་བར་མི་འགྱུར་ན། མ་ལ་བདག་གིས་དེ་ཁོ་ནའི་ཕྱིར་དགེ་སློང་གི་དགེ་འདུན་ཁྱིམ་དུ་སྤྱན་དྲངས་ལ་བཤོས་གསོལ་ལོ་སྙམ་ནས་དེའི་རྐང་པ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ཏེ་སྨྲས་པ། འཕགས་པ་ཁྱོད་དགེ་སློང་གི་དགེ་འདུན་དང་བཅས་པར་སང་བདག་གི་ཁྱིམ་དུ་བཤོས་གསོལ་བར་ཅི་གནང་ཞེས་བྱས་སོ། །དེ་ནས་དགྲ་བཅོམ་པ་དེས་བསམས་པ། གལ་ཏེ་བདག་གིས་ཁས་མ་བླངས་ན་ནི་དགེ་སློང་འདི་རྣམས་ཀྱི་རྙེད་པའི་བར་ཆད་དུ་ཡང་འགྱུར་ལ། སྦྱིན་བདག་འདིའི་བསོད་ནམས་ཀྱི་བར་ཆད་དུ་ཡང་འགྱུར་རོ་སྙམ་ནས་དེས་དེ་ལ་ཅང་མི་གསུང་བས་གནང་ངོ་། །དེ་ནས་ཁྱིམ་བདག་དེས་ཕྱི་དེ་ཉིན་དགེ་སློང་གི་དགེ་འདུན་གྱི་ཕྱིར། ཁྱིམ་དུ་ཆོ་ག་དང་ལྡན་པའི་ཁྲུས་དང་མལ་ཆ་དང་སྟན་བཤམས་ཏེ། ཆུ་ར་བཅས་ནས་དགེ་སློང་རྣམས་ལ་སྤྱན་འདྲེན་བཏང་སྟེ། འཕགས་པ་རྣམས་གདུགས་ཚོད་དང་ཆོ་ག་དང་ལྡན་པའི་ཁྲུས་ལ་བབ་ན། འཕགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ད་དེའི་དུས་ལ་བབ་པར་མཁྱེན་པར་མཛད་དུ་གསོལ་ཞེས་བསྐུལ་ཏོ། །དེ་ནས་དགེ་སློང་རྣམས་དེའི་ཁྱིམ་དུ་ལྷགས་ནས། ཁྱིམ་བདག་དེས་འདྲེག་མཁན་བཀུག་སྟེ། དགེ་སློང་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐྲ་འདྲེག་ཏུ་བཅུག་ནས་ཆོ་ག་དང་ལྡན་པའི་ཁྲུས་ཀྱིས་ཁྲུས་བྱེད་དུ་བཅུག་སྟེ། རང་གི་ལག་ནས་བཟའ་བ་དང་བཅའ་བ་གཙང་མ་བཟང་པོ་མང་པོས་ཚིམ་པར་བྱས་སོ། །དགེ་སློང་ཞལ་ཏ་པ་དེ་ཡང་ལྗོངས་སུ་དོན་བསྒྲུབས་ནས། གཙུག་ལག་ཁང་དེར་ཕྱིར་འོངས་སོ། །དེ་ཕྱིར་འོངས་ནས། དེ་དགེ་སློང་དེ་དག་མི་སྣང་ན་གར་དོང་ཞེས་དྲིས་པ་དང་དེ་དག་གིས་སྨྲས་པ། ཁྱིམ་བདག་གིས་ཁྱིམ་དུ་སྤྱན་དྲངས་སོ། །དེས་སྨྲས་པ། སུའི་ཕྱིར་སྤྱན་དྲངས། དེ་དག་གིས་སྨྲས་པ། དགེ་སློང་ཞིག་གསར་དུ་འོངས་པའི་ཕྱིར་སྤྱན་དྲངས་སོ། །དེ་ནས་དེ་ཐོས་མ་ཐག་ཏུ་དེ་ཤས་ཆེར་མི་དགའ་བར་གྱུར་ཏེ། དེའི་བྱ་བ་ཐམས་ཅད་

an arhat, who had been traveling and traveling through the countryside, arrived at the monastery. The householder saw his elegance and the elegance of his attendants, and immediately admired him. In his admiration he thought, ‘If I extend an invitation to him alone, he will not assent, so I will invite the entire saṅgha of monks to my house for food.’ He bowed down at his feet and said, ‘Noble one, please permit me to request you and the saṅgha of monks to take your food at my house tomorrow.’

“Then the arhat thought, ‘If I don’t accept, it will not only be an obstacle to the benefit of these monks. It will also be an obstacle to this patron’s merit.’ With this in mind, he assented by his silence.

“The next day, the householder readied his house with ritual bathing implements, beds, and seats for the saṅgha of monks. He prepared the water pitchers and then extended an invitation to the monks that said, ‘Noble ones, noon is upon us and it is time for the baths. Know that the time has come, noble ones, and your presence is requested.’

“As the monks arrived at his house, the householder called for a barber, had him cut all the monks’ hair, offered them a bath, and by his own hand contented them with many good, wholesome foods.

“When the steward monk had completed his work in the valley, he returned to the monastery. Not seeing the other monks upon his return, he asked, ‘Where did they go?’ and the answer came, ‘The householder invited them to his home.’

“ ‘On whose behalf?’ he asked.

“ ‘He invited them on behalf of a new monk who just arrived,’ they replied.

“As soon as he heard this, he was very dismayed. ‘What is it he