Karmashataka 22.10

22.10

སྩལ་ཏོ། །དེ་ནས་དགེ་སློང་དེ་དག་འཇིགས་ཤིང་སྐྲག་ལ་འགྱོད་དེ་སྐྱི་བུང་ཞེས་བྱེད་ནས། ཚེ་དང་ལྡན་པ་འོད་སྲུང་ཆེན་པོ་དེ་ལྟར་རྫུ་འཕྲུལ་ཆེ་ཞིང་མཐུ་ཆེ་སྟེ། ད་སྟོན་པས་ཉན་ཐོས་ལ་གདན་གྱི་ཕྱེད་བསྟབས་པ་ནི་ངོ་མཚར་ཏོ་སྙམ་མོ། །དེ་ནས་ཚེ་དང་ལྡན་པ་འོད་སྲུང་ཆེན་པོས་བླ་གོས་ཕྲག་པ་གཅིག་ཏུ་གཟར་ནས། པུས་མོ་གཡས་པའི་ལྷ་ང་ས་ལ་བཙུགས་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ག་ལ་བ་དེ་ལོགས་སུ་ཐལ་མོ་སྦྱར་བ་བཏུད་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་གསོལ་ཏོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ནི་བདག་གི་སྟོན་པ་ལགས། བདག་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཉན་ཐོས་ལགས་སོ། །བདེ་བར་གཤེགས་པ་ནི་བདག་གི་སྟོན་པ་ལགས། བདག་ནི་བདེ་བར་གཤེགས་པའི་ཉན་ཐོས་ལགས་སོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། འོད་སྲུང་དེ་ནི་དེ་བཞིན་ནོ། །དེ་ནི་དེ་བཞིན་ཏེ། ང་ནི་འོད་སྲུང་ཁྱོད་ཀྱི་སྟོན་པ་ཡིན། ཁྱོད་ནི་ངའི་ཉན་ཐོས་ཡིན་ནོ། །འོད་སྲུང་ཁྱོད་བདག་གི་སྟན་གང་ཡིན་པ་ལ་འདུག་ཤིག །དེ་ནས་ཚེ་དང་ལྡན་པ་འོད་སྲུང་ཆེན་པོས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཞབས་ལ་མགོ་བོས་ཕྱག་འཚལ་ནས་ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་འདུག་གོ། །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ལྷག་པར་ཡང་སྐྱོ་བ་བསྐྱེད་པར་བཞེད་པ་དང་། ཚེ་དང་ལྡན་པ་འོད་སྲུང་ཆེན་པོ་ཆོས་ཀྱིས་ཐོབ་པའི་ཆེ་བ་དང་རྒྱ་ཆེ་བ་ལ་གཞག་པར་བཞེད་ནས། དགེ་སློང་རྣམས་ལ་བཀའ་སྩལ་པ། དགེ་སློང་དག་ང་ནི་གལ་ཏེ་འདོད་པ་དག་ལས་དབེན་པ་སྡིག་པ་མི་དགེ་བའི་ཆོས་རྣམས་ལས་དབེན་པ། །རྟོག་པ་དང་བཅས་དཔྱོད་པ་དང་བཅས་པ། དབེན་པ་ལས་སྐྱེས་པའི་དགའ་བ་དང་བདེ་བ་ཅན་བསམ་གཏན་དང་པོ་རྫོགས་པར་བྱས་ཏེ་གནས་པར་འདོད་ན་ཡང་། ང་ནི་གནས་དེས་ཉིན་གཅིག་གམ། མཚན་གཅིག་གམ་ཉིན་ཞག་གཅིག་གམ་གཉིས་སམ་གསུམ་འམ་ཉིན་ཞག་བདུན་གྱི་བར་དུ་ཡང་གནས་སོ། །དགེ་སློང་དག་དགེ་སློང་འོད་སྲུང་ཡང་གལ་ཏེ། འདོད་པ་དག་ལས་དབེན་པ་སྡིག་པ་མི་དགེ་བའི་ཆོས་རྣམས་ལས་དབེན་པ་རྟོག་པ་དང་བཅས་པ་དཔྱོད་པ་དང་བཅས་པ། དབེན་པ་ལས་སྐྱེས་པའི་དགའ་བ་དང་བདེ་བ་ཅན་བསམ་གཏན་དང་པོ་རྫོགས་པར་བྱས་ཏེ། གནས་པར་འདོད་ན་

All the monks felt horrible regret and their hair stood on end. “Venerable Mahā­kāśyapa has such great miraculous powers,” they said. “How wonderful that our teacher is sharing a seat with his disciple.”

Then Venerable Mahā­kāśyapa drew down the right shoulder of his upper garment, knelt down on his right knee, bowed toward the Blessed One with palms pressed together, and said, “Blessed One, you are my teacher. I am a disciple of the Blessed One. The Sugata is my teacher. I am a disciple of the Sugata.”

“Kāśyapa, so it is,” the Blessed One replied. “It is just as you say, Kāśyapa. I am your teacher, Kāśyapa. You are my disciple. Kāśyapa, wherever my seat may be, you shall sit upon it.” Venerable Mahā­kāśyapa touched his head to the Blessed One’s feet and took a seat at one side.

The Blessed One wished to make the monks greatly disillusioned with saṃsāra and to affirm Venerable Mahā­kāśyapa’s greatness in the Dharma, so he said to the monks, “Monks, should I wish to remain in the perfected state of the first concentration, which is secluded from craving, secluded from sinful and nonvirtuous factors, accompanied by initial consideration and subsequent analysis, and imbued with the joy and pleasure born of seclusion, I could remain in that state throughout the day, or throughout the night, or throughout a day and night, or for even two, three, or seven such days and nights.

“Monks, should the monk Kāśyapa wish to remain in the perfected state of the first concentration, which is secluded from craving, secluded from sinful and nonvirtuous factors, accompanied by initial consideration and subsequent analysis, and imbued with the joy and pleasure born of seclusion, the monk Kāśyapa too could remain in that state