Karmashataka 22.9

22.9

པ་ལ་རབ་ཏུ་བྱུང་ནས་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་སྤངས་ཏེ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་བྱས་སོ།། །།འོད་སྲུང་ཞེས་བྱ་བ་ནི། གླེང་གཞི་རྒྱལ་པོའི་ཁབ་ན་བཞུགས་སོ། །དེ་ནས་ཕྱི་ཞིག་ན་ཚེ་དང་ལྡན་པ་འོད་སྲུང་ཆེན་པོ་དགོན་པའི་གནས་མལ་ཞིག་ཏུ་ཡུན་རིང་དུ་ལོན་ཏེ། སྐྲ་དང་ཁ་སྤུ་རིང་ཞིང་གོས་རྙིངས་པར་གྱུར་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ག་ལ་བ་དེར་སོང་ངོ་། །དེའི་ཚེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་འཁོར་བརྒྱ་ཕྲག་དུ་མའི་གུང་ལ་བཞུགས་ཏེ། དགེ་སློང་གི་དགེ་འདུན་ལ་ཆོས་སྟོན་ཏོ། །དེ་ནས་དགེ་སློང་དེ་དག་གིས་ཚེ་དང་ལྡན་པ་འོད་སྲུང་ཆེན་པོ་ཐག་རིང་པོ་ཞིག་ནས་མཐོང་ནས། ཚེ་དང་ལྡན་པ་འོད་སྲུང་ཆེན་པོ་ལ་བརྙས་པའི་སེམས་སྐྱེས་ཏེ། ཚེ་དང་ལྡན་པ་དགེ་སློང་སྐྲ་དང་ཁ་སྤུ་རིང་ཞིང་གོས་ངན་ལ་མ་བརྟགས་པའི་ཆ་ལུགས་ཅན་འདི་ག་ལས་འོངས་ཞིག་གུ་སྙམ་མོ། །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས། དགེ་སློང་དེ་དག་གི་བསམ་པ་ཐུགས་ཀྱིས་མཁྱེན་ནས། དགེ་སློང་འོད་སྲུང་འདི་ནི་ང་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་འོག་ཏུ། ངའི་བསྟན་པའི་དོན་བྱེད་པར་འགྱུར་ཏེ། མདོ་སྡེ་དང་ཆོས་མངོན་པ་དང་འདུལ་བ་ཡང་དག་པར་སྡུད་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ལ། དགེ་སློང་འདི་རྣམས་ཀྱིས་ནི་འདི་ལ་ཤིན་ཏུ་བརྙས་པའི་སེམས་བསྐྱེད་ཀྱིས། མ་ལ་ངས་འདི་རྣམས་ལ་གྱོད་གདབ་པར་བྱའོ། །འོན་ཀྱང་འདི་ལྷ་དང་མི་དང་བཅས་པའི་འཇིག་རྟེན་གྱིས་མཆོད་ཅིང་རྗེད་པ་དང་གུས་པར་སྨྲ་བའི་གནས་སུ་འགྱུར་རོ་སྙམ་དུ་དགོངས་ནས། དེར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དགེ་སློང་རྣམས་ལ་བཀའ་སྩལ་པ། དགེ་སློང་ཁྱེད་ཀྱིས་དགེ་སློང་འདི་ལ་ཤིན་ཏུ་བརྙས་པའི་སེམས་མ་སྐྱེད་ཅིག །འདི་ནི་ང་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་འོག་ཏུ་ངའི་བསྟན་པའི་དོན་བྱེད་པར་འགྱུར་ཏེ། སྡེ་སྣོད་གསུམ་ཡང་དག་པར་སྡུད་པར་བྱེད་ཅིང་། ཆོས་ཀྱི་ཚུལ་འཕེལ་བར་བྱེད་དོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས། ཚེ་དང་ལྡན་པ་འོད་སྲུང་ཆེན་པོ་ལ་བཀའ་སྩལ་པ། འོད་སྲུང་ཚུར་ཤོག་འོད་སྲུང་འོངས་པ་ལེགས་སོ། །སྟན་ཕྱེད་འདི་ལ་འདུག་ཤིག །བདག་ཅག་གཉིས་ལས་ཁྱོད་སྔར་རབ་ཏུ་བྱུང་ངམ། ང་སྔར་རབ་ཏུ་བྱུང་བ་བརྟག་གོ་ཞེས་བཀའ་

cast away all afflictive emotions, and manifested arhatship.”

A Story about Kāśyapa

Once, when the Blessed One was in Rājagṛha, Venerable Mahā­kāśyapa had spent a long time in a retreat hermitage. After the hair on his head and face had grown long and his clothes were worn out, he went to see the Blessed One. At that time the Blessed One sat amid a company of hundreds teaching the Dharma to the saṅgha of monks. The monks saw Venerable Mahā­kāśyapa from a distance and felt contempt for him. They thought, “A person who has gone forth—a monk—with long hair on his head and face, and so carelessly dressed, in such shoddy clothing! Where does he come from?”

The Blessed One directly apprehended their thoughts and reflected, “After my parinirvāṇa, the monk Kāśyapa will fulfill the purpose of my teaching. He will recount the Sūtras, Abhidharma, and Vinaya, yet these monks feel such contempt for him. I must settle this objection for them, for he will become a worthy object of worship and reverence, and be spoken of with respect by all the world with its gods and humans.”

The Blessed One addressed the monks, saying, “Monks, you should not feel such contempt for this monk. After my parinirvāṇa he will recount my teaching. He will perfectly recount the Tripiṭaka and propagate the way of the Dharma.”

Then the Blessed One addressed Venerable Mahā­kāśyapa, “Kāśyapa, come along! Welcome, Kāśyapa! Share this seat with me. Let us examine which of us first went forth—you or me?”