Karmashataka 22.21

22.21

སྤྱོད་ཀྱང་བུ་མེད་ནས། བུ་འདོད་དེ་ལྷ་འོ་ཅོག་ལ་གསོལ་བ་འདེབས་སོ། །དེ་གསོལ་བ་འདེབས་པ་ལྷུར་བྱེད་ཀྱང་བུ་ཡང་མ་སྐྱེས། བུ་མོ་ཡང་མ་སྐྱེས་སོ། །རྒྱལ་པོ་དེ་ལ། བློན་པོ་ལྔ་བརྒྱ་ཡོད་ན་ཐམས་ཅད་ཀྱང་རྒྱགས་ཤིང་བག་མེད་པར་གནས་པ་ཤ་སྟག་གོ། །དེའི་བློན་པོའི་མཆོག་མཛོད་ཅེས་བྱ་བ་མཁས་ཤིང་གསལ་ལ་ཡིད་གཞུངས་པ་གཞུང་ལུགས་ཅན་དུལ་བ་དང་ལྡན་པ་བག་ཡོད་པ་ཞིག་ཀྱང་ཡོད་དོ། །དེ་ནས་རྒྱལ་པོ་ཚངས་པས་བྱིན། ཉི་འོག་གི་རྒྱལ་པོ་ཞིག་དང་མི་འཐུན་པར་གྱུར་ནས། རྒྱལ་པོ་ཚངས་པས་བྱིན་གྱིས་བསམས་པ། བདག་གིས་བློན་པོ་གང་ཉི་འོག་གི་ཡུལ་དེར་བཞག་ན། རྒྱལ་པོ་དེ་དང་མཇལ་དུམ་བྱས་ནས། ཡུལ་སྲུང་ནུས་པར་འགྱུར་ཞིག་གུ་སྙམ་མོ། །དེ་ནས་དེས་བལྟས་ན་བློན་པོའི་མཆོག་མཛོད་ཅེས་བྱ་བ། མཁས་ཤིང་གསལ་ལ་ཡིད་གཞུངས་པ། གཞུང་ལུགས་ཅན་དུལ་བ་དང་ལྡན་པ། བག་ཡོད་པ་ཞིག་འདུག་པ་དེས་རྒྱལ་པོ་དེ་དང་མཇལ་དུམ་བྱས་ནས། བདག་གི་ཡུལ་སྲུང་ནུས་པར་འགྱུར་རོ་སྙམ་ནས། རྒྱལ་པོ་དེས་དེ་མཐའ་འཁོབ་རི་ཁྲོད་ཀྱི་ཡུལ་དེར་བསྐོས་ཏེ། ཁྱོད་སོང་ལ་དེར་འདུག་སྟེ་ངའི་ཡུལ་སྲུངས་ཤིག །དེས་གསོལ་པ། ལྷས་ཇི་སྐད་བཀའ་སྩལ་པ་བཞིན་དུ་འཚལ་ལོ་ཞེས་སྨྲས་ནས། དེ་རི་ཁྲོད་དེར་སོང་ནས་འདུག་གོ། །དེ་དེར་སོང་ནས་ཀྱང་ཉི་འོག་གི་ཡུལ་དེ་བཟུང་ནས། ཅི་ནས་ཡུལ་དེར་གནོད་པ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་བྱེད་མི་ནུས་པར་བྱས་སོ། །དེ་ནས་ཕྱི་ཞིག་ན་རྒྱལ་པོ་ཚངས་པས་བྱིན་རྒས་པའི་འོག་ཏུ་ཆུང་མ་ལ་བུ་ཆགས་ནས། དེ་ཟླ་བ་དགུའམ་བཅུ་ལོན་པ་དང་ཁྱེའུ་གཟུགས་བཟང་ཞིང་བལྟ་ན་སྡུག་ལ་མཛེས་པ་ཞིག་བཙས་ཏེ། དེའི་བཙས་སྟོན་རྒྱས་པར་བྱས་ནས་རིགས་དང་མཐུན་པར་མིང་བཏགས་ཏེ། འོ་མ་དང་ཞོ་དང་མར་དང་ཞུན་མར་དང་མར་གྱི་ཉིང་གུ་རྣམས་ཀྱིས་བསྐྱེད་བསྲིངས་ནས། དེ་གང་གི་ཚེ་འགྲོ་ནུས་པར་གྱུར་པ་དེའི་ཚེ་རྒྱལ་པོ་སེམས་པ་ལ་ཞུགས་ཏེ། ད་ནི་བདག་རྒས་པས་རིང་པོ་མི་ཐོགས་པར་འཆི་བར་འགྱུར་ན། བདག་འདས་པའི་འོག་ཏུ་བྱིས་པ་གཞོན་ནུ་འདིས། རྒྱལ་སྲིད་

coupled, they had no children. Wishing for an heir he supplicated every possible deity, but despite his earnest supplications neither son nor daughter was born.

“The king had five hundred ministers, every one of them arrogant and imprudent. But his chief minister, whose name was Treasure, was capable, clear-minded, shrewd, disciplined, and prudent.

“King Brahmadatta had a disagreement with a certain neighboring king, so he thought, ‘Which minister can I send to that neighboring country who will be able to form a truce with its king and safeguard my country?’

“When the king pondered this, he saw that his chief minister Treasure was capable, clear-minded, shrewd, disciplined, and prudent. ‘He can form a truce with that king and safeguard my country,’ the king thought. The king appointed him to a post among the surrounding mountains and told him: ‘Go, stay there, and safeguard the country.’

“ ‘As you wish, Deva,’ he replied. He went out among the mountains, and there he stayed. After he got there and had assumed control of the neighboring territory, no harm befell the country at all.

“One day, after King Brahmadatta had grown old, one of his wives conceived. After nine or ten months had passed, she gave birth to a child who was well proportioned, pleasing to the eye, and beautiful. At the elaborate feast celebrating his birth they named him according to their clan.

“They reared him on milk, yogurt, butter, ghee, and milk solids, and he flourished like a lotus in a lake. Once he was able to walk, the king thought, ‘I’m old now, and it will not be long before I die. After I pass away, this child