Karmashataka 22.22

22.22

འཛིན་མི་ནུས་ན་འདིས་ན་བདག་ཤི་བའི་འོག་ཏུ། བདག་གི་བློན་པོའི་ནང་ན་གང་ཞིག་གིས་བདག་གི་བུ་དང་རྒྱལ་སྲིད་སྲུང་ནུས་ཞིག་གུ་སྙམ་མོ། །དེ་ནས་དེས་བལྟས་ན་བློན་པོ་ལྔ་བརྒྱ་པོ་ཐམས་ཅད་ནི་རྒྱགས་ཤིང་བག་མེད་པར་གནས་ན། གཞན་སུ་ཡོད་སྙམ་སྟེ། བརྟགས་ན་བློན་པོའི་མཆོག་མཛོད་ཅེས་བྱ་བ་མཁས་ཤིང་གསལ་ལ་ཡིད་གཞུངས་པ་གཞུང་ལུགས་ཅན་དུལ་བ་དང་ལྡན་པ་བག་ཡོད་པ་དེས་ནི་བདག་འདས་པའི་འོག་ཏུ་བུ་དང་རྒྱལ་སྲིད་སྲུང་ནུས་སོ་སྙམ་མོ། །དེ་ནས་དེས་བསམས་པ། བདག་གིས་ཅི་ནས་དེ་ཡུལ་ན་གནས་པའི་སྐྱེ་བོ་མང་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བཀུར་བར་འགྱུར་བ་དེ་ལྟ་བུར་བཀུར་སྟི་བྱའོ་སྙམ་ནས་རྒྱལ་པོ་དེས་དེ་ལ་ཕོ་ཉ་བཏང་སྟེ། ང་ཁྱོད་དང་ཕྲད་པར་འདོད་ཀྱིས་ཤོག་ཅིག་ཅེས་སྤྲིང་ངོ་། །དེ་ནས་བློན་པོའི་མཆོག་མཛོད་ཅེས་བྱ་བས་དེ་ཐོས་མ་ཐག་ཏུ་བཱ་རཱ་ཎ་སཱིར་ཆས་སོ། །རྒྱལ་པོ་དེས་ཀྱང་དེ་ལ་བཀུར་སྟི་བྱ་བའི་ཕྱིར། ལམ་དང་གྲོང་ཁྱེར་མཛེས་པར་བྱེད་དུ་བཅུག་ནས་རྒྱལ་པོ་དེས་དཔུང་གི་ཚོགས་ཡན་ལག་བཞི་གོ་བསྐོན་ནས། རང་ཉིད་ཀྱིས་བློན་པོའི་མཆོག་མཛོད་ཅེས་བྱ་བ་བསུ་ནས། རྒྱལ་པོ་ཚངས་པས་བྱིན་གྱིས་བར་སྐབས་གང་དུ་དེ་དང་ཕྲད་པའི་བར་སྐབས་དེར། གླང་པོ་ཆེ་ལས་བབས་ནས་ཡང་དག་པར་དགའ་བར་བྱས་ཏེ། མགུལ་ནས་འཇུས་ནས་བཞོན་པ་གཅིག་ལ་ཞོན་ཏེ། འབྱོར་པ་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་པས་གྲོང་ཁྱེར་བཱ་རཱ་ཎ་སཱིར་སོང་ནས་སྟན་གཅིག་ལ་འདུག་ཏུ་བཅུག་སྟེ་ཁ་ཟས་གཅིག་ཏུ་གཡོས་པ་དང་སྡེར་གཅིག་ཏུ་ཟན་ཟོས་ནས་ནོར་གྱི་ཕུང་པོ་ཆེན་པོ་བྱིན་ནོ། །བྱིན་ནས་ཀྱང་རྒྱལ་པོ་དེས་དེ་ལ་སྨྲས་པ། མཛོད་ད་ནི་ང་རྒས་ཏེ། རིང་པོར་མི་ཐོགས་པར་འཆི་བར་འགྱུར་ལ། བློན་པོ་ལྔ་བརྒྱ་པོ་འདི་རྣམས་ཀྱིས་ང་ཤི་བའི་འོག་ཏུ་རྒྱལ་པོ་བྱིས་པ་ཡིན་སྙམ་སྟེ། གཞོན་ནུ་ལ་བརྙས་པར་འགྱུར་དུ་འོང་ལ། ང་ཤི་བའི་འོག་ཏུ་ཁྱོད་ཀྱིས་བུ་དང་། རྒྱལ་སྲིད་སྲུང་ནུས་པས་ན་ངས་ཁྱོད་ལ་བུ་དང་རྒྱལ་སྲིད་གཏད་ཀྱིས། ང་ཤི་བའི་འོག་ཏུ་འདི་གཉིས་བསྲུང་བར་གྱིས་ཤིག་ཅེས་བྱས་

will not be able to rule the kingdom. Who among my ministers can safeguard my child and my kingdom, then?’ He pondered and recognized that every one of his five hundred ministers was arrogant and imprudent, and he wondered, ‘Who else is there?’

“Upon examination he realized, ‘My chief minister Treasure is capable, clear-minded, shrewd, disciplined, and prudent. After I pass away he will be able to safeguard my child and my kingdom.’ And he thought, ‘If I offer him my respect, all the many inhabitants of my country will respect him in the same way.’ So he sent a messenger to him, saying, ‘I wish to meet with you. Come quickly.’

“As soon as he heard this, chief minister Treasure hurried to Vārāṇasī, where the king had the streets and houses beautified to show his respect. The king arrayed the four divisions of his army and received chief minister Treasure in person. When he greeted Treasure, King Brahmadatta descended from his elephant, and, beside himself with joy, put his arms around him. They rode a single mount, traveling to the city of Vārāṇasī in great opulence.

“After he bade him sit together with him on a single seat, their food was prepared together and they ate from a single plate. Then the king gave him a great mountain of wealth and said to him, ‘O Treasure, I am old now, and it will not be long before I die. After my death, the five hundred ministers will all think, “This child is king?” and they will come to revile him. After my death you will be able to safeguard my son and my kingdom. Therefore, I entrust my son and kingdom to you. Safeguard them after my death!’