Karmashataka 22.3

22.3

ཀྱིས་རང་རང་གི་སྟོན་པ་ལ་ཟན་བྱིན་ཏེ། བདག་གིས་ཀྱང་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་བཤོས་གསོལ་གྱིས། དེར་ཁྱེད་ཀུན་གྱིས་ཀྱང་བདག་གི་གྲོགས་གྱིས་ཤིག་ཅེས་བྱས་ནས། ཁྱེའུ་དེས་སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་པ་དགེ་སློང་གི་དགེ་འདུན་སྤྱན་དྲངས་སོ། །སྤྱན་དྲངས་ནས་དེ་ཉིད་ཀྱི་ནུབ་མོ་བཟའ་བ་དང་བཅའ་བ་གཙང་མ་མང་པོ་སྟ་གོན་བྱས་ཏེ། ནང་པར་སྔར་ལངས་ནས། གདན་བཤམས་ཏེ་ཆུ་ར་བཀང་སྟེ་བཞག་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་ཕྲིན་གྱིས་གདུགས་ཚོད་བསྐུལ་བ། བཙུན་པ་གདུགས་ཚོད་ལ་བབ་སྟེ་བཤོས་གསོལ་ལགས་ན། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ད་དེའི་དུས་ལ་བབ་པར་དགོངས་ཏེ་གཤེགས་སུ་གསོལ་ཞེས་བསྐུལ་ཏོ། །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་སྔ་དྲོ་ཤམ་ཐབས་དང་ཆོས་གོས་གསོལ་ཏེ། ལྷུང་བཟེད་བསྣམས་ནས། ཁྱིམ་བདག་གི་བུ་དེའི་བཀད་ས་ག་ལ་བ་དེར་གཤེགས་ཏེ་བྱོན་ནས། དགེ་སློང་གི་དགེ་འདུན་གྱི་གུང་ལ་གདན་བཤམས་པ་ལ་བཞུགས་སོ། །དེ་ནས་ཁྱིམ་བདག་དེ་དང་བུ་འཁོར་དང་བཅས་པས་སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་པ་དགེ་སློང་གི་དགེ་འདུན་རྣམས་བདེ་བར་བཞུགས་པར་རིག་ནས། རང་གི་ལག་ནས་བཟའ་བ་དང་བཅའ་བ་གཙང་མ་བཟང་པོ་མང་པོས་ཚིམ་པར་བྱས་ཏེ་ཅི་བཞེད་པ་བསྟབས་སོ། །རང་གི་ལག་ནས་བཟའ་བ་དང་བཅའ་བ་གཙང་མ་བཟང་པོ་མང་པོ་རྣམ་གྲངས་དུ་མས་ཚིམ་པར་བྱས་ཏེ་ཅི་བཞེད་པ་བསྟབས་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་བཤོས་གསོལ་ཟིན་ཏེ། གསང་སྡེར་ནི་གྱུ་ཕྱག་ནི་བཅབས་པར་རིག་ནས། སྟན་ཆེས་དམའ་བ་ཞིག་བླངས་ཏེ་ཆོས་མཉན་པའི་ཕྱིར་སྤྱན་སྔར་འདུག་གོ། །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཁྱིམ་བདག་དེ་བུ་དང་འཁོར་དང་བཅས་པའི་བསམ་པ་དང་བག་ལ་ཉལ་དང་ཁམས་དང་ཤེས་པ་དང་རང་བཞིན་ཐུགས་སུ་ཆུད་ནས་དེ་དང་འཐུན་པའི་ཆོས་བསྟན་ཏེ། དེས་ན་ཁྱིམ་བདག་དེ་བུ་དང་འཁོར་དང་བཅས་པས་སྟན་དེ་ཉིད་ལ་འདུག་བཞིན་དུ། འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བའི་རིའི་རྩེ་མོ་མཐོན་པོ་ཉི་ཤུ་ཡེ་ཤེས་རྡོ་རྗེས་བཅོམ་ནས་རྒྱུན་དུ་ཞུགས་པའི་འབྲས་བུ་མངོན་སུམ་དུ་བྱས་ཏེ་ཁྱིམ་བདག་དེས་བདེན་པ་མཐོང་ནས། སྟན་ལས་ལངས་ཏེ་བླ་གོས་ཕྲག་པ་

“Each of you has given food to his own teacher. I shall likewise offer provisions to the Blessed One. You all should help me.”

The young man extended an invitation to the Buddha and the rest of the saṅgha of monks, and that night he prepared many good, wholesome foods. In the morning the young man rose, prepared seats, filled the water pots, and set them out. Then he sent a message to the Blessed One reminding him it was time for the midday meal: “Lord, the midday meal is upon us. Know that the time has come, Blessed One, and your presence is requested.”

In the morning the Blessed One donned his lower garment and Dharma robes, and, carrying his alms bowl, he set out surrounded and escorted by an assembly of monks, until they arrived at the householder’s reception room. He took his place on the seat prepared for him there amid the saṅgha of monks.

When the householder, his sons, and his servants knew that the Buddha and the rest of the saṅgha of monks were comfortably seated, by their own hands they contented them with many good, wholesome foods, proffering all that they wished. Having by their own hands contented the Buddha and the saṅgha of monks with many good, wholesome foods, proffering all that they wished, once the householder, his sons, and his servants knew that they had finished eating, that their bowls had been taken away and their hands washed, they brought in very low seats and sat before the Blessed One to listen to the Dharma.

Then the Blessed One, directly apprehending the thoughts, habitual tendencies, temperament, capacity, and nature of the householder, his sons, and his servants, taught them the Dharma accordingly. Upon hearing it, they destroyed with the thunderbolt of wisdom the twenty high peaks of the mountain of views concerning the transitory collection, and manifested the resultant state of stream entry right where they sat.

After seeing the truths, they rose from their seats, drew down the right shoulder