Karmashataka 24.11

24.11

སོ། །དེ་ལྟར་ངས་འཛིན་བྱེད་ཀྱི་བུ་བདེན་པ་རྣམས་ལ་གནས་པར་བྱས་ནས་ཁྱོད་འོད་མའི་ཚལ་དུ་མ་ཕྱིན་པར་ང་ཐོག་མར་ཕྱིན་ཏོ། །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཤཱ་རིའི་བུས་འདི་སྐད་ཅེས་གསོལ་ཏོ། །བཙུན་པ་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམས་དེ་ལྟར་ངོ་མཚར་ཀྱི་ཆོས་དང་ལྡན་པ་ནི་ངོ་མཚར་ལགས་སོ། །དེ་ནས་དགེ་སློང་རྣམས་ཀྱིས་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་ཞུས་པ། བཙུན་པ་བྲམ་ཟེ་འཛིན་བྱེད་ཀྱི་བུས་ལས་ཅི་ཞིག་བགྱིས་ན་ལས་དེའི་རྣམ་པར་སྨིན་པས་ཕྱུག་ཅིང་ནོར་མང་ལ་ལོངས་སྤྱོད་ཆེ་བའི་རིགས་སུ་སྐྱེས་ལ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱང་དེས་མཉེས་པར་བགྱིས་ཏེ་མི་མཉེས་པར་མ་བགྱིས་ལགས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། སྨོན་ལམ་གྱི་དབང་ལས་གྱུར་ཏོ། །བཙུན་པ་དེས་སྨོན་ལམ་གང་དུ་བཏབ་ལགས། བཀའ་སྩལ་པ། དགེ་སློང་དག་སྔོན་བྱུང་བ་འདས་པའི་དུས་ན་གྲོང་ཁྱེར་འཐབ་མེད་ཅེས་བྱ་བ་ན་རྒྱལ་པོ་ཀླུ་ལྷ་ཞེས་བྱ་བ་རྒྱལ་པོ་བྱེད་དེ། དེའི་རིང་ལ་འབྱོར་པ་དང་། རྒྱས་པ་དང་། བདེ་བ་དང་། ལོ་ལེགས་པ་དང་། སྐྱ་བོ་དང་མི་མང་པོས་གང་བ་དང་། རྩོད་པ་དང་འཐབ་པ་ཞི་བ་དང་འཁྲུག་པ་དང་ནང་འཁྲུག་དང་། ཆོམ་རྐུན་དང་། ནད་དང་མུ་གེ་མེད་པ་དང་། འབྲས་སཱ་ལུ་དང་། བུ་རམ་ཤིང་དང་། བ་ལང་དང་། མ་ཧེ་དང་ལྡན་པར་འདུག་སྟེ། གནོད་པ་མེད་ཅིང་ཚེར་མ་དཀྲུགས་ལ་བུ་གཅིག་པ་སྡུག་པ་ལ་བྱ་བ་བཞིན་དུ་ཆོས་བཞིན་དུ་རྒྱལ་སྲིད་བྱེད་དོ། །དེའི་ཚེ་གྲོང་ཁྱེར་འཐབ་མེད་ན་རྒྱལ་པོ་ཀླུ་ལྷའི་མདུན་ན་འདོན་ཕྱུག་ཅིང་ནོར་མང་ལ་ལོངས་སྤྱོད་ཆེ་བ། ནོར་དང་གསེར་དུ་མ་དང་ལྡན་པ། ཡོངས་སུ་འཛིན་པ་ཡངས་ཤིང་རྒྱ་ཆེ་བ། རྣམ་ཐོས་ཀྱི་བུའི་ནོར་དང་ལྡན་པ། རྣམ་ཐོས་ཀྱི་བུའི་ནོར་དང་འགྲན་པ་ཞིག་འདུག་པ་དེས་རྒྱལ་པོ་ལ་བརྟེན་ཅིང་བྲམ་ཟེ་དང་། ཁྱིམ་བདག་རྣམས་ཀྱི་ནོར་ལེན་པར་བྱེད། བྲམ་ཟེ་དང་ཁྱིམ་བདག་རྣམས་ལ་བརྟེན་ཅིང་རྒྱལ་པོའི་ནོར་ལེན་པར་བྱེད་དོ། །དེ་ནས་དེའི་ཚེ་བྲམ་ཟེ་དབུལ་པོ་གཞན་ཞིག་བྲམ་ཟེ་མདུན་ན་འདོན་དེའི་ཐད་ནས་ཐག་མི་རིང་བ་ཞིག་ན་འདུག་པ་དེས། བྲམ་ཟེ་མདུན་ན་འདོན་དེས་རྒྱལ་པོ་ལ་བརྟེན་ཅིང་བྲམ་ཟེ་དང་ཁྱིམ་བདག་རྣམས་ཀྱི་ནོར་

After leading Son of Grasping to abide in the truths, I returned to Bamboo Grove before you had arrived here.”

Venerable Śāriputra replied to the Blessed One, “Lord, it is wonderful that the blessed buddhas possess such wonderful Dharma.”

“Lord,” the monks asked the Blessed Buddha, “what action did the brahmin Son of Grasping take that ripened into his birth into a family of great means, prosperity, and wealth, and that he pleased the Blessed One, and did not displease him?”

“It came about by the power of his prayers,” replied The Blessed One.

“Lord, where did he make these prayers?”

“Monks,” the Blessed One recounted, “in times gone by, during the reign of King Nāgadeva in the city of Ayodhyā, the kingdom was prosperous, flourishing, happy, and well populated. Quarreling and arguments had ceased, there was no fighting or infighting, and there were no robbers, thieves, illness, or famine. Rice, sugarcane, cattle, and buffalo were plentiful. His was a reign in accord with the Dharma. He ruled the kingdom gently and mercifully, as a parent cares for a beloved only child.

“At that time in the city of Ayodhyā, King Nāgadeva had a certain magistrate, prosperous and wealthy, a person of vast and magnificent means, endowed with the wealth of Vaiśravaṇa—with wealth to rival Vaiśravaṇa’s. He accepted money from the brahmins and householders on behalf of the king, and he accepted money from the king on behalf of the brahmins and householders.

“Now at that time there was also a certain poor brahmin who happened to be standing not too far from the brahmin magistrate just as the brahmin magistrate accepted money from brahmins and householders on behalf of the king