Karmashataka 24.12

24.12

ལེན་པར་བྱེད་བྲམ་ཟེ་དང་ཁྱིམ་བདག་རྣམས་ལ་བརྟེན་ཅིང་རྒྱལ་པོའི་ནོར་ལེན་པར་བྱེད་དེ། གཞི་དེས་ན་ཁང་བཟངས་ཀྱི་སྟེང་ན་འདུག་ཅིང་སྐྱེས་པ་མེད་པར་བུད་མེད་འབའ་ཞིག་དང་སིལ་སྙན་རྣམས་ཀྱིས་རྩེ་ཞིང་དགའ་ལ་དགའ་མགུར་སྤྱོད་པར་རིག་གོ། །དེ་ནས་བྲམ་ཟེ་དབུལ་པོ་དེས་བསམས་པ། འདི་དཔལ་འདི་ལྟ་བུ་དག་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཅི་ཡང་རུང་བ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ནི་སྦྱིན་པ་དང་། དུལ་བ་དང་། ཡང་དག་པར་སྡོམ་པའི་ལས་རྣམ་པ་གསུམ་གྱི་འབྲས་བུ་ཡིན་གྱིས། མ་ལ་བདག་གིས་ཀྱང་དགེ་བའི་རྩ་བའི་ཆོས་ཅུང་ཟད་ཙམ་ཡང་དག་པར་བླངས་ཏེ་གནས་པར་བྱ་གོར་མ་ཆག །འོན་ཀྱང་དེས་དབུལ་བ་ཆད་པར་འགྱུར་རོ་སྙམ་དུ་དེ་ལྟ་བུའི་སེམས་སྐྱེས་སོ། །སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམས་འཇིག་རྟེན་དུ་མི་འབྱུང་བའི་ཚེ་རང་སངས་རྒྱས་རྣམས་འཇིག་རྟེན་དུ་འབྱུང་སྟེ། རང་སངས་རྒྱས་ཞིག་དེའི་ཁྱིམ་སྒོར་འོངས་སོ། །དེ་ནས་བྲམ་ཟེ་དབུལ་པོ་དེས་ཐག་རིང་པོ་ཞིག་ནས་རང་སངས་རྒྱས་དེ་མཐོང་ངོ་། །མཐོང་ནས་ཀྱང་དེ་ལ་ཤིན་ཏུ་དགའ་བ་སྐྱེས་སོ། །དགའ་བ་སྐྱེས་ནས་བྲམ་ཟེ་དེས་རང་སངས་རྒྱས་དེ་ལ་བསོད་སྙོམས་ཕུལ་ལོ། །བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་དེ་དག་ནི་ལུས་ཀྱིས་ཆོས་སྟོན་པར་བྱེད་ཀྱི་ངག་གིས་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་བསོད་སྙོམས་དེ་བླངས་ནས་དེ་ཁོ་ན་ནས་ནམ་མཁའ་ལ་སོང་ངོ་། །དེ་ནས་བྲམ་ཟེ་དེ་ལྷག་པར་ཡང་དགའ་བ་སྐྱེས་ནས་རྐང་པ་ལ་དམིགས་ཏེ་ཕྱག་འཚལ་ནས་སྨོན་ལམ་བཏབ་པ། ཀྱེ་མ་དགེ་བའི་རྩ་བ་འདིས་ན་བདག་གང་དང་གང་དུ་སྐྱེ་བ་དེ་དང་དེར་ཕྱུག་ཅིང་ནོར་མང་ལ་ལོངས་སྤྱོད་ཆེ་བའི་རིགས་སུ་སྐྱེ་བར་གྱུར་ཅིག །བདག་གིས་ཀྱང་རྒྱལ་པོ་ལ་བརྟེན་ཅིང་བྲམ་ཟེ་དང་ཁྱིམ་བདག་རྣམས་ཀྱི་ནོར་ལེན་པ་དང་། བྲམ་ཟེ་དང་ཁྱིམ་བདག་རྣམས་ལ་བརྟེན་ཅིང་རྒྱལ་པོའི་ནོར་ལེན་པ་དང་འདི་བས་ཀྱང་ཆེས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པའི་སྟོན་པ་མཉེས་པར་བྱེད་པར་གྱུར་ཅིག །མི་མཉེས་པར་བྱེད་པར་མ་གྱུར་ཅིག་ཅེས་བྱས་སོ། །དགེ་སློང་དག་ཇི་སྙམ་དུ་སེམས། དེའི་ཚེ་བྲམ་ཟེ་དབུལ་པོར་གྱུར་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་འཛིན་བྱེད་ཀྱི་བུ་འདི་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། དེས་རང་སངས་རྒྱས་དེ་ལ་བསོད་སྙོམས་ཕུལ་ནས་སྨོན་ལམ་བཏབ་པའི་ལས་དེའི་རྣམ་པར་སྨིན་པ་དེས་ན་གང་དང་

and accepted money from the king on behalf of the brahmins and householders. Because he did this, the magistrate was able to stay up on the roof of his palatial home in the company of only women, playing music, enjoying himself, and coupling with them.

“The poor brahmin thought, ‘All the glorious experiences he’s having are the result of three types of actions: giving, ethical discipline, and keeping one’s vows perfectly. I will make sure to take up just a fraction of his virtuous qualities and maintain it, and my poverty will come to an end.’ Such were the thoughts he had.

“Now in times when a blessed one has not arisen in the world, the solitary buddhas appear. So it was that a solitary buddha came to his door. When the poor brahmin saw the solitary buddha from a distance, he felt a surge of joy toward him. In his joy the brahmin offered alms to the solitary buddha.

“Those great beings do not teach the Dharma with words but through their actions, so the sage accepted the alms and rose into the sky. This caused the brahmin particular delight, and, bowing down at his feet, he prayed, ‘Oh, by this root of virtue, wherever I am born, may it be into a family of great means, prosperity, and wealth. May I, on behalf of the king, accept money from the brahmins and householders, and on behalf of the brahmins and householders, accept money from the king. May I please and not displease a teacher even more exalted than this.’

“O monks, what do you think? The one who was that poor brahmin then is none other than Son of Grasping. The act of offering alms to a solitary buddha and saying that prayer ripened such that wherever he was born,