Karmashataka 26.17

26.17

འབྱོར་གྲུབ་པར་གྱུར་པས་ན་བདག་གི་བུ་འཕྱེ་བོ་བཙས་པ་འདི་ནི་དཔལ་ཡོན་ཅན་ཞིག་ཡིན་ནོ་སྙམ་མོ། །དེ་ནས་དེའི་བཙས་སྟོན་རྒྱས་པར་བྱས་ནས་ཁྱེའུ་འདིའི་མིང་ཇི་སྐད་གདགས་ཞེས་མིང་འདོགས་པར་བྱེད་དེ། ཁྱེའུ་འདི་འཕྱེ་བོ་ཡིན་པས་མིང་ཡང་འཕྱེ་བོ་ཁོ་ནར་གདགས་སོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །དེ་ནས་ཁྱེའུ་འཕྱེ་བོ་འོ་མ་དང་། ཞོ་དང་། མར་དང་། ཞུན་མར་དང་། མར་གྱི་ཉིང་གུས་བསྐྱེད་བསྲིངས་སོ། །དེ་ནས་དེ་ཇི་ཙམ་དུ་ཆེར་སྐྱེས་པ་དེ་ཙམ་དུ་ཁྱིམ་བདག་དེའི་ཁྱིམ་འབྱོར་ཅིང་རྒྱས་པར་གྱུར་ཏོ། །དེ་ནས་དེ་ཀུན་དུ་གྲགས་པར་གྱུར་ཏེ། འདིའི་མཐུས་ལས་ཅིའི་སྒོ་ཅི་བརྩམས་པ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་འབྱོར་གྲུབ་པ་ལས་ན་ཁྱེའུ་འདི་ནི་དཔལ་ཡོན་ཅན་ཞིག་ཡིན་ནོ་ཞེས་གྲགས་སོ། །དེ་ནས་དེ་ཐོས་མ་ཐག་ཏུ་མཉན་དུ་ཡོད་པ་ན་གནས་པའི་སྐྱེ་བོ་མང་པོ་དག་དུས་དུས་སུ་དེ་ལ་ལྟར་འགྲོ་ཞིང་དོན་ཅི་རྩོམ་པ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་དེའི་མིང་གིས་རྩོམ་པར་བྱེད་དེ། དེ་དག་གི་མཐུས་འབྱོར་གྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ནས་དེ་ལྷག་པར་ཡང་མཉན་དུ་ཡོད་པ་ཐོག་ཐག་ཏུ་གྲགས་པར་གྱུར་ཏོ། །དེ་ནས་དེ་གང་གི་ཚེ་ཆེར་སྐྱེས་པ་དེའི་ཚེ་ཕས་དེའི་ཁྱོགས་རིན་པོ་ཆེ་ལས་བྱས་ཏེ་དེ་དེ་ལ་ཞོན་ཞིང་འགྲོའོ། །དེ་ནས་དེ་ཁྱིམ་དེ་ཉིད་དུ་ཡི་གེ་སློབ་ཏུ་བཅུག་སྟེ། ཡི་གེ་དང་། ཁོང་རྩིས་དང་། ཤོད་དགོད་པ་དང་། ལག་རྩིས་དང་། དབྱུང་བ་དང་། སྦ་བ་དང་། དགྲམ་པ་དང་། གོས་བརྟག་པ་དང་། ནོར་བུ་བརྟག་པ་དང་། རིན་པོ་ཆེ་བརྟག་པ་དང་། སྤོས་བརྟག་པ་དང་། སྨན་བརྟག་པ་དང་། གླང་པོ་ཆེ་བརྟག་པ་དང་། རྟ་བརྟག་པ་དང་། གོ་མཚོན་བརྟག་པ་བསླབས་ཏེ། ཡི་གེ་མཁས་པ་དང་། ཀློག་མཁས་པ་དང་། མཛངས་པ་དང་། བྱ་བ་ལ་གསལ་བ་དང་། ཡིད་གཞུངས་པ་དང་། བརྟག་པ་རྣམ་པ་བརྒྱད་ལ་བྱང་བར་གྱུར་ཏོ། །དེ་ནས་ཕྱི་ཞིག་ན་ཁྱོགས་ལ་ཞོན་ཏེ་སྐྱེ་བོ་ཕལ་པོ་ཆེས་གཡོག་བྱས་ནས། སྐྱེད་མོས་ཚལ་གྱི་སར་སོང་བ་ལས་དེས་བལྟས་ན། སྐྱེ་བོ་ཕལ་པོ་ཆེ་སྡེ་ཚན་ནས་སྡེ་ཚན་དང་། ཕ་ཚན་ནས་ཕ་ཚན་དུ་རྒྱལ་བུ་རྒྱལ་བྱེད་ཀྱི་ཚལ་དུ་འདོང་བ་མཐོང་ནས་ཡ་མཚན་དུ་གྱུར་ཏེ་དྲིས་པ། སྐྱེ་བོ་ཕལ་པོ་ཆེ་འདི་དག་གང་དུ་འདོང་། དེ་དག་གིས་

is successful. This child of mine who was born without feeling in his limbs has glorious qualities.” At the elaborate feast celebrating his birth they asked, “What name should we give this child?” And they named him, saying, “Since this child is one who moves about by crawling, his name will also be Paṅgu.” They reared young Paṅgu on milk, yogurt, butter, ghee, and milk solids.

The more he grew, the more the wealth of the household increased as well. Soon people began to say, “Because of him, whatever endeavors they undertake are successful. What glorious qualities this child has!” As soon as they heard this, the many inhabitants of Śrāvastī started to go see him from time to time. Afterward they undertook whatever aims they wished to accomplish in the name of the child, and they were successful. So it was that he became famous throughout Śrāvastī.

When he grew up, his father made a jeweled palanquin for him to ride in. At home, they made him learn letters, tallying, and arithmetic; the study of seals, lending, deposits, and commerce; and the examination of cloth, jewels, gems, incense, medicine, elephants, horses, and arms and armor. He became skilled in writing, skilled at reading, learned, decisive, and industrious, a master of the eight types of examination.

One day, as he was riding in the palanquin accompanied by a great throng, he entered the grounds of the garden. When he looked out from the palanquin, he saw a large crowd—group after group and elder after elder—convening in the garden of Prince Jeta. Seeing them, he asked in amazement, “Where is this great crowd headed?”

“We’re going to see the Blessed One,” they