Karmashataka 26.16

26.16

གནང་བར་གྱུར་ཅིག་ཅེས་བྱས་སོ། །དགེ་སློང་དག་ཇི་སྙམ་དུ་སེམས། དེའི་ཚེ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་འོད་སྲུང་གི་བསྟན་པ་ལ་རབ་ཏུ་བྱུང་བའི་རྒན་ཞུགས་སུ་གྱུར་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་གཉིས་ནི་དགེ་ཚུལ་རབ་ཏུ་བྱུང་བ་འདི་གཉིས་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། དེ་གཉིས་ཀྱིས་དེར་ཇི་སྲིད་འཚོའི་བར་དུ་ཚངས་པར་སྤྱོད་པ་སྤྱད་ནས་འཆི་ཀར་སྨོན་ལམ་བཏབ་པ་དེས་ན། དགེ་སློང་དག་ང་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་འོད་སྲུང་དང་ཤིན་ཏུ་མཉམ་པ་དང་། ཤུགས་མཉམ་པ་དང་། མཛད་པ་མཉམ་པ་དང་། ཐབས་མཉམ་པ་བརྙེས་པར་གྱུར་ནས། འདི་གཉིས་ཀྱིས་ང་མཉེས་པར་བྱས་ཏེ་མི་མཉེས་པར་མ་བྱས་ལ། འདི་གཉིས་ལོ་བདུན་ལོན་པ་ན་ང་ཉིད་ཀྱི་བསྟན་པ་ལ་རབ་ཏུ་བྱུང་ནས་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་སྤངས་ཏེ། དགྲ་བཅོམ་པ་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་བྱས་ནས་འདི་གཉིས་ཁོ་ན་ལས་བརྟེན་ཏེ། ལོ་བདུན་ལོན་པ་བྱ་རོག་སྐྲོད་ནུས་པ་རབ་ཏུ་དབྱུང་བར་ངས་གནང་ངོ་། །ལས་བརྒྱ་ཐམ་པ་ལས་སྡོམ་གྱི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་དྲུག་པ་རྫོགས་སོ།། །།སྡོམ་ནི། འཕྱེ་བོ་གྲུམ་སྟོད་ལོང་བ་དང་། །གཅེར་བུ་འོད་སྲུང་གཙོ་བོ་དང་། །གླང་ཆེན་གནས་དང་ས་ར་ན། །རི་དགས་ཀྱི་ནི་བརྟུལ་ཞུགས་ཅན། །ཟླ་བ་མི་འམ་ཅི་གཉིས་པོ། །འཕྱེ་བོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། གླེང་གཞི་མཉན་དུ་ཡོད་པ་ན་བཞུགས་ཏེ། དེའི་ཚེ་མཉན་དུ་ཡོད་པ་ན་ཁྱིམ་བདག་ཅིག་གནས་པ་དེས་ཐབས་ཟླར་བབ་པ་ལས་ཆུང་མ་བླངས་ནས་དེ་དེ་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་རྩེ་ཞིང་དགའ་ལ་དགའ་མགུར་སྤྱོད་པ་ལས། ཕྱིས་དེའི་ཆུང་མ་ལ་བུ་ཆགས་ནས་དེ་ཟླ་བ་དགུའམ་བཅུ་ལོན་པ་དང་། བུ་བཙས་ན་དེ་རོ་སྟོད་ནི་གཟུགས་བཟང་ཞིང་བལྟ་ན་སྡུག་པ་མཛེས་ལ། རོ་སྨད་ནི་ཡན་ལག་མ་ཚང་བ་ཞིག་བྱུང་ངོ་། །དེ་བཙས་པའི་ཚེ་ཁྱིམ་དེར་དོན་ཐམས་ཅད་འབྱོར་གྲུབ་པར་གྱུར་ཏེ། ཐང་ལ་འགྲོ་བའི་ཚོང་པ་དང་། ཆུ་ལ་འགྲོ་བའི་ཚོང་པ་དང་། རྒྱ་མཚོའི་གྲུ་བོ་ཆེའི་དོན་ཡང་གྲུབ་ནས་ཕྱིར་འོངས། བ་ལང་དང་མ་ཧེའི་ཁྱུ་ཡང་འཕེལ་བར་གྱུར། ལས་ཀྱི་སྒོ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་འབྱོར་གྲུབ་པར་གྱུར་ནས་ཁྱིམ་བདག་དེས་བསམས་པ། འདི་ནི་ཁྱེའུ་འདིའི་མཐུ་ཡིན་ཏེ་དེས་ན་བདག་ཅག་གི་དོན་ཐམས་ཅད་

his granting permission to do so.’

“O monks, what do you think? Those who were the latecomers then and went forth in the doctrine of the totally and completely awakened Buddha Kāśyapa are none other than these two novices. At that time they practiced pure conduct all their lives, and at the time of their deaths they prayed thus.

“So it is, monks, now that I myself have become the very equal of the totally and completely awakened Buddha Kāśyapa—equal in strength, equal in deeds, and equal in skillful means—that they have pleased me, not displeased me, gone forth in my very doctrine, cast away all afflictive emotions, manifested arhatship, and that they have become instrumental in my permitting those who are seven years of age and able to chase away a crow to go forth.”

Part Seven

1. The Story of Paṅgu
2. Bhādra
3. The Blind Man
4. The Story of Nirgrantha Kāśyapa
5. The Story of Foremost Kāśyapa
6. The Story of Mounted on an Elephant
7. The Story of Saraṇa
8. The Mṛgavratins
9. The Story of Candrā
10. The Kinnara Spirits: Two Stories

The Story of Paṅgu

When the Blessed One was in Śrāvastī, there lived a certain householder who, when the time came for him to marry, took a wife. As they enjoyed themselves and coupled, one day his wife conceived. After nine or ten months had passed she gave birth to a child. The upper part of the child’s body was well proportioned, pleasing to the eye, and beautiful, but the limbs of his lower body were incomplete.

No sooner had the child been born than the household began to succeed in all its endeavors. Its merchants traveling by land accomplished their aims, their merchants traveling by sea on great seafaring vessels accomplished their aims, and all of them safely returned. Their cattle and buffalo herds also thrived.

Since everything they did was successful, the householder thought, “It’s all on account of our child that every one of our endeavors