Karmashataka 26.22

26.22

སྨྲས་པའི་ལས་འདི་བདག་ལ་འོང་བར་མ་གྱུར་ཅིག །དེ་སྟེ་ཡང་ལས་འདིའི་འབྲས་བུ་གདོན་མི་ཟ་བར་བདག་ལ་སྨིན་པར་གྱུར་ན་ཡང་རབ་ཏུ་འབྱུང་བའི་སེམས་བསྐྱེད་མ་ཐག་ཏུ་བདག་གི་བཀྲ་མི་ཤིས་པ་མེད་པར་གྱུར་ཏེ། བཀྲ་ཤིས་པར་གྱུར་ཅིག །བདག་གིས་སངས་རྒྱས་དང་། ཆོས་དང་། དགེ་འདུན་ལ་བཀུར་སྟི་བྱས་པ་དང་། སྦྱིན་པ་དག་སྦྱིན་ཞིང་བསོད་ནམས་དག་བྱས་པ་དང་། ཚེ་གཅིག་ཏུ་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བ་དང་། བསླབ་པའི་གཞི་རྣམས་བསྲུངས་པའི་དགེ་བའི་རྩ་བ་འདིས་ན་བདག་གང་དང་གང་དུ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བ་དེ་དང་དེར་ཕྱུག་ཅིང་ནོར་མང་ལ་ལོངས་སྤྱོད་ཆེན་པོའི་རིགས་སུ་སྐྱེ་བར་ཤོག་ཤིག །འཇིག་རྟེན་ན་བདག་གི་མིང་འཇིག་རྟེན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བཀྲ་ཤིས་སུ་གྱུར་ཅིག །བདག་གིས་ཅི་བསམས་པ་དང་། ཅི་འདོད་པ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་འབྱོར་གྲུབ་པར་གྱུར་ཅིག་ཅེས་བྱས་སོ། །དགེ་སློང་དག་ཇི་སྙམ་དུ་སེམས། དེའི་ཚེ་དགེ་བསྙེན་དུ་གྱུར་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་འཕྱེ་བོ་འདི་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། དེས་དགེ་སློང་དེ་དག་ལ་ཚིག་རྩུབ་པོ་སྨྲས་པས། ལས་དེའི་རྣམ་པར་སྨིན་པས་ནི་ཚེ་རབས་ལྔ་བརྒྱར་འཕྱེ་བོར་གྱུར་ཏོ། །དེས་སྦྱིན་པ་དག་སྦྱིན་ཞིང་བསོད་ནམས་དག་བྱས་ཏེ། ཚེ་གཅིག་ཏུ་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བ་དང་། བསླབ་པའི་གཞི་རྣམས་བསྲུངས་ནས་འཆི་ཀར་སྨོན་ལམ་བཏབ་པའི་ལས་དེའི་རྣམ་པར་སྨིན་པས་ནི་གང་དང་གང་དུ་སྐྱེས་པ་དེ་དང་དེར་ཕྱུག་ཅིང་ནོར་མང་ལ་ལོངས་སྤྱོད་ཆེ་བའི་རིགས་སུ་སྐྱེས་ཏེ། འཇིག་རྟེན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བཀྲ་ཤིས་སུ་གྱུར་ནས་འདིས་ང་མཉེས་པར་བྱས་ཏེ། མི་མཉེས་པར་མ་བྱས་ལ། རབ་ཏུ་འབྱུང་བའི་སེམས་བསྐྱེད་མ་ཐག་ཏུ་བཀྲ་མི་ཤིས་པ་མེད་པར་གྱུར་ཏེ། བཀྲ་ཤིས་པ་བྱུང་བར་གྱུར་ནས་ངའི་བསྟན་པ་ལ་རབ་ཏུ་བྱུང་སྟེ། ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་སྤངས་ནས་དགྲ་བཅོམ་པ་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་བྱས་སོ།། །།

to such pure beings. Should the results of that action ripen to me, then as soon as I feel a sense of renunciation, may that misfortune vanish and may I be fortunate instead. May I serve the Buddha, Dharma, and Saṅgha, give gifts and make merit, go for refuge, and maintain the fundamental precepts all my life. By this root of virtue, wherever I am born, may it be into a family of great means, prosperity, and wealth. May my name be auspicious the world over. May all my intentions and all my wishes be successfully fulfilled.’

“O monks, what do you think? The one who was that lay vow holder then is none other than Paṅgu. The act of speaking harshly to the monks ripened such that for five hundred lives he was a paraplegic. The acts of giving gifts and making merit, taking refuge, maintaining the fundamental precepts all his life, and praying at the time of his death ripened such that wherever he was born, it was into a family of great means, prosperity, and wealth; that his name became auspicious the world over; that he pleased me, and did not displease me; that as soon as he felt a sense of renunciation, his misfortune vanished and he became fortunate instead; and that he went forth in my very doctrine, cast away all afflictive emotions, and manifested arhatship.”