Karmashataka 27.11

27.11

བཏུད་ཅིང་ཕྱག་བྱས་སོ། །དེ་ནས་རྒྱལ་པོས་ཀྱང་དེ་ཐོས་ཏེ། ཐོས་མ་ཐག་ཏུ་དེ་ཕྲག་དོག་གི་གཞི་ལས་ཁྲོ་བའི་ཀུན་ནས་དཀྲིས་པ་ཆེན་པོ་སྐྱེས་ཏེ། དེ་ཁྲོས་ནས་རྒྱལ་པོའི་ཞབས་འབྲིང་བ་རྣམས་ལ་བཀའ་སྩལ་ཏེ། ཁྱེད་དེང་ལ་རབ་ཏུ་བྱུང་བ་དེའི་མིག་གཉིས་ཕྱུང་ཞིག་ཅེས་བསྒོའོ། །དེ་ནས་དེ་ཐོས་མ་ཐག་ཏུ། རྒྱལ་པོའི་ཞབས་འབྲིང་བ་རྣམས་ཀྱིས་རང་སངས་རྒྱས་དེ་བཟུང་ནས་མིག་གཉིས་ཕྱུང་སྟེ། རང་སངས་རྒྱས་དེ་ཡང་སྔོན་གྱི་ལས་མྱོང་བར་འགྱུར་བ་དེ་མངོན་སུམ་དུ་གྱུར་པས་རྫུ་བ་ཡང་མ་དྲན་ན། འཕྲུལ་པ་ལྟ་ཅི་སྨོས། དེ་ནས་རང་སངས་རྒྱས་དེས་བསམས་པ། ཉོན་མོངས་པ་འདི་ནི་མངོན་པར་སྨས་ཤིང་ཉམས་པར་གྱུར་ཏེ། འཁོར་བ་ན་འཁོར་ཞིང་ཡུན་རིང་པོར་སྡུག་བསྔལ་ཆེན་པོ་རྙེད་ན་མི་རུང་གིས། འདིའི་ར་མདའ་བྱ་དགོས་སོ་སྙམ་སྟེ། སྟེང་གི་ནམ་མཁའ་ལ་མངོན་པར་འཕགས་ནས་འབར་བ་དང་། ལམ་མེར་འདུག་པ་དང་། ཆར་འབེབས་པ་དང་། གློག་འགྱུ་བའི་ཆོ་འཕྲུལ་རྣམས་བསྟན་ཏོ། །སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་རྣམས་ནི་རྫུ་འཕྲུལ་གྱིས་མྱུར་དུ་དད་པར་བྱེད་དེ། རྒྱལ་པོ་དེས་སྡོང་པོ་སོག་ལེས་བཅད་པ་བཞིན་དུ་ཞབས་ལ་ཕྱག་འཚལ་ཏེ་སྨྲས་པ། སྐལ་པ་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་པ་མར་སྤྱོན། བདག་ཉེས་པར་སྤྱད་པའི་འདམ་དུ་བྱིང་བའི་ལག་ནས་དྲང་དུ་གསོལ་ཞེས་བྱས་སོ། །བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་དེ་ཡང་གཞི་དེས་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་ནས་རྒྱལ་པོ་དེས་དེའི་སྐུ་གདུང་ལ་མཆོད་པ་བྱས་ཏེ། སྨོན་ལམ་བཏབ་པ། འདི་ལྟར་བདག་གིས་སེམས་ཅན་དག་པ་འདི་ལྟ་བུ་ལ་གནོད་པ་བྱེད་དུ་བཅུག་པའི་ལས་འདིའི་འབྲས་བུ་བདག་གིས་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་མ་གྱུར་ཅིག །འདི་ལྟར་ཕྱིར་ཡང་བཀུར་སྟི་བྱས་པ་རྣམས་ཀྱི་དགེ་བའི་རྩ་བ་འདིས་ན། བདག་གང་དང་གང་དུ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བ་དེ་དང་དེར། ཕྱུག་ཅིང་ནོར་མང་ལ་ལོངས་སྤྱོད་ཆེ་བའི་རིགས་སུ་སྐྱེ་བར་ཤོག་ཤིག །འདི་བས་ཀྱང་ཆེས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པའི་སྟོན་པ་མཉེས་པར་བྱེད་པར་གྱུར་ཅིག །མི་མཉེས་པར་བྱེད་པར་མ་གྱུར་ཅིག །དེ་ཁོ་ནའི་བསྟན་པ་ལ་རབ་ཏུ་བྱུང་ནས། ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་སྤངས་ཏེ། དགྲ་བཅོམ་པ་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་བྱེད་པར་གྱུར་ཅིག་ཅེས་བྱས་སོ། །དགེ་སློང་དག་ཅི་སྙམ་དུ་སེམས། དེའི་ཚེ་རྒྱལ་པོ་མི་སྡུག་

bowed down, and paid homage to him.

“As soon as the king heard about this, he bristled with fury on account of his jealousy. In anger he ordered his royal attendants, “All of you, go pluck out that renunciant’s eyes!” As soon as his royal attendants heard this, they seized the solitary buddha and plucked out both his eyes. Faced as he was with this manifestation of his previous deeds, the solitary buddha did not think to so much as disguise himself, much less emanate.

“Then the solitary buddha thought, ‘It’s not right for this emotionally afflicted person, who has become so abased, to circle in saṃsāra and meet with great suffering.’ Reflecting in this way, he thought, ‘I have to help him.’ He rose up into the sky, making a miraculous display of fire and light, rain and lightning.

“Ordinary people are quickly brought to faith through miracles. When the king saw all this, he bowed down at the solitary buddha’s feet like a tree felled by a saw and said, ‘Oh great fortunate one, please, please come down! I’m mired in misdeeds! Please reach down and lift me up!’

“Because he had sustained such injuries, however, the great being passed into parinirvāṇa. The king venerated his relics and prayed, ‘In this way may I not experience the results of the act of causing such a pure being to undergo such agony. By the root of virtue of having paid homage to him, wherever I am born, may it be into a family of great means, prosperity, and wealth. May I please and not displease a teacher even more exalted than this. Going forth in his doctrine alone may I cast away all afflictive emotions, and manifest arhatship.’

“O monks, what do you think? The one who was King Virūpa then