Karmashataka 27.10

27.10

དཀའ་བས་ན། བདག་ཅག་གིས་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་ཞུ་བའི་ཐུགས་མི་ཐུབ་བོ། །ཀུན་དགའ་བོས་སྨྲས་པ། སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམས་ནི་བདག་གིས་ཀྱང་སྙན་སླེབས་པར་དཀའ་མོད་ཀྱི་ཁྱེད་ལ་སྙིང་བརྩེ་བའི་ཕྱིར་ཞུ་བར་བྱའོ་ཞེས་བྱས་ནས། ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཀུན་དགའ་བོས་བླ་གོས་ཕྲག་པ་གཅིག་ཏུ་གཟར་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ག་ལ་བ་དེ་ལོགས་སུ་ཐལ་མོ་སྦྱར་བ་བཏུད་དེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་གསོལ་ཏོ། །བཙུན་པ་སེམས་ཅན་འདི་ལྟ་བུ་སྔོན་གྱི་ཚེ་རབས་དྲན་ལ་ཚིག་སྨྲ་ཞིང་། བཅོམ་ལྡན་འདས་དང་བཀའ་མཆིད་བགྱིད་པ་སུ་ལགས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། ཀུན་དགའ་བོ་སེམས་ཅན་འདི་སྡིག་པ་བྱེད་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། འདིས་སྡིག་པའི་ལས་མང་པོ་བྱས་སོ། །ཀུན་དགའ་བོ་སྔོན་བྱུང་བ་འདས་པའི་དུས་ན་ཡུལ་མི་ཐི་ལ་འདི་ཉིད་ན། རྒྱལ་པོ་མི་སྡུག་པ་ཞེས་བྱ་བ་རྒྱལ་པོ་བྱེད་དེ། རྒྱལ་པོ་དེ་ཕྲག་དོག་ཅན་ཞིག་ཏུ་གྱུར་ནས། དེ་གང་གི་ཚེ་བཙུན་མོའི་འཁོར་གྱིས་ཞབས་འབྲིང་བྱས་ནས། སྐྱེད་མོས་ཚལ་གྱི་སའམ་གཞན་གང་དུ་འགྲོ་བར་འདོད་པ་ན། དེའི་ལམ་ཐམས་ཅད་དུ་མི་མེད་པར་བྱེད་དེ། སྐར་ཁུང་རྣམས་དང་སྒོ་རྣམས་ཀྱང་ཡོལ་བ་སྟུག་པོས་གཅོད་པར་བྱེད་དོ། །བརྒྱ་ལ་འགའ་ཞིག་གིས་གློ་བུར་དུ་བཙུན་མོའི་འཁོར་མཐོང་ན། དེས་དེའི་མིག་འབྱིན་པར་བྱེད་དེ། དེ་ལྟ་བུའི་ཚུལ་གྱིས་དེས་སེམས་ཅན་མང་པོའི་མིག་མེད་པར་བྱས་སོ། །དེ་ནས་ཕྱི་ཞིག་ན་དེའི་བཙུན་མོའི་འཁོར་གྱིས་ཞབས་འབྲིང་བྱས་ཏེ། སྐྱེད་མོས་ཚལ་གྱི་ནང་དུ་སོང་ངོ་། །སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམས་འཇིག་རྟེན་ན་མི་བཞུགས་པ་དེའི་ཚེ། རང་སངས་རྒྱས་སྡུག་ཅིང་ཕོངས་པ་རྣམས་ལ་སྙིང་བརྩེ་བ། བས་མཐའི་གནས་མལ་ན་གནས་པ། འཇིག་རྟེན་གྱི་ཡོན་གནས་གཅིག་པུ་བསེ་རུ་ལྟ་བུ་དག་འཇིག་རྟེན་དུ་བྱུང་སྟེ། རང་སངས་རྒྱས་ཞིག་ལམ་དེ་ནས་འོངས་པ་དེ། རྒྱལ་པོའི་ཞབས་འབྲིང་བ་རྣམས་ཀྱིས་མ་ཚོར་ནས། དེ་དེའི་བཙུན་མོའི་འཁོར་གྱི་མདུན་དུ་བབ་སྟེ། བུད་མེད་དེ་དག་གིས་དེའི་ལུས་མཛེས་པ་དང་སེམས་མཛེས་པ་མཐོང་ནས་དེ་དག་དགའ་བར་གྱུར་ཏོ། །དགའ་བར་གྱུར་ནས་ཀྱང་གདོང་གཡོགས་ཕྱེ་སྟེ།

they said, “and their presence is overwhelming. We cannot ask the Blessed Buddha ourselves.”

Ānanda said, “Though the ears of the blessed buddhas are difficult to reach for me as well, out of compassion for you I shall ask.”

Venerable Ānanda drew down the right shoulder of his upper garment, bowed toward the Blessed One with palms pressed together, and inquired of the Blessed One, “Lord, who is this being who remembers his former lives and converses with the Blessed One?”

“Ānanda,” the Blessed One explained, “this being is one who committed nonvirtuous actions over and over again. The nonvirtuous actions he committed were manifold.

“Ānanda, in times gone by, a certain king lived in Mithilā whose name was Virūpa. That king developed into a jealous person. When he was surrounded by his retinue of queens and wished to go somewhere—into the gardens or some other place—he cleared all the people off the road, even going so far as to cover their windows and doors with thick curtains. Should someone catch a glimpse of his retinue of queens, he would pluck out that person’s eyes. He rendered many beings blind in this way. One day, he entered the gardens attended by his retinue of queens.

“In times when a blessed one has not arisen in the world, in compassion for the destitute and suffering the solitary buddhas appear, taking up residence in remote places. Solitary as the rhinoceros, in all the world they alone are worthy of offerings. So it was that a solitary buddha was coming down the road. Without attracting the attention of the king’s attendants he stood before the retinue of queens. When the women noticed the elegance of his body and the elegance of his mind, they were filled with joy. In their joy they opened their veils,