Karmashataka 27.2

27.2

སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྤྱན་གྱིས་འཇིག་རྟེན་ལ་གཟིགས་ཏེ། སུ་ནི་དར། སུ་ནི་རྒུད། སུ་ནི་ཕོངས་ཤིང་འདུག །སུ་ནི་ཉམ་ང་བར་གྱུར། སུ་ནི་གནོད་པ་དང་ལྡན། སུ་ནི་ཕོངས་པ་དང་ཉམ་ང་བ་དང་གནོད་པ་དང་ལྡན། སུ་ནི་ངན་སོང་དུ་གཞོལ། སུ་ནི་ངན་སོང་དུ་འབབ། སུ་ནི་ངན་སོང་དུ་བབ། སུ་ནི་ངས་ངན་སོང་ནས་ཕྱུང་སྟེ། མཐོ་རིས་དང་ཐར་པ་དང་འབྲས་བུ་ལ་གཞག་པར་བྱ། སུ་ནི་ཉེས་པར་སྤྱོད་པའི་འདམ་དུ་བྱིང་བ་ལས་ལག་ནས་དྲང་བར་བྱ། སུ་ནི་འཕགས་པའི་ནོར་བདུན་མེད་པ་ལས། འཕགས་པའི་ནོར་བདུན་གྱི་དབང་ཕྱུག་ལ་དབང་བྱེད་དུ་གཞུག་པར་བྱ། སུ་ནི་དགེ་བའི་རྩ་བ་རྣམས་མ་བསྐྱེད་པ་ལས་བསྐྱེད་པར་བྱ། སུ་ནི་དགེ་བའི་རྩ་བ་རྣམས་བསྐྱེད་ཟིན་པ་ལས། ཡོངས་སུ་སྨིན་པར་བྱ། སུ་ནི་དགེ་བའི་རྩ་བ་རྣམས་ཡོངས་སུ་སྨིན་ཟིན་པ་ལས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མཚོན་གྱིས་བརྟོལ་བར་བྱ། སུ་ནི་སངས་རྒྱས་བྱུང་བས་བརྒྱན་པའི་འཇིག་རྟེན་འབྲས་བུ་དང་བཅས་པར་བྱ་སྙམ་དུ་ཡེ་ཤེས་གཟིགས་པ་འཇུག་གོ། །རྒྱ་མཚོ་ཆུ་སྲིན་རྣམས་ཀྱི་གནས། །དུས་རླབས་ཡོལ་བར་འགྱུར་ཡང་སྲིད། །གདུལ་བར་བྱ་བའི་སྲས་རྣམས་ལ། །སངས་རྒྱས་དུལ་ལས་ཡོལ་བ་མེད། །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དགོངས་པ། དྲང་སྲོང་ལྔ་བརྒྱ་པོ་རྣམས་གདུལ་བའི་དུས་ལ་བབ་བོ་སྙམ་དུ་དགོངས་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཅི་ནས་དྲང་སྲོང་ལྔ་བརྒྱ་པོ་དེ་དག་གིས་མེའི་སྦྱིན་སྲེག་གི་ཐབ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ནང་དུ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞབས་ཀྱི་རྗེས་མཐོང་ལ། དེ་ཕྱིན་ཅད་མེ་སྦར་བར་མི་ནུས་པ་དེ་ལྟ་བུར་བྱིན་གྱིས་བརླབས་སོ། །དེ་ནས་དེ་དག་འདི་སྙམ་དུ་སེམས་ཏེ། རྗེས་འདིའི་མཐུས་བདག་ཅག་གི་མེའི་ཐབ་རྣམས་ཀྱི་ནང་དུ་མེ་སྦར་མི་ནུས་པར་གྱུར་པ་ལས་ན། རྗེས་

These are their thoughts as they look out in wisdom: “Who is in decline? Who will flourish? Who is destitute? Who is in a dreadful state? Who is being harmed? Who is destitute, in a dreadful state, and being harmed? Who is veering toward the lower realms? Who is descending through the lower realms? Who has descended to the lower realms? Whom shall I pull up from the lower realms, and establish in the resultant state of heaven and liberation? Whom, mired in misdeeds, shall I lift up by the hand? Whom, lacking the seven jewels of the noble ones, shall I lead to command of the seven jewels of the noble ones? Whom, not having produced roots of virtue, shall I lead to produce them? Whom, having already produced roots of virtue, shall I lead to ripen their roots of virtue? Whom, having already ripened their roots of virtue, shall I slice open with the blade of wisdom? For whom shall I cause this world, adorned with a buddha’s presence, to be fruitful?”

The ocean, home of creatures fierce,
Could fail to send its tides on time.
But when the time has come to tame
Their offspring, buddhas never fail.

The Blessed One thought, “The time has come to tame these five hundred sages,” whereupon the Blessed One performed a miracle that caused all five hundred sages to see evidence of the Buddha’s footprints all over the inside of the hearths they used for their ritual fire pūjās. Then they found they could not kindle their fires anymore, and they thought, “It’s by the might of these footprints that we can’t kindle a fire in these hearths.