Karmashataka 27.3

27.3

འདི་ནི་དགེ་བ་ཞིག་ཡིན་པ་འདྲ་སྟེ། རྗེས་འདི་ལྷ་ཆེན་པོའི་རྗེས་མ་ཡིན་གྲང་སྙམ་ནས། དྲང་སྲོང་ལྔ་བརྒྱ་པོ་དེ་དག་གིས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རྗེས་དེ་དག་ལ་བསྲེག་བྱ་ཕུལ་ནས། སངས་རྒྱས་ཀྱི་མཐུས་སྦྱིན་སྲེག་དེ་དག་རང་སྦར་བར་གྱུར་ཏེ། མེ་ལྕེ་ཚངས་པའི་འཇིག་རྟེན་དུ་ཐུག་པར་སོང་ངོ་། །དེ་ནས་དྲང་སྲོང་རྣམས་ཀྱིས་དེ་མཐོང་ནས་ཡ་མཚན་དུ་གྱུར་ཏེ། ལྷ་ཆེན་པོས་བདག་ཅག་ལ་དགོངས་སོ་སྙམ་མོ། །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དེ་རྣམས་དྲང་བའི་ཕྱིར། རྒྱལ་བུ་རྒྱལ་བྱེད་ཀྱི་ཚལ་ལ་ཐུག་པའི་བར་དུ་ཞབས་ཀྱི་རྗེས་གཅིག་ནས་གཅིག་ཏུ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་སོ། །དེ་ནས་དྲང་སྲོང་དེ་དག་གིས། མེའི་སྦྱིན་སྲེག་གི་དྲུང་ནས་རྗེས་གཅིག་ནས་གཅིག་ཏུ་སྤྲུལ་པ་མཐོང་ནས་དེ་དག་འདི་སྙམ་དུ་སེམས་ཏེ། ལྷ་ཆེན་པོ་ནི་ལམ་འདིར་གཤེགས་སོ་སྙམ་ནས་ཞབས་ཀྱི་རྗེས་གཅིག་ནས་གཅིག་ཏུ་རྗེས་དེ་དག་ལ་མཆོད་པ་བྱེད་ཅིང་དོང་ནས། དེ་དག་མཐར་གྱིས་རྒྱལ་བུ་རྒྱལ་བྱེད་ཀྱི་ཚལ་དུ་ཞུགས་སོ། །དེའི་ཚེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་འཁོར་བརྒྱ་ཕྲག་དུ་མའི་གུང་ལ་བཞུགས་ཏེ་ཆོས་སྟོན་ཏོ། །དེ་ནས་དྲང་སྲོང་ལྔ་བརྒྱ་པོ་དེ་དག་གིས་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་སྐུ་སྐྱེས་བུ་ཆེན་པོའི་མཚན་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་ཀྱིས་ལེགས་པར་བརྒྱན་ཅིང་སྤ་བར་བྱས་པ། མེ་ལུས་ཀྱི་དབྱིབས་སུ་འདུག་པ་ལྟ་བུ། མེ་ལྕེ་མར་གྱིས་བཏབ་པ་ལྟ་བུ། མར་མེ་གསེར་གྱི་སྣོད་དུ་བཞག་པ་ལྟ་བུ། མཆོད་སྡོང་རིན་པོ་ཆེ་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་སྤྲས་པ་ལྟ་བུ། བློ་གསལ་ཞིང་དྲི་མ་མེད་པ་རྣམ་པར་དག་པ་དང་ལྡན་པའི་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་མཐོང་ངོ་། །མཐོང་ནས་ཀྱང་མཆོག་ཏུ་དགའ་བ་སྐྱེས་ཏེ། དགེ་བའི་རྩ་བ་བསགས་པའི་རྒྱུ་ལས་བྱུང་བའི་སེམས་ཅན་གྱིས་དང་པོ་སངས་རྒྱས་མཐོང་བའི་ཉམས་བདེ་བ་ཅི་འདྲ་བ་དེ་ལྟ་བུ་ནི། ལོ་བཅུ་གཉིས་ཀྱི་བར་དུ་ཞི་གནས་ཀྱི་སེམས་ལ་གོམས་པར་བྱས་པ་ལ་ཡང་ཉམས་བདེ་བ་དེ་ལྟ་བུ་སྐྱེ་བར་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་མཐོང་ནས་ཀྱང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ག་ལ་བ་དེར་དོང་སྟེ་ཕྱིན་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཞབས་ལ་མགོ་བོས་ཕྱག་འཚལ་ཏེ། ཆོས་མཉན་པའི་ཕྱིར་སྤྱན་སྔར་འཁོད་དོ། །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དེ་རྣམས་ཀྱི་བསམ་པ་དང་། བག་ལ་ཉལ་དང་། ཁམས་དང་། ཤེས་པ་དང་།

It seems that these footprints must somehow be auspicious—are these the footprints of Mahā­deva?”

All five hundred sages offered those things intended for the sacrificial fire to the footprints of the Buddha, and by the power of the Buddha the offerings burst into flames that reached all the way up to Brahmāloka. The sages were amazed at the sight, and they thought, “Mahā­deva thinks of us.”

To guide them, the Blessed One then performed a miracle that caused the footprints to lead, one after another, into the garden of Prince Jeta. The sages saw the emanated footprints, one after another, leading away from their ritual fire pūjās, and thought, “Mahā­deva went this way!” They followed one footprint after another, making offerings as they went, until eventually they entered the garden of Prince Jeta, where the Blessed One was teaching the Dharma amid a company of hundreds.

The five hundred sages saw the Blessed Buddha from a distance. His body, graced and resplendent with the thirty-two signs of a great person, looked like it was on fire, like flames stoked with ghee, like a lamp set in a golden vessel, and like a pillar adorned with all manner of jewels. He was immaculate, clear-minded, and pure of heart. When they saw the Blessed Buddha the sight of him filled them with supreme joy, for beings who have gathered the roots of virtue to see a buddha for the first time experience such rapture as is not to be had even by those who practice calm abiding meditation for twelve years.

After they saw him they approached the Blessed One, touched their heads to the Blessed One’s feet, and sat before him to listen to the Dharma. The Blessed One directly apprehended their thoughts, habitual tendencies, temperaments, capacities,