Karmashataka 27.9

27.9

དེ་ནས་ཡུལ་མི་ཐི་ལ་ན་གནས་པའི་སྐྱེ་བོ་མང་པོས། སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་མཐོང་ངོ་། །མཐོང་ནས་ཀྱང་ཡ་མཚན་དུ་གྱུར་ཏེ། སྔོན་གྱི་དགེ་བའི་རྩ་བས་བསྐུལ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ག་ལ་བ་དེར་དོང་སྟེ་ལྷགས་སོ། །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་འདི་སྙམ་དུ་དགོངས་ཏེ། མ་ལ་བདག་གིས་ཅི་ནས་ཁྱེའུ་འདིས་ཚེ་རབས་སྔ་མ་དྲན་པར་འགྱུར་ཞིང་ཚིག་ཀྱང་སྨྲ་ལ། ང་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་གཏམ་ཟེར་བར་འགྱུར་བ་དེ་ལྟ་བུའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་སྙོམས་པར་འཇུག་པར་བྱའོ་སྙམ་དུ་དགོངས་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དེ་ལྟར་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ཏེ། ཁྱེའུ་དེས་སྔོན་གྱི་ཚེ་རབས་དྲན་ནས་ཚིག་སྨྲ་ཞིང་བཅོམ་ལྡན་འདས་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་གཏམ་ཟེར་བར་གྱུར་ཏེ། དེར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཁྱེའུ་དེ་ལ་བཀའ་སྩལ་པ། ཁྱེའུ་ཁྱོད་མི་སྡུག་པ་ཡིན་ནམ། བཅོམ་ལྡན་འདས་མི་སྡུག་པ་ལགས་སོ། །ཁྱེའུ་ཁྱོད་མི་སྡུག་པ་ཡིན་ནམ། བདེ་བར་གཤེགས་པ་མི་སྡུག་པ་ལགས་སོ། །བཀའ་སྩལ་པ། ལུས་དང་ངག་དང་ཡིད་ཀྱིས་ཉེས་པར་སྤྱོད་པའི་ལས་ཀྱི་འབྲས་བུ་རྣམ་པར་སྨིན་པ་མི་སྡུག་པ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཡོད་དམ། གསོལ་པ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ལུས་དང་ངག་དང་ཡིད་ཀྱིས་ཉེས་པར་སྤྱོད་པའི་ལས་ཀྱི་འབྲས་བུ་རྣམ་པར་སྨིན་པ་མི་སྡུག་པ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་མཆིས་ལགས་སོ། །བཀའ་སྩལ་པ། ཁྱོད་ཀྱི་མི་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་སུ་ཡིན། གསོལ་པ། རང་གི་སེམས་ལགས་སོ། །དེ་ནས་དེ་ཐོས་མ་ཐག་ཏུ་སྐྱེ་བོ་ཕལ་པོ་ཆེ་རྣམས་ཡ་མཚན་དུ་གྱུར་ཏེ། སེམས་ཅན་འདི་ལྟ་བུ་སྔོན་གྱི་ཚེ་རབས་དྲན་ལ་ཚིག་ཀྱང་སྨྲ་ཞིང་། བཅོམ་ལྡན་འདས་དང་གཏམ་ཟེར་བ་སུ་ཞིག་གུ་སྙམ་མོ། །སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམས་ནི་སྙན་སླེབས་པར་དཀའ་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་གིས་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་ཞུ་བའི་ཐུགས་མ་ཐུབ་ནས། ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཀུན་དགའ་བོ་ལ་དྲིས་པ་བཙུན་པ་ཀུན་དགའ་བོ་སེམས་ཅན་འདི་ལྟ་བུ་སྔོན་གྱི་ཚེ་རབས་ཀུན་ཀྱང་དྲན་ལ་ཚིག་སྨྲ་ཞིང་། བཅོམ་ལྡན་འདས་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་གཏམ་ཟེར་བ་འདི་སུ་ཞིག །ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཀུན་དགའ་བོས་སྨྲས་པ། སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་ཞུས་ཤིག །དེ་དག་གིས་སྨྲས་པ། སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམས་ནི་སྙན་སླེབས་པར་

Many of the inhabitants of Mithilā saw the Blessed Buddha and they were filled with wonder. Impelled by their previous roots of virtue they went to see the Blessed One, and when they arrived before him, the Blessed One thought, “The best thing would be for me to enter into a meditation such that this child remembers his former lives and can converse with me in words.”

So the Blessed One entered into a meditation such that the child remembered his former lives and could converse with him. Then the Blessed One asked him, “Child, are you an ugly person?”

“O Blessed One, I am an ugly person.”

“Child, are you an ugly person?”

“Sugata, I am an ugly person.”

The Blessed One then asked, “Are you now undergoing the hideous repercussions of your misconduct of body, speech, and mind?”

“Blessed One, I am indeed undergoing the hideous repercussions of my misconduct of body, speech, and mind,” he replied.

The Blessed One continued, “Who guided you to such nonvirtue?”

“My own mind,” he replied.

Hearing this, immediately the people gathered there wondered, “Who is this being who remembers his former lives and converses with the Blessed One?” The ears of the blessed buddhas are difficult to reach, and they were not able to put their question to the Blessed One. So they inquired of Venerable Ānanda, “Lord Ānanda, who is this being who recalls his former lives and converses with the Blessed One?”

“Put your question to the Blessed One,” Venerable Ānanda replied.

“The ears of the blessed buddhas are difficult to reach,”