Karmashataka 28.9

28.9

གཅིག་པུ་ཟན་ལ་བོས་ཏེ། དེས་ཟན་བྱིན་ནས་དེ་དྲང་བའི་ཕྱིར་ཕོངས་པའི་ཚིག་སྨྲ་ཞིང་། ཇོ་བོ་མི་བཞུགས་པས་འདི་ལྟར་བྲན་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་བརྙས་སོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །དེས་སྔ་ནས་ཁོལ་པོ་ཁྱེའུ་ཞིག་ལ་བསྒོ་སྟེ། གང་གི་ཚེ་ང་ཆོས་ཉན་ཅིང་འདུག་པ་དེའི་ཚེ། ཁྱོད་ཀྱིས་ང་ལན་གསུམ་གྱི་བར་དུ་དགུག་པ་ཐོང་ལ། ངའི་གན་དུ་ཤོག་ཅིག་ཅེས་སྤྲིང་ཤིག་དེ་ནས་ཁྱོད་ཀྱི་ཐད་དུ་འོངས་པ་དང་། དེའི་འོག་ཏུ་ཁྱོད་ཀྱིས་ངའི་ཅོ་ཏོ་ནས་ཟུང་ལ། ཇོ་བོའི་མདུན་དུ་རྡེགས་ཤིག་ཅེས་བྱས་ཏེ་བཞག་གོ། །དེ་ནས་ཁོལ་པོའི་ཁྱེའུ་དེས་ཀྱང་དེ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་བྱས་ནས། བུད་མེད་དེས་སྨྲས་པ། ཇོ་བོ་ད་གཟིགས། ཁྱོད་ཉིད་ཀྱི་མདུན་དུ་ཡང་བདག་འདི་ཁོ་ན་ལྟ་ཞིང་མཆིས་སོ་ཞེས་བྱས་སོ། །དེ་ནས་དེ་ཐོས་མ་ཐག་ཏུ་ནག་པ་གླང་ཆེན་གནས་ཁྲོ་བའི་ཀུན་ཏུ་དཀྲིས་པ་ཆེན་པོ་སྐྱེས་ནས། དེ་ཁྲོས་པས་ཆུང་མས་སྔ་ནས་མལ་དུ་རལ་གྲི་བཞག་པ་དེ་བླངས་ནས། ཤུབས་ནས་ཕྱུང་སྟེ་ཁྱེའུ་དེའི་སྟེང་དུ་བརྒྱུགས་ནས། ཆུང་མས་རྐང་པ་ལ་ཕྱག་བྱས་ཏེ་སྨྲས་པ། ཇོ་བོ་རེ་ཞིག་གཟུ་ལུམས་མ་མཛད་པར་བསླབ་པའི་གཞི་རྣམས་ཕུལ་ལ་དེའི་འོག་ཏུ་འདི་བཅོས་པས་སླེབས་སོ། །དེ་ནས་ནག་པ་གླང་ཆེན་གནས་ཀྱིས་ཆུང་མ་དེ་ཉིད་ཀྱི་མདུན་དུ་བསླབ་པའི་གཞི་རྣམས་ཕུལ་ཏེ། ཆོས་གོས་ཚོན་ཅན་རྣམས་བོར་ནས། ཁྱིམ་པའི་གོས་རྣམས་བགོས་ཏེ་འདུག་གོ། །དེ་ནས་ཆུང་མ་ན་རེ། འདི་ནི་བདག་གིས་ཇོ་བོ་དྲང་བའི་ཐབས་བགྱི་བའི་སླད་དུ་དེ་ལྟར་བགྱིས་པར་བས་ཀྱི་ཇོ་བོས་འདི་ལ་ཁོ་ན་དུ་མི་བཟུང་བར་གསོལ། ཇོ་བོའི་ཁྱིམ་གྱི་འབྱོར་པ་ནི་རྒྱ་ཆེ་བ་ལགས་ཀྱིས། ད་སླན་ཅད་ཇོ་བོ་འདོད་པ་རྣམས་ཀྱང་སྤྱོད་ཅིང་བཞུགས་ཤིག །སྦྱིན་པ་དག་ཀྱང་སྦྱིན་པར་མཛོད་ཅིག །བསོད་ནམས་དག་ཀྱང་མཛོད་ཅིག་ཅེས་ཟེར་རོ། །དེ་ནས་རྒྱལ་པོ་གཟུགས་ཅན་སྙིང་པོས། ནག་པ་གླང་ཆེན་གནས་ཀྱིས་བསླབ་པ་རྣམས་ཕུལ་ཏེ། ཉམས་པར་བྱས་སོ་ཞེས་ཐོས་ནས་རྒྱལ་པོས་དེ་དགུག་པ་བཏང་ནས་དེ་ལ་སྔོན་གྱི་ལས་ཐབས་བྱིན་ནོ། །དེ་ནས་དགེ་སློང་མང་པོ་དེ་དག་སྔ་དྲོ་ཤམ་ཐབས་དང་ཆོས་གོས་བགོས་ཏེ། ལྷུང་

he was the only one to whom she offered food. Once she had offered him food, to bring him back again she began to talk about being destitute. “My lord, since you have been absent, even the servants insult me,” she said.

Now, earlier she had instructed one of the young servants, “As I’m sitting there listening to the Dharma you are to summon me three times—say, ‘Get over here!’ When I come to you, grab me by the hair and beat me in sight of our lord.” So the young servant did just that.

“You see, my lord?” the woman said. “They treat me this way even in your sight.”

Hearing this, in an instant Citra Mounted on an Elephant was consumed with fury. In his rage he took up a sword that his wife had earlier placed on the bed, drew it from its sheath, and charged at the young servant. His wife threw herself at his feet.

“Wait, lord—don’t be rash!” she pleaded. “You can punish him after you’ve given up your precepts.”

So Citra Mounted on an Elephant gave back the fundamental precepts there before his wife. He cast aside the colorful robes of the holy, donned householder’s clothing, and his wife said, “I did this, lord, as a means of bringing you back. Lord, I ask therefore that you not harbor resentment against him. Lord, the household’s wealth is vast. From this day forth, lord, may you stay here and make use of it as you please, giving gifts and making merit.”

When King Bimbisāra heard that Citra Mounted on an Elephant had given back his precepts and was in decline, the king summoned him and offered him his previous position. In the morning a group of monks donned their lower garments and Dharma robes, and, carrying their begging