Karmashataka 30.10

30.10

ནི་བཟང་སྟེ། བདག་གིས་བརྩོན་འགྲུས་ཞན་པས་བླ་མའི་ཁྱད་པར་ཐོབ་པར་མི་ནུས་ཀྱིས། མ་ལ་བདག་གིས་རྒྱ་མཚོའི་ནང་དུ་འགྲོ་བ་བསྒྲུབས་ལ། སངས་རྒྱས་དང་། ཆོས་དང་། དགེ་འདུན་ལ་བཀུར་སྟི་བྱའོ་སྙམ་ནས། རྒྱ་མཚོའི་ནང་དུ་འགྲོ་བའི་ཟོང་ཁྱེར་ཏེ་རྒྱ་མཚོ་ཆེན་པོའི་ནང་དུ་ཞུགས་ནས། དེས་རིན་པོ་ཆེའི་གླིང་དུ་འགྲོ་བའི་དོན་དུ་བསྒྲུབས་ཏེ། རྒྱ་མཚོའི་གྲུ་བོ་ཆེའི་དོན་གྲུབ་ནས། མཉན་དུ་ཡོད་པར་འོང་སྟེ། དེས་སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་པ་དགེ་སློང་གི་དགེ་འདུན་ཟླ་བ་གསུམ་དུ་སྤྱན་དྲངས་ནས་ཡོ་བྱད་ཐམས་ཅད་སྦྱར་ཏེ། སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་པ་དགེ་སློང་གི་དགེ་འདུན་ལ་ཟླ་བ་གསུམ་གྱི་བར་དུ་ཡོ་བྱད་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བསྙེན་བཀུར་བྱས་ནས། ཐ་མའི་ཉིན་པར་སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་པ་དགེ་སློང་གི་དགེ་འདུན་ལ་ཞལ་ཟས་རོ་བརྒྱ་དང་ལྡན་པ་གསོལ་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་ན་བཟའ་འབུམ་རི་བ་ཕུལ་ལོ། །དགེ་སློང་གཞན་དག་ལ་ཡང་རེ་རེ་ལ་རས་ཟུང་རེ་ཕུལ་ནས། བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སྨོན་ལམ་བཏབ་སྟེ། དགེ་བའི་རྩ་བ་འདིས་ན་བདག་འཇིག་རྟེན་ལོང་བ་འདྲེན་པ་མེད་པ་སྟོན་པ་མེད་པར། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་རིག་པ་དང་། ཞབས་སུ་ལྡན་པ། བདེ་བར་གཤེགས་པ། འཇིག་རྟེན་མཁྱེན་པ། སྐྱེས་བུ་འདུལ་བའི། ཁ་ལོ་སྒྱུར་བ། བླ་ན་མེད་པ། ལྷ་དང་མི་རྣམས་ཀྱི་སྟོན་པ། སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་སུ་གྱུར་ཅིག་ཅེས་བྱས་སོ། །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཁྱེའུ་དེ་ལ་བཀའ་སྩལ་པ། ཁྱེའུ་ལེགས་སོ་ལེགས་སོ། །ཁྱེའུ་ཁྱོད་མ་འོངས་པའི་དུས་ན་འཇིག་རྟེན་ལོང་བ་འདྲེན་པ་མེད་པ་སྟོན་པ་མེད་པར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་རིག་པ་དང་ཞབས་སུ་ལྡན་པ། བདེ་བར་གཤེགས་པ། འཇིག་རྟེན་མཁྱེན་པ། སྐྱེས་བུ་འདུལ་བའི། ཁ་ལོ་སྒྱུར་བ། བླ་ན་མེད་པ། ལྷ་དང་མི་རྣམས་ཀྱི་སྟོན་པ། སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་སྟོབས་དང་བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི་རྩལ་དང་ལྡན་པ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་གསུངས་སོ།། །།མགོན་མེད་ཟས་སྦྱིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི། གླེང་གཞི་མཉན་དུ་ཡོད་པ་ན་བཞུགས་ཏེ། དེའི་ཚེ་མཉན་དུ་ཡོད་

is good indeed. I will not be able to attain the special qualities of the guru with such feeble efforts. I will prepare to set out upon the ocean, and I shall serve the Buddha, Dharma, and Saṅgha with respect.”

So he loaded up his wares and set out on the great ocean. Having set out on the great ocean, he successfully completed a voyage to Ratnadvīpa and returned to Śrāvastī, where he extended an invitation to the Buddha and the rest of the saṅgha of monks and provided for all their needs for three months.

On the last day he offered the Buddha and the rest of the saṅgha of monks food of a hundred flavors, and to the Blessed One he offered a very costly robe. After that he also offered each of the other monks a set of robes fashioned from cotton.

Then he prayed for unexcelled, total, and complete enlightenment, saying, “By this root of virtue may I become a protector for the world’s blind who are without a guide, without anyone to show them the way—a tathāgata, an arhat, a totally and completely awakened buddha possessed of insight and perfect conduct, a sugata, a knower of the world, a tamer of persons, a charioteer, an unsurpassed one, a teacher of humans and gods—a blessed buddha.”

“Very good, brahmin, very good,” the Blessed One said to the young man. “Brahmin, in the future you will be a protector for the world’s blind who are without a guide, without anyone to show them the way—a tathāgata, an arhat, a totally and completely awakened buddha possessed of insight and perfect conduct, a sugata, a knower of the world, a tamer of persons, a charioteer, an unsurpassed one, a teacher of humans and gods—the blessed buddha known as Possessor of the Valor of Strength and Effort.”

A Story about Anāthapiṇḍada

When the Blessed One was in Śrāvastī, there lived