Karmashataka 30.9

30.9

ཕྱི་ཉིན་སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་པ་དགེ་སློང་གི་དགེ་འདུན་ཁྱིམ་དུ་སྤྱན་དྲངས་ཏེ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ནུབ་མོ་བཟའ་བ་དང་། བཅའ་བ་གཙང་མ་བཟང་པོ་མང་པོ་སྦྱར་ནས་ནང་པར་སྔར་ལངས་ཏེ། གདན་བཤམས་ལ་ཆུ་ར་བཀང་སྟེ་བཞག་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་ཕྲིན་གྱིས་གདུགས་ཚོད་བསྐུལ་བ། བཙུན་པ་གདུགས་ཚོད་ལ་བབ་སྟེ་བཤོས་གསོལ་ལགས་ན། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ད་དེའི་དུས་ལ་བབ་པར་དགོངས་ཏེ། གཤེགས་སུ་གསོལ་ཞེས་བསྐུལ་ཏོ། །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་སྔ་དྲོའི་དུས་ཀྱི་ཚེ། ཆོས་གོས་དང་ཤམ་ཐབས་གསོལ་ཏེ། ལྷུང་བཟེད་བསྣམས་ནས། དགེ་སློང་མང་པོས་ཞམ་རིང་བྱས་ནས། དགེ་སློང་གི་དགེ་འདུན་གྱིས་མདུན་དུ་བདར་ནས། ཁྱིམ་བདག་དེའི་བཀད་ས་ག་ལ་བ་དེར་གཤེགས་ཏེ་བྱོན་ནས། དགེ་སློང་གི་དགེ་འདུན་གྱི་གུང་ལ་གདན་བཤམས་པ་ལ་བཞུགས་སོ། །དེ་ནས་ཁྱེའུ་དེས་ཐག་རིང་པོ་ཞིག་ནས། སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་མཛེས་ཤིང་ཡིད་དུ་འཐད་ལ། དབང་པོ་ཞི་བ། ཐུགས་མཆོག་ཏུ་དུལ་བ། རྣམ་པར་ཞི་བ་དང་ལྡན་པ། གསེར་གྱི་མཆོད་སྡོང་ལྟར་དཔལ་འབར་བ་མཐོང་ངོ་། །མཐོང་ནས་ཀྱང་དེ་གུས་པར་སྒྲིམས་པའི་ཤུགས་ཀྱིས་ལངས་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ག་ལ་བ་དེར་སོང་སྟེ་ཕྱིན་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཞབས་ལ་མགོ་བོས་ཕྱག་འཚལ་ཏེ། ཕ་མ་གཉིས་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་པ་དགེ་སློང་གི་དགེ་འདུན་རྣམས་བདེ་བར་བཞུགས་པར་རིག་ནས། རང་གི་ལག་ནས་བཟའ་བ་དང་བཅའ་བ་གཙང་མ་བཟང་པོ་མང་པོས་ཚིམ་པར་བྱས་ནས། ཅི་བཞེད་པ་བསྟབས་སོ། །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་བཤོས་གསོལ་ཟིན་ཏེ། བསྩང་སྡེར་ནི་གྱུ། ཕྱག་ནི་བཅབས་པར་རིག་ནས། སྟན་ཆེས་དམའ་བ་དག་བླངས་ཏེ། ཆོས་ཉན་པའི་ཕྱིར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་སྤྱན་སྔར་འཁོད་དོ། །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཁྱེའུ་དེ་ལ་བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི་བསྔགས་པ་བརྗོད་དེ། བུ་བརྩོན་འགྲུས་ཀྱིས་ནི་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བཀའ་སྩལ་ཏོ། །དེ་ནས་ཁྱེའུ་དེས་བསམས་པ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ་འདི་

So the next day they extended an invitation to the Buddha and the rest of the saṅgha of monks. After preparing many good, wholesome foods that night, in the morning they rose, prepared seats, filled the water pots, and set them out. Then they sent a message to the Blessed One reminding him it was time for the midday meal: “Lord, the midday meal is upon us. Know that the time has come, Blessed One, and your presence is requested.”

In the morning the Blessed One donned his lower garment and Dharma robes, and, carrying his alms bowl, he set out surrounded and escorted by an assembly of monks, until they arrived at the householder’s reception room. There he took his place on the seat prepared for him amid the saṅgha of monks.

The young man saw the Blessed Buddha, resplendent and agreeable, in the distance. His senses were at peace and his mind perfectly tame. He was graced with tranquility, shining and brilliant like a golden pillar. At the sight of him, the young man mustered his strength, stood in respect, and approached the Blessed One. He touched his head to the Blessed One’s feet, and once he and his parents knew that the Buddha and the rest of the saṅgha of monks were comfortably seated, by their own hands they contented them with many good, wholesome foods, proffering all that they wished.

When they knew that the Blessed One had finished eating and that his bowl had been taken away and his hands washed, they brought in very low seats and sat before him to listen to the Dharma. The Blessed One spoke in praise of diligence to the young man, saying, “Young man, through diligence one can achieve unexcelled, total, and complete enlightenment.” And the young man thought, “This advice the Blessed One has given