Karmashataka 31.14

31.14

ལ་བ་དེ་ལོགས་སུ་ཐལ་མོ་སྦྱར་བ་བཏུད་དེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་གསོལ་ཏོ། །བཙུན་པ་བདག་ལེགས་པར་གསུངས་པའི་ཆོས་འདུལ་བ་ལ་རབ་ཏུ་འབྱུང་བ་དང་། བསྙེན་པར་རྫོགས་ཤིང་དགེ་སློང་གི་དངོས་པོ་འཐོབ་ཏུ་རུང་ན། བདག་ཀྱང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཐད་དུ་ཚངས་པར་སྤྱད་པ་སྤྱོད་པར་འཚལ་ལོ། །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བྲམ་ཟེ་དེ་ལ་དགེ་སློང་ཚུར་ཤོག་ཅེས་བྱ་བའི་ཚིག་གིས་རབ་ཏུ་ཕྱུང་སྟེ། བསྙེན་པར་རྫོགས་པར་མཛད་ནས། དེ་ལ་ལུང་ཡང་ཕོག་སྟེ། དེས་ཀྱང་བརྩོན་པ་དང་བསྒྲུབ་པ་དང་། འབད་པས་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་སྤངས་ཏེ། དགྲ་བཅོམ་པ་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་བྱས་སོ། །དེ་ནས་དགེ་སློང་རྣམས་ཀྱིས་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་གསོལ་པ། བཙུན་པ་བྲམ་ཟེ་རྒས་ཤིང་འཁོགས་ལ་གཏུགས་པ་འདི་བུ་རྣམས་ཀྱིས་ཁྱིམ་ནས་བསྐྲད་ནས། འདི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཐབས་དང་ལྡན་པས། སྔ་མཁོའི་གནས་སུ་སླར་སོར་ཆུད་པར་མཛད་ནས། གཡུང་དྲུང་གི་མཐར་ཐུག་པ་གྲུབ་པ་དང་། བདེ་བའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ལ་བཞག་པ་ལ་གཟིགས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། ད་ལྟར་འབའ་ཞིག་མ་ཡིན་ཏེ། འདས་པའི་དུས་ན་ཡང་བྲམ་ཟེ་འདི་བུ་རྣམས་ཀྱིས་རང་གི་ཁྱིམ་ནས་བསྐྲད་པ་ན། འདི་ངས་སྔ་མཁོའི་གནས་སུ་བཞག་ནས། བསམ་གཏན་བཞི་དང་། མངོན་པར་ཤེས་པ་ལྔ་ལ་ཇི་ལྟར་གནས་པར་བྱས་པ་དེ་ཉོན་ཅིག །དགེ་སློང་དག་སྔོན་བྱུང་བ་འདས་པའི་དུས་ན། གྲོང་ཁྱེར་ཙམ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ན། ཁྱིམ་བདག་ཅིག་གནས་པ་དེ་ལ་སྔ་ཕྱིར་བུ་བདུན་བྱུང་ནས་དེ་དག་གང་གི་ཚེ་ཆེར་སྐྱེས་པ་དེའི་ཚེ། བརྟག་པ་རྣམ་པ་བརྒྱད་ལ་བྱང་བར་གྱུར་ནས། ཁྱིམ་བདག་དེས་བུ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཁྱིམ་ཕུབ་སྟེ། དེའི་ཅི་བདོག་པ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱང་སོ་སོར་བགོས་ནས། དེ་རྣམས་ལ་བྱིན་ནོ། །ཁྱིམ་བདག་དེ་ཡང་རྒས་ཤིང་འཁོགས་ལ་གཏུགས་པར་གྱུར་ནས། དེ་བུ་དེ་རྣམས་ཀྱིས་ཁྱིམ་ནས་བསྐྲད་དེ། དེ་རྒས་བཞིན་ཟོང་ཁྱེར་ཏེ་ཡུལ་གཞན་དུ་ཆས་སོ། །དེའི་ཚེ་དཀའ་ཐུབ་ཀྱི་གནས་ཞིག་ན། དྲང་སྲོང་རྫུ་འཕྲུལ་ཆེ་ཞིང་མཐུ་ཆེ་བ་ཞིག་གནས་ཏེ། དཀའ་ཐུབ་ཀྱི་གནས་དེའི་འདབ་ཅིག་

with palms pressed together, and requested the Blessed One, “Lord, if permitted we wish to go forth in the Dharma and Vinaya so well spoken, complete our novitiates, and achieve full ordination. In the presence of the Blessed One, we too wish to practice the holy life.”

With the words “Come, join me, monks!” the Blessed One led them to go forth as novices, conferred on them full ordination, and instructed them. Casting away all afflictive emotions through diligence, practice, and effort, they manifested arhatship.

“Lord,” the monks requested of the Blessed One, “tell us why this brahmin, aged and infirm, was thrown out of his house by his sons, and the Blessed One, possessed of skillful means, restored him to his former condition and established him in the unsurpassed, supreme welfare of nirvāṇa.”

“Not only now,” the Blessed One explained, “but in times past as well, and in the same way, this brahmin was thrown out of his house by his sons, and I restored him to his former condition and established him in the four meditative states and the five superknowledges. Listen well!

“Monks, in times gone by, in the city of Campā there lived a certain householder who over time had seven children. When they had grown and been educated in the eight types of examination, the householder gave his home to his sons, apportioning among them all that he possessed and giving it to them. When the householder had become old and could no longer see, they threw him out of the house, so he gathered up his few things and went to another country.

“At that time there lived in a place devoted to austerities a certain sage, a person of great miracles and great power.