Karmashataka 31.22

31.22

མ་ནུས་པ་དེའི་ཚེ། དགེ་སློང་གི་ཆ་ལུགས་སུ་འདུག་བཞིན་དུ་གསོ་བར་བྱེད་དེ། ཁྱིམ་དེ་ཉིད་དུ་ནེའུ་ལྡངས་ཀྱི་གྲོགས་པོ་ལྔ་བརྒྱ་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་ཡི་གེ་སློབ་ཏུ་བཅུག་གོ། །དེ་ནས་དེ་རང་གི་ཁྱིམ་དེར་ཡང་དགའ་བ་མེད་ན། གཞན་དུ་ལྟ་ཅི་སྨོས་ཏེ། གཙུག་ལག་ཁང་འབའ་ཞིག་ཏུ་འགྲོ་འདོད་པར་གྱུར་ཏོ། །དེ་ནས་ཁྱིམ་བདག་དེས་བུ་དེ་གཙུག་ལག་ཁང་དུ་ཁྲིད་ནས་དེ་ཉིད་དུ་གསོས་སོ། །དེ་ནས་དེས་གཙུག་ལག་ཁང་དེ་ཉིད་དུ་བསྟན་བཅོས་ཐམས་ཅད་རྟོགས་པར་གྱུར་ནས། དེ་ཕྱིར་ཁྱིམ་དུ་འགྲོ་མི་འདོད་དོ། །གཙུག་ལག་ཁང་དུ་འདུག་བཞིན་དུ་དེས་རྒྱུན་དུ་ཞུགས་པའི་འབྲས་བུ་མངོན་སུམ་དུ་བྱས་ཏེ། དེས་བདེན་པ་མཐོང་ནས་ཕ་མ་ལ་གསོལ་ཏེ། ཚེ་དང་ལྡན་པ་མ་འགགས་པའི་ཐད་དུ་རབ་ཏུ་བྱུང་ནས། བསྙེན་པར་རྫོགས་ཏེ། ཚེ་དང་ལྡན་པ་མ་འགགས་པས་དེ་ལ་ལུང་ཡང་ཕོག་ནས། དེས་ཀྱང་བརྩོན་པ་དང་བསྒྲུབ་པ་དང་། འབད་པས་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་སྤངས་ནས། དགྲ་བཅོམ་པ་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་བྱས་སོ། །དགྲ་བཅོམ་པར་གྱུར་ནས་བསམས་པ། བདག་གིས་འདུལ་བར་འགྱུར་བ་འགའ་ལྟ་ཅི་ཡོད་སྙམ་སྟེ། དེས་བལྟས་ན་བདག་གི་ཕ་མ་ལ་སོགས་པ་ནེའུ་ལྡངས་ཀྱི་གྲོགས་པོ་ལྔ་བརྒྱ་འདུལ་བར་གྱུར་པ་མཐོང་ནས། རྒྱལ་བུ་རྒྱལ་བྱེད་ཀྱི་ཚལ་ནས་མི་སྣང་བར་གྱུར་ཏེ། རང་གི་ཁྱིམ་དུ་ཕ་མ་གཉིས་ཀྱི་མདུན་ནས་ས་བརྟོལ་ཏེ་བྱུང་ངོ་། །དེ་ནས་དེ་མཐོང་མ་ཐག་ཏུ་ཕ་མ་གཉིས་ཀྱིས་དེ་ལ་ཤིན་ཏུ་དགའ་བར་གྱུར་ཏོ། །དགའ་བར་གྱུར་ནས་ཆོས་ཉན་པའི་ཕྱིར་མདུན་དུ་འདུག་གོ། །དེ་ནས་དེས་ཕ་མ་དེ་གཉིས་ཀྱི་བསམ་པ་དང་། བག་ལ་ཉལ་དང་། ཁམས་དང་ཤེས་པ་དང་། རང་བཞིན་རྟོགས་ནས་དེ་དང་འཐུན་པའི་ཆོས་བསྟན་ཏེ། དེས་ན་ཕ་མ་དེ་གཉིས་འཁོར་དང་བཅས་པ་སྟན་དེ་དག་ཉིད་ལ་འཁོད་བཞིན་དུ་འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བའི་རིའི་རྩེ་མོ་མཐོན་པོ་ཉི་ཤུ་ཡེ་ཤེས་རྡོ་རྗེས་བཅོམ་ནས། རྒྱུན་དུ་ཞུགས་པའི་འབྲས་བུ་མངོན་སུམ་དུ་བྱས་ཏེ། བདེན་པ་མཐོང་ནས་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བ་དང་། བསླབ་པའི་གཞི་རྣམས་ལ་བཀོད་དེ། སྦྱིན་པ་དང་སྦྱིན་པའི་བགོ་བཤའ་ཡང་བྱེད་དུ་བཅུག་ནས། ཁྱིམ་དེ་ཁྲོན་པ་དང་འདྲ་

he stayed in monks’ dress and they cared for him all the same. There at home, in the company of five hundred friends of the same age, they educated him in letters and composition.

The householder’s son was unhappy at home, needless to speak of elsewhere. He wished only to return to the monastery, so the householder brought him to the monastery and he was raised there. After he had realized all the scriptures there in the monastery, he still had no desire to return home. He manifested the resultant state of stream entry there in the monastery. After seeing the truths, he asked for his parents’ permission and went forth in the presence of Venerable Aniruddha, who conferred on him full ordination, and instructed him. Casting away all afflictive emotions through diligence, practice, and effort, he manifested arhatship.

After achieving arhatship, he wondered, “Whom might I tame?” He looked out, and he saw that he could tame his parents, as well as his five hundred friends of the same age. So he disappeared from the garden of Prince Jeta, and right there in front of his parents burst forth from the floor of their house. Upon seeing this, his parents felt a surge of joy toward him, and sat before him to listen to the Dharma.

He directly apprehended their thoughts, habitual tendencies, temperaments, capacities, and natures, and taught them the Dharma accordingly. When they heard it, his parents destroyed with the thunderbolt of wisdom the twenty high peaks of the mountain of views concerning the transitory collection, and manifested the resultant state of stream entry right where they sat. Once they saw the truths, he inspired them to go for refuge, established them in the fundamental precepts, and encouraged them to give gifts and to share what they had, until their home became like an open well for those in need.