Karmashataka 31.21

31.21

སྤྱོད་དོ། །ཁྱིམ་བདག་དེ་ཡང་བུ་མི་གཤིན་པ་ཞིག་སྟེ། བུ་དང་བུ་མོ་བཙས་སོ་ཅོག་འཆི་བར་འགྱུར་རོ། །ཁྱིམ་བདག་དེའི་བསེན་ནི། ཚེ་དང་ལྡན་པ་མ་འགགས་པ་ཡིན་ཏེ། དེས་ཁྱིམ་བདག་དེ་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བ་དང་། བསླབ་པའི་གཞི་རྣམས་ལ་གནས་པར་བྱས་ནས། སྦྱིན་པ་དག་སྦྱིན་པའི་བགོ་བཤའ་བྱེད་དུ་བཅུག་གོ། །དེ་ནས་ཕྱི་ཞིག་ན་ཁྱིམ་བདག་དེའི་ཆུང་མ་ལ་བུ་ཆགས་ནས། དེ་ཟླ་བ་དགུའམ་བཅུ་ལོན་པ་དང་། ཁྱེའུ་གཟུགས་བཟང་ཞིང་བལྟ་ན་སྡུག་ལ་མཛེས་པ་ཞིག་བཙས་ནས། ཁྱིམ་བདག་དེས་བསམས་པ། ཐབས་ཅི་ལྟར་བྱས་ན། ཁྱེའུ་འདི་ཚེ་རིང་བར་འགྱུར་ཞིག་གུ་སྙམ་ནས། དེའི་བློ་སྐྱེས་པ། འཕགས་པ་མ་འགགས་པ་འདི་ནི་རྫུ་འཕྲུལ་ཆེ་ཞིང་བསོད་ནམས་དང་ལྡན་པ། ཆེ་བར་གྲགས་པ་ཡིན་པས་ན། འདི་ལ་བདག་གི་བུ་འདི་གཡོག་ཏུ་ཕུལ་ན། འདིའི་མཐུས་ཚེ་རིང་བར་འགྱུར་ཡང་སྲིད་དོ་སྙམ་ནས། ཕ་མ་གཉིས་ཀྱིས་ཁྱེའུ་དེ་ཚེ་དང་ལྡན་པ་མ་འགགས་པ་ལ་ཕུལ་ནས། དེ་ཉིན་གཅིག་བཞིན་དུ་རྒྱལ་བུ་རྒྱལ་བྱེད་ཀྱི་ཚལ་དུ་ཁྲིད་ཅིང་གསོ་བར་བྱེད་ལ། དགེ་སློང་གི་ཆ་ལུགས་སུ་བཅུག་ནས། དགེ་སློང་དག་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་བསོད་སྙོམས་ལ་རྒྱུ་བར་བྱེད་དོ། །དེ་ནས་དེ་གང་གི་ཚེ་ཤེད་བྱེ་བར་གྱུར་པ་དེའི་ཚེ། ཁྱིམ་བདག་དེས་སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་པ་དགེ་སློང་གི་དགེ་འདུན་ཁྱིམ་དུ་སྤྱན་དྲངས་ནས། རང་གི་ལག་ནས་བཟའ་བ་དང་། བཅའ་བ་གཙང་མ་བཟང་པོ་མང་པོས་ཚིམ་པར་བྱས་ཏེ། ཅི་བཞེད་པ་བསྟབས་ནས། ཁྱེའུ་དེའི་གླུད་དུ་གསེར་དངུལ་མང་པོ་ཕུལ་ལོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཀྱང་ཁྱིམ་བདག་དེ་ལ་ཆོས་ཀྱི་གཏམ་གྱིས་ཡང་དག་པར་བསྟན། ཡང་དག་པར་འཛིན་དུ་བཅུག །ཡང་དག་པར་གཟེངས་བསྟོད། ཡང་དག་པར་དགའ་བར་མཛད་ནས། གདན་ལས་བཞེངས་ཏེ་གཤེགས་སོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་གཤེགས་ནས། ཁྱིམ་བདག་དེས་ཁྱེའུ་དེའི་ཆོས་གོས་ཚོན་ཅན་རྣམས་ཕུད་དེ། ཁྱིམ་པའི་གོས་དང་རྒྱན་རྣམས་བསྐོན་ནོ། །དེ་ནས་དེའི་ཁྱིམ་པའི་གོས་དང་རྒྱན་བསྐོན་ནོ་ཅོག་མི་སྣང་བར་གྱུར་ཏེ། །ཆོས་གོས་ཚོན་ཅན་དེ་དག་འབའ་ཞིག་བྱུང་བར་གྱུར་ཏོ། །དེ་ནས་གང་གི་ཚེ་ཆ་ལུགས་དེ་བསྒྱུར་

The householder’s children were never in good health. All those born died, girls and boys alike.

The householder’s spiritual friend, Venerable Aniruddha, led the householder to take refuge and maintain the fundamental precepts, to give gifts, and to share what he had. One day the householder’s wife conceived, and after nine or ten months had passed, she gave birth to a child who was well proportioned, pleasing to the eye, and beautiful. As the householder thought, “How can we ensure that this child will have a long life?” the thought occurred to him, “Noble Aniruddha is renowned as a person of great miracles and merit. If I grant him my son as an attendant, perhaps his power will ensure the boy’s longevity.” So the child’s parents granted him to Venerable Aniruddha.

Every day the child was led into the garden of Prince Jeta, where he was placed in monks’ care, dressed as a monk, and went with the monks for alms. When the child had come into his own, the householder invited the Buddha and the rest of the saṅgha of monks to his house and by his own hand he contented them with many good, wholesome foods, proffering all that they wished. He then offered up much gold and silver in exchange for having kept the boy safe. After the Blessed One had instructed, encouraged, inspired, and delighted the householder with a discourse on the Dharma he rose from his seat and departed.

When the Blessed One had gone, the householder removed the young man’s colorful Dharma robes and dressed him in the clothing and accoutrements of a householder. But as he did so, the householders’ clothing he had on disappeared and the colorful religious robes returned. Finally, unable to have his clothes changed,