Karmashataka 31.8

31.8

གཉིས་ཕན་ཚུན་མི་འཐུན་པར་གྱུར་ཏེ། དེ་གཉིས་ཀྱིས་དུས་དུས་སུ་སྐྱེ་བོ་ཕལ་པོ་ཆེ་ཁ་འདོག་པར་བགྱིད་དོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ནི་མ་དུལ་བ་དུལ་བ་ལགས་ན་ཐུགས་བརྩེ་བའི་སླད་དུ། དེ་གཉིས་ཀྱི་ཁོན་སྦྱང་བའི་སླད་དུ་ནན་ཏན་མཛད་དུ་གསོལ། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་རྒྱལ་པོ་གསལ་རྒྱལ་ལ་ཅང་མི་གསུང་བས་གནང་ངོ་། །དེ་ནས་རྒྱལ་པོ་གསལ་རྒྱལ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གསུངས་པ་ལ་མངོན་པར་བསྟོད་དེ། རྗེས་སུ་ཡི་རངས་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཞབས་ལ་མགོ་བོས་ཕྱག་འཚལ་ཏེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཐད་ནས་སོང་ངོ་། །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྒྱལ་བུ་རྒྱལ་བྱེད་ཀྱི་ཚལ་ནས་མི་སྣང་བར་གྱུར་ཏེ། བྱང་ཕྱོགས་ཀྱི་ཡུལ་པན་ཙ་ལ་དང་། ལྷོ་ཕྱོགས་ཀྱི་ཡུལ་པན་ཙ་ལ་གཉིས་ཀྱི་བར་མཚམས་སུ་གཤེགས་ཏེ་བཞུགས་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཅི་ནས་དེ་དག་འཐབ་པར་སེམས་པ་དེ་ལྟ་བུར་བྱིན་གྱིས་བརླབས་སོ། །དེ་ནས་བྱང་ཕྱོགས་ཀྱི་པན་ཙ་ལའི་རྒྱལ་པོ་དང་། ལྷོ་ཕྱོགས་ཀྱི་པན་ཙ་ལའི་རྒྱལ་པོ་གཉིས་ཀྱིས་དཔུང་གི་ཚོགས་ཡན་ལག་བཞི་གོ་བསྐོན་ནས་གཡུལ་འགྱེད་པའི་ཕྱིར། སོ་སོ་ནས་དྲངས་སོ། །དེ་དག་གཡུལ་འགྱེད་པར་བརྩམས་པ་ལས། སངས་རྒྱས་ཀྱི་མཐུས་དེ་གཉི་གས་རང་རང་ཕམ་སྟེ་མ་ནུས་ནས། གཞན་གྱིས་ཐུབ་པར་མཐོང་སྟེ། དེ་གཉིས་སོ་སོ་ནས་ཤིང་རྟ་རེ་རེ་ལ་ཞོན་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ག་ལ་བ་དེར་སོང་སྟེ་ཕྱིན་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཞབས་ལ་མགོ་བོས་ཕྱག་འཚལ་ཏེ། ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་འཁོད་དོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཀྱང་ཅི་ནས་དེ་གཉིས་གཅིག་གིས་གཅིག་མི་མཐོང་བར་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དགོངས་པ་འདི་གཉིས་ལས་གཅིག་ནི་ངའི་བསྟན་པ་ལ་རབ་ཏུ་བྱུང་ནས། ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་སྤངས་ཏེ། དགྲ་བཅོམ་པ་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་བྱེད་པར་འགྱུར་རོ། །གཅིག་གིས་ནི་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ལས་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པར་སེམས་བསྐྱེད་པར་འགྱུར་རོ་སྙམ་དུ་དགོངས་ནས། གཅིག་ལ་ནི་འཕགས་པའི་བདེན་པ་བཞིའི་གཏམ་གསུངས་སོ། །གཅིག་ལ་ནི་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ལ་སྤྲོ་བར་འགྱུར་བའི་

do not get along, and from time to time a great many people are killed. Since the Blessed One tames those who have not been tamed, I beseech you, out of compassion for them, please strive to purge them of enmity.” The Blessed One assented to King Prasenajit by his silence. King Prasenajit then praised this assurance from the Blessed One, rejoiced, touched his head to the Blessed One’s feet, and took leave of him.

The Blessed One disappeared from the garden of Prince Jeta and traveled to the border between North and South Pañcāla, where he performed a miracle that caused the kings to feel ineluctably compelled to battle. So the king of North Pañcāla and the king of South Pañcāla arrayed the four divisions of their armies and set out to wage war. As they began waging war, due to the power of the Blessed One neither was able to win. Each had the perception that the other would defeat him, so they both mounted their chariots and went to see the Blessed One.

Upon their arrival they touched their heads to the Blessed One’s feet and took seats to one side. The Blessed One performed a miracle so that neither could see the other, and thought, “Of these two, one will go forth in my very doctrine, cast away all afflictive emotions, and manifest arhatship. The other will pursue unexcelled, total, and complete enlightenment with single-minded resolve.”

To the first he gave a discourse on the four truths of noble beings. To the other he gave a discourse that would spur him on to unexcelled, total, and complete enlightenment.