Karmashataka 31.7

31.7

འབུམ་རི་བ་ཕུལ་ལོ། །དགེ་སློང་གཞན་དག་ལ་ཡང་རེ་རེ་ལ་རས་ཟུང་རེ་ཕུལ་ནས། བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སྨོན་ལམ་བཏབ་སྟེ། ཀྱེ་མ་དགེ་བའི་རྩ་བ་འདིས་ན་བདག་འཇིག་རྟེན་ལོང་བ་འདྲེན་པ་མེད་པ་སྟོན་པ་མེད་པར། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་རིག་པ་དང་ཞབས་སུ་ལྡན་པ། བདེ་བར་གཤེགས་པ། འཇིག་རྟེན་མཁྱེན་པ། སྐྱེས་བུ་འདུལ་བའི་ཁ་ལོ་སྒྱུར་བ། བླ་ན་མེད་པ་ལྷ་དང་མི་རྣམས་ཀྱི་སྟོན་པ། སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་སུ་གྱུར་ཅིག་ཅེས་བྱས་སོ། །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཁྱེའུ་དེ་ལ་བཀའ་སྩལ་པ། ཁྱིམ་བདག་གི་བུ་ལེགས་སོ་ལེགས་སོ། །མ་འོངས་པའི་དུས་ན་ཁྱོད་འཇིག་རྟེན་ལོང་བ་འདྲེན་པ་མེད་པ་སྟོན་པ་མེད་པར། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་རིག་པ་དང་ཞབས་སུ་ལྡན་པ། བདེ་བར་གཤེགས་པ། འཇིག་རྟེན་མཁྱེན་པ། སྐྱེས་བུ་འདུལ་བའི་ཁ་ལོ་སྒྱུར་བ། བླ་ན་མེད་པ་ལྷ་དང་མི་རྣམས་ཀྱི་སྟོན་པ། སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཆུ་རླབས་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་གསུངས་སོ།། །།སྟོབས་ཕྲོག་ཅེས་བྱ་བ་ནི། གླེང་གཞི་མཉན་དུ་ཡོད་པ་ན་བཞུགས་ཏེ། དེའི་ཚེ་བྱང་ཕྱོགས་ཀྱི་པན་ཙ་ལའི་རྒྱལ་པོ་དང་། ལྷོ་ཕྱོགས་ཀྱི་པན་ཙ་ལའི་རྒྱལ་པོ་གཉིས་ཕན་ཚུན་མི་འཐུན་པར་གྱུར་ཏེ། དུས་དུས་སུ་སྐྱེ་བོ་ཕལ་པོ་ཆེ་ཁ་འདོག་པར་བྱེད་དོ། །དེ་གཉིས་ཀྱི་མཛའ་བོ་བཤེས་ཤིང་གཅུགས་པ་ནི། རྒྱལ་པོ་གསལ་རྒྱལ་ཡིན་ཏེ། རྒྱལ་པོ་གསལ་རྒྱལ་གྱིས་བསམས་པ། བདག་གིས་ཐབས་ཅི་ལྟ་བུ་ཞིག་གིས་དེ་གཉིས་བསྡུམ་པར་བྱ་སྙམ་ནས། དེའི་བློ་སྐྱེས་པ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ནི་མ་དུལ་བ་དུལ་བ་ཡིན་ན། མ་ལ་བདག་གིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་གསོལ་བ་གདབ་བོ་སྙམ་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ག་ལ་བ་དེར་སོང་སྟེ་ཕྱིན་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཞབས་ལ་ཕྱག་འཚལ་ཏེ། ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་འདུག་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་རྒྱལ་པོ་གསལ་རྒྱལ་གྱིས་འདི་སྐད་ཅེས་གསོལ་ཏོ། །བཙུན་པ་བྱང་ཕྱོགས་ཀྱི་པན་ཙ་ལའི་རྒྱལ་པོ་དང་། ལྷོ་ཕྱོགས་ཀྱི་པན་ཙ་ལའི་རྒྱལ་པོ་

After that he also offered each of the other monks a set of robes fashioned from cotton.

Then he prayed for unexcelled, total, and complete enlightenment, saying, “By this root of virtue may I become a protector for the world’s blind who are without a guide, a tathāgata, an arhat, a totally and completely awakened buddha possessed of insight and perfect conduct, a sugata, a knower of the world, a tamer of persons, a charioteer, an unsurpassed one, a teacher of humans and gods—a blessed buddha.”

The Blessed One said to the householders’ son, “Very good, householders’ son, very good. Householders’ son, in the future you will be a protector for the world’s blind who are without a guide, a tathāgata, an arhat, a totally and completely awakened buddha possessed of insight and perfect conduct, a sugata, a knower of the world, a tamer of persons, a charioteer, an unsurpassed one, a teacher of humans and gods—the blessed buddha known as Jalataraṅga.”

The Story of Vijaya

When¹⁸⁸ the Blessed One was in Śrāvastī, the king of North Pañcāla and the king of South Pañcāla were engaged in hostilities, and from time to time a great many people were killed. King Prasenajit was a beloved friend of both, and he thought, “How can I reconcile these two?” Then the thought came to him, “The Blessed One tames those who have not been tamed. I will put this request before the Blessed One.”

King Prasenajit went to see the Blessed One, and upon his arrival he bowed down at the Blessed One’s feet and took a seat at one side. Then he put this request to the Blessed One: “Lord, the king of North Pañcāla and the king of South Pañcāla