Karmashataka 34.20

34.20

ཅད་གདོན་མི་འཚལ་བར་འགུམ་པར་འཚལ་ལགས་སོ། །བཀའ་སྩལ་པ། འཚོ་བྱེད་ཁྱོད་ཅི་ཞིག་མི་ཤེས། གསོལ་པ་བཅོམ་ལྡན་འདས་སུ་གང་དུ་མཆི་བ་དེ་མ་འཚལ་ལགས་སོ། །དེ་ནས་དགེ་སློང་རྣམས་ཐེ་ཙོམ་སྐྱེས་ནས། ཐེ་ཙོམ་ཐམས་ཅད་གཅོད་པ། སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་གསོལ་པ། བཙུན་པ་འཚོ་བྱེད་ཀྱིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དགོངས་ཏེ་གསུངས་པ་རྟོགས་པ་ལ་གཟིགས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། དགེ་སློང་དག་ད་ལྟར་འབའ་ཞིག་མ་ཡིན་ཏེ། འདས་པའི་དུས་ན་ཡང་འདིས་ངའི་དགོངས་ཏེ་གསུངས་པ། ཅི་ལྟར་རྟོགས་པ་དེ་ཉོན་ཅིག །དགེ་སློང་དག་སྔོན་བྱུང་བ་འདས་པའི་དུས་ན། རི་ཁྲོད་ཀྱི་གྲོང་ཞིག་ན་ཁྱིམ་བདག་ཕྱུག་ཅིང་། ནོར་མང་ལ་ལོངས་སྤྱོད་ཆེ་བ་ཞིག་གནས་པ་དེས་ཐབས་ཟླར་བབ་པ་ལས་ཆུང་མ་བླངས་ནས། དེ་དེ་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་རྩེ་ཞིང་དགའ་ལ་དགའ་མགུར་སྤྱོད་དོ། །དེ་རྩེ་ཞིང་དགའ་ལ་དགའ་མགུར་སྤྱོད་པ་ལས། ཕྱི་ཞིག་ན་དེའི་ཆུང་མ་ལ་བུ་ཆགས་ནས། དེ་ཟླ་བ་དགུའམ་བཅུ་ལོན་པ་དང་ཁྱེའུ་ཞིག་བཙས་ཏེ། དེའི་བཙས་སྟོན་ཞག་བདུན་གསུམ་ཉི་ཤུ་རྩ་གཅིག་གི་བར་དུ་རྒྱས་པར་སྦྱར་ནས། རིགས་དང་འཐུན་པར་མིང་བཏགས་སོ། །དེའི་འོག་ཏུ་ཡང་དེ་རྩེ་ཞིང་དགའ་ལ་དགའ་མགུར་སྤྱོད་པ་ལས་བུ་ཞིག་བཙས་ཏེ། དེའི་ཡང་བཙས་སྟོན་རྒྱས་པར་བྱས་ནས། རིགས་དང་འཐུན་པའི་མིང་བཏགས་སོ། །དེ་ནས་དེས་བསམས་པ་བདག་གི་བུ་ལོན་འཚོབ་པ་དང་། ནོར་སྤྱོད་པ་སྐྱེས་ཟིན་གྱི་ཟོང་ཁྱེར་ལ་བདག་ཡུལ་གཞན་དུ་འགྲོ་བར་བྱའོ་སྙམ་མོ། །དེ་ནས་ཡང་བསམས་པ་བདག་གི་ཆུང་མ་འདི་བྱད་གཟུགས་བཟང་བས། བདག་གིས་འདི་ལ་ཀཱར་ཥཱ་པ་ཎ་མང་པོ་བྱིན་ཏེ་སོང་ན་ནི། སྐྱེས་པ་གཞན་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་དགའ་མགུར་སྤྱོད་པར་འགྱུར་ཡང་སྲིད་ཀྱིས། མ་ལ་བདག་གིས་འདི་ལ་ཀཱར་ཥཱ་པ་ཎ་ཉུང་ཞིག་བྱིན་ཏེ་འགྲོ་བར་བྱའོ་སྙམ་ནས། དེས་དེ་ལ་ཀཱར་ཥཱ་པ་ཎ་ཉུང་ངུ་ཞིག་བྱིན་ནས། དེ་མ་ཡིན་པ་གསེར་རྣམས་ནི་བུམ་པའི་ནང་དུ་བཅུག་སྟེ། བུམ་པའི་མགྲིན་པ་མུ་ཏིག་གི་ཕྲེང་བས་བཅིངས་ནས། དུར་ཁྲོད་དུ་ཤིང་རྟ་རྣ་ཞེས་བྱ་བའི་དྲུང་དུ་སྦས་ཏེ་བཞག་ནས་ཟོང་ཁྱེར་ཏེ་ཡུལ་

must certainly die,” he replied.

The Blessed One then asked, “Jīvaka, what is it you don’t know?”

“Blessed One, I don’t know who is going where,” he replied.²¹³

Now all the monks were perplexed, and they requested the Blessed Buddha, who cuts through all doubt, “Lord, tell us why Jīvaka had already realized the intention of the Blessed One’s speech.”

“Not only now,” the Blessed One explained, “but in times past as well, and in the same way, he understood the intention of my speech. Listen well!

“Monks, in times gone by, in a certain mountain village there lived a householder of great means, prosperity, and wealth. When the time came for him to marry he took a wife, and as they enjoyed themselves and coupled one day his wife conceived. After nine or ten months had passed, she gave birth to a child. For twenty-one days they held an elaborate feast celebrating his birth and named him according to their clan. After that, as they continued enjoying themselves and coupling, another child was born, and again they held an elaborate feast celebrating his birth and named him according to their clan.

“The householder thought, ‘My loans have been paid off and someone to leave my wealth to has been born, so I will load up my wares and go to another country.’ And he thought, ‘My wife is very attractive. If I give her many gold coins before I go, she may enjoy herself and couple with another, so I will give her just a few gold coins before I go.’ He gave her just a few gold coins, and what gold was left he put into jars. He tied the necks of those jars with garlands of pearls and hid them in the cremation ground at the trunk of an aśvakarṇa tree. Then he loaded up his wares and went to another country.