Karmashataka 34.24

34.24

དབུགས་འབྱིན་པར་བྱེད་པའི་ཕྱག་བརྐྱང་སྟེ། བྱ་རྒོད་ཀྱི་ཕུང་པོའི་རི་ལས་ཐལ་ནས་ལྷས་བྱིན་གྱི་མགོ་ལ་བཞག་སྟེ། བདེན་པ་བསྐུལ་བ་མཛད་པ། བདེན་པ་གང་གིས་ངའི་བུ་གཅིག་པ་སྒྲ་གཅན་ཟིན་བཟང་པོ་སྡུག་གུ་ལ་ཅི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་སེམས་ལྷག་ཆད་མེད་པར་ལྷས་བྱིན་ལ་ཡང་དེ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་སེམས་ན། བདེན་པ་དེས་འདིའི་ནད་ཞི་བར་གྱུར་ཅིག་ཅེས་གསུངས་ནས། བདེན་པ་བསྐུལ་བ་དེ་ཁོ་ནའི་མོད་ལ་ལྷས་བྱིན་གྱི་ནད་ཞི་བར་གྱུར་ཏེ། སྲོག་ཡལ་བ་ལས་ཕྱིར་ཐོབ་པར་གྱུར་ཏོ། །དེ་ནས་དེས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཕྱག་མཐོང་ནས་ངོ་ཤེས་ཏེ། དེས་བསམས་པ་འདི་ནི་དགེ་སྦྱོང་གཽ་ཏ་མའི་ལག་པ་ཡིན་ནོ་སྙམ་ནས། དེ་ཡུན་རིང་པོ་ནས་སེམས་ཀྱི་རྒྱུད་གཡོ་སྒྱུས་བསྒྲུབས་པའི་རྒྱགས་པས་གོས་ཤིང་དབང་དུ་བྱས་པས་ན། དེ་ལྟར་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆེ་བ་ཉིད་ཀྱིས་ནད་ཞི་བར་བྱས་ཀྱང་། འདི་སྐད་དུ་དོན་གྲུབ་ཁྱོད་ཀྱིས་སྨན་དཔྱད་ལེགས་པར་ལོབས་ཏེ། འདིས་ནི་ཁྱོད་འཚོ་བ་རྙེད་པར་ནུས་སོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །དེ་ནས་འཁོར་ན་འཁོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་སྒྲ་བསྒྲགས་པ། ལྷས་བྱིན་ནད་ཚབས་ཆེན་པོས་གཟིར་ཏེ་སྲོག་ཡལ་བ་ལ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བདེན་པ་བསྐུལ་བས་སོས་པར་མཛད་དོ་ཞེས་འཛེར་ཏོ། །ལྷས་བྱིན་གྱི་ཕྱོགས་སུ་ཤིན་ཏུ་ཞེན་ཞེན་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་དེ་ཐོས་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ངོ་མཚར་ཆེ་བར་བརྗོད་དོ། །ཀྱེ་མ་འདིའི་བྱམས་པ་ནི་ཡང་དག་པར་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པར་གྱུར་ཏོ། །ཀྱེ་མ་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་སྙིང་རྗེ་བསྒོམས་སོ་ཞེས་འཛེར་ཏོ། །དེ་ནས་དགེ་སློང་རྣམས་ཀྱིས་ལྷས་བྱིན་ལ་སྨྲས་པ། ལྷས་བྱིན་ཁྱོད་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་སོས་པར་མཛད་དོ། །གྱིན་ད་སྲོག་དང་བྲལ་ཟིན་ཏོ། །ལྷས་བྱིན་གྱིས་སྨྲས་པ། འདི་ནི་ཡིད་སྒྱུར་བར་བྱེད་པའི་སྒྱུ་ཤེས་ཏེ། དེས་ན་འཇིག་རྟེན་ཐམས་ཅད་ཞི་བར་བྱེད་དོ། །དེ་ནས་དེ་དག་འདི་ནི་དྲིན་དུ་མི་གཟོ་བ་དང་། བྱས་པ་མི་ཚོར་བ་ཞིག་གོ་སྙམ་སྟེ། དོང་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ག་ལ་བ་དེར་དོང་སྟེ་ལྷགས་ནས། ཐེ་ཙོམ་སྐྱེས་ཏེ། ཐེ་ཙོམ་ཐམས་ཅད་གཅོད་པ། སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་གསོལ་པ། བཙུན་པ་ལྷས་བྱིན་དྲིན་དུ་མི་གཟོ་བ་དང་། བྱས་པ་མི་ཚོར་བ་དང་། བྱས་པ་ཆུད་གསོན་པ་ལ་གཟིགས།

and provide assurance from all fear—across Vulture Peak Mountain, placed them on Devadatta’s head, and invoked the truth, saying, “By the truth that I hold Devadatta to be neither more nor less than my only son—the good and beautiful Rāhula—may his illness be assuaged.” That invocation of the truth alone instantly cured Devadatta’s illness, and he regained the life that had been drained from him.

He saw the Blessed One’s hand, recognized it, and thought, “This is the ascetic Gautama’s hand.” Though it was by the greatness of the Buddha that his sickness had abated, Devadatta’s arrogance about all his deceit and trickery had smothered and held sway over his thoughts for so long that even now he said, “You have studied medicine well, Siddhārtha. Maybe with that you can finally earn a living.”

The disciples who had gathered there started to spread the word, “Devadatta had fallen severely ill and was going to die, but the Blessed One’s invocation of the truth healed him.” When they heard this, even the members of Devadatta’s faction expressed their admiration for the Blessed One and said, “His love is absolute! How he has cultivated compassion for beings!”

Then the monks said to Devadatta, “The Blessed One healed you, Devadatta. Otherwise you would already be dead.”

“He knows tricks to turn the mind about,” Devadatta said. “That’s how he’s pacifying the whole world.” And he neither repaid his kindness nor felt any love for him.

After he had gone, the monks went to see the Blessed One, and upon their arrival, perplexed, they requested the Blessed Buddha, who cuts through all doubt, “Lord, tell us why Devadatta did not repay your kindness, had no sense of gratitude, and made a waste of what you did.”