Karmashataka 34.25

34.25

བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། ད་ལྟར་འབའ་ཞིག་མ་ཡིན་ཏེ། འདས་པའི་དུས་ན་ཡང་འདི་ཇི་ལྟར་དྲིན་དུ་མི་གཟོ་བ་དང་། བྱས་པ་མི་ཚོར་བ་དང་། བྱས་པ་ཆུད་གསོན་པར་བྱེད་པ་དེ་ཉོན་ཅིག་དགེ་སློང་དག་སྔོན་བྱུང་བ་འདས་པའི་དུས་ན། ཡུལ་བི་དེ་ཧ་ཞེས་བྱ་བ་ན། རྒྱལ་པོ་དབང་ཆེན་སྡེ་རྒྱལ་པོ་བྱེད་དེ། དེའི་ཚེ་ན་གས་ཁུང་དགོན་པ་ཞིག་ན་ཁྲོན་པ་ཞིག་ཡོད་དེ། ཁྲོན་པ་དེའི་ནང་དུ་སྲོག་ཆགས་ལྔ་ལྷུང་སྟེ། མི་དང་། སེང་གེ་དང་། སྦྲུལ་དང་། བྱི་བ་དང་། བྱ་ཁྲ་རྣམས་སོ། །རྔོན་པ་ཞིག་ཀྱང་ནགས་ཁུང་དགོན་པ་དེ་ན་རི་དགས་བཤོར་ཞིང་འདུག་པ་ལས། སྐོམ་ཞིང་གདུངས་ནས་ཁྲོན་པ་དེའི་དྲུང་དུ་སོང་སྟེ། དེས་ཁྲོན་པ་དེའི་ནང་དུ་བལྟས་ན་མི་དེས་མཐོང་མ་ཐག་ཏུ་ཀུས་བཏབ་སྟེ། ཀྱེ་གྲོགས་པོ་བདག་ཅག་གི་སྐྱབས་གྱིས་ཤིག་ཅེས་བྱས་སོ། །དེ་ནས་དེ་ཐོས་མ་ཐག་ཏུ་རྔོན་པ་དེ་ཡང་དེ་དག་ལ་སྙིང་རྗེ་སྐྱེས་ནས། གལ་ཏེ་བདག་གིས་འདི་རྣམས་མ་ཕྱུང་ན་ནི། འདི་དག་ཐམས་ཅད་གྱིན་ད་ལ་འཆི་བར་འགྱུར་རོ་སྙམ་ནས། དེས་ཐག་པ་ཁྱེར་ཏེ་འོངས་ནས་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཁྲོན་པ་དེའི་ནང་ནས་བཏོན་ཏོ། །དེ་ནས་ཕྱི་ཞིག་ན་རྔོན་པ་དེ་རི་དགས་ཤོར་ཞིང་ནགས་ཁུང་དུ་སོང་བ་ལས། རི་དགས་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་སེང་གེ་དེས་མཐོང་ནས། སེང་གེས་རྔོན་པ་ལ་སྨྲས་པ། གྲོགས་པོ་ཁྱོད་ཅིའི་ཕྱིར་ནགས་ཁུང་འདི་ན་རྒྱུ་ཞིང་འདུག །རྔོན་པས་སྨྲས་པ། རི་དགས་བཤོར་བའི་ཕྱིར་བདག་འདི་ན་རྒྱུ་ཞིང་འདུག་སྟེ། བདག་གི་འཚོ་བ་འདི་ཡིན་ནོ། །སེང་གེས་སྨྲས་པ། གྲོགས་པོ་ཁྱོད་ཉོན་མོངས་པར་མ་བྱེད་ཅིག །ངས་ཁྱོད་ལ་དྲིན་ལན་གླན་པར་བྱ་སྟེ། ཁྱོད་འདི་ན་འདུག་ན་ངས་ཉིན་གཅིག་བཞིན་དུ་རི་དགས་བཟང་ངོ་ཅོག་བསད་དེ། ཤ་ཇི་སྙེད་དགོས་པ་དེ་སྙེད་སྦྱིན་ནོ་ཞེས་སྨྲས་ནས། རི་དགས་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་སེང་གེ་སོང་སྟེ། དེས་ཉིན་གཅིག་བཞིན་དུ་རི་དགས་བཟང་ངོ་ཅོག་བསད་ནས། མི་དེ་ལ་ཤ་མང་པོ་སྦྱིན་ནོ། །དེ་ནས་ཕྱི་ཞིག་ན་རྔོན་པ་དེས་ཤ་ཁུར་གྱིས་བསྐྱལ་ཏེ། རང་གི་ཁྱིམ་དུ་འགྲོ་བ་ན། དེ་བྱ་ཁྲ་དེས་མཐོང་ནས་ངོ་ཤེས་ཏེ། ཁྲ་དེས་རྔོན་པ་དེ་ལ་སྨྲས་པ། གྲོགས་པོ་ཁྱོད་དཀའ་བས་འཚོ་བ་འདི་

“Not only now,” the Blessed One explained, “but in times past as well, and in the same way, he did not repay my kindness, had no sense of gratitude, and made a waste of what I did. Listen well!

“Monks, it took place in times gone by, during King Mahendrasena’s reign in Videha. At that time in a certain forest there was a well, and into this well five beings fell: a man, a lion, a snake, a mouse, and a hawk. A certain hunter was also in the forest, on the hunt for deer. Stricken with thirst he went to the well, and when the five saw him peeking into the well they immediately cried out, ‘Help us, friend!’

“The hunter felt compassion for them as soon as he saw them, and he thought, ‘If I don’t pull them out, they will all die there,’ so he came bearing a rope and drew them all up out of the well.

“Another day the hunter was out hunting deer, and as he was walking in the forest, the lion, king of beasts, saw him, and asked the hunter, ‘My friend, why are you wandering through this forest?’

“ ‘I’m wandering through here to hunt deer,’ the hunter replied. ‘That’s my livelihood.’

“ ‘Don’t trouble yourself, my friend,’ said the lion. ‘I want to return your favor. If you stay here, every day I shall kill all the good deer and give you as much meat as you like.’ After that, every day the lion, king of beasts, went and killed all the best deer, and brought the man a great deal of meat.

“Another day, the hawk saw the hunter carrying the deer meat home. Recognizing him, the hawk asked the hunter, ‘Do you earn your livelihood by toiling so, my friend?’